Cookie Consent by



Iron Man 2

Sony Classical (886977465420)
Movie | Release date: 07/20/2010 | Film release: 2010 | Format: CD, Download

Subscribe now!

Stay better informed and get access to collectors info!


# Track   Duration
1.Ivan's Metamorphosis5:48
2.House Fight V15:47
3.Making Pepper CEO1:09
4.Senate/Ivan Creates Drones3:38
5.Make Way For Tomorrow/Expo Version0:54
6.Rhodey Dons Suit0:57
7.Dying Hero1:52
8.Natalie Intro1:04
9.Monaco Drive0:42
10.Mayhem in Monaco7:26
11.Jailhouse Talk2:25
12.Ivan Escapes1:43
13.Gun Show2:11
14.Tony Discovers Dad's Secret4:10
15.Sledgehammer V22:40
16.Nick Fury1:31
17.New Element/Particle Accelerator6:15
19.New RT/To the Expo1:44
20.Black Widow Kicks Ass2:12
21.Iron Man Battles The Drones8:01
22.Ivan's Demise/The Kiss5:06
24.I Am Iron Man1:32
25.Make Way For Tomorrow Today1:51
Submit your review Hide reviews in other languages


Iron Man 2 - 08/10 - Review of Edmund Meinerts, submitted at (English)
The only reason why 2008’s Iron Man wasn’t the best superhero film of the year is because The Dark Knight came out soon afterwards, which is a shame, because it led to the former being slightly overshadowed by the immense hype of the latter. It was the mainstream breakthrough for Robert Downey Jr., an immensely talented actor who had appeared mainly in dramatic roles up until then. His neurotic portrayal of Tony Stark (the eponymous Iron Man ) was enjoyable and popular enough, though, that a sequel was not long in the offing, so here we are, two years later, faced with the imaginatively-titled early-summer romp Iron Man 2.

Hans Zimmer associate Ramin Djawadi scored the first film with nasty attitude, sacrificing any orchestral or thematic depth whatsoever in favor of a hard-nosed rocking sound with plenty of distortion guitars. While popular amongst the movie’s fans, film score community scorned the score with the usual complaints of Media Ventures repetition and overly simplistic structures. While it wasn’t an awful score in my opinion – it did provide the film with a very unique voice considering the orchestral Danny Elfman sound that had dominated many superhero scores up until that point – it didn’t provide Tony Stark with any sort of lasting identity. For the second entry into the franchise, director Jon Favreau called in his longtime collaborator and consummate professional John Debney.

Debney took the predictable, but ultimately appropriate avenue of taking Djawadi’s grungy sound and bolstering it with significant orchestral and choral depth, leading to a larger scope that still retained the franchise identity. This becomes apparent immediately in the first track, arguably the score’s strongest: “Ivan’s Metamorphosis”. The atmospheric deep choral buildup in this piece’s first forty seconds is an instant indication of the direction this score is trying to take. The first cue really takes off in its second half, with the extremely deep male choir (faintly echoing Hans Zimmer’s 90s sound from things like Crimson Tide ) giving the film’s Russian nemesis Ivan Vanko an identity both ethnically fitting and wonderfully ominous.

Unfortunately, Ivan’s material is the best-developed in the entire score, making reappearances in “Senate/Ivan Creates Drones”, “Monaco”, subtly in “Jailhouse Talk” and with finality in “Ivan’s Demise/The Kiss”, though none of these statements are as enjoyable as that in the first cue. The fact that the villain receives the most coherent thematic treatment unmasks this score’s greatest, possibly crippling, weakness: it doesn’t give Iron Man the thematic attention he, as a comic book hero, unquestionably deserves. Djawadi at least had a pounding rock progression for Tony Stark’s most “badass” moments. What Debney does have is a heroic theme taken straight from the pages of Jerry Goldsmith (specifically Total Recall ) that makes two token appearances: at the end of “Mayhem in Monaco” and in “I Am Iron Man”. Debney’s intent is clear: he wanted to hold back the heroic theme until the end of the film, much in the way David Arnold did for the Bond theme in Casino Royale. The trouble is, the Bond theme is so iconic that it felt like a reward at the end of the origins-focused Casino Royale, a maturing of the character into the James Bond everybody knows. Debney’s Iron Man theme, while quite good in its own right, can’t have the same impact because nobody knows it yet.

The result of this thematic nebulosity is that Iron Man 2 is quite anonymous and unmemorable for significant portions of its length. Its better moments, therefore, are left to the supporting themes. This can easily be seen in the comparison between the two longest action cues: “Mayhem in Monaco” in the middle of the album, and “Iron Man Battles the Drones” towards the end. The former contains lots of thematic bits and pieces, from weighty Ivan material at the beginning to the triumphant first appearance of Iron Man’s theme at the end, tied together by aggressive, Brian Tyler-like rock/orchestral hybrid action music. The latter is similarly aggressive and probably equally enjoyable as a standalone listen, but suffers due to a lack of thematic cohesiveness.

Further limiting the score’s flow is material for Tony Stark’s father and the legacy of Stark Industries he left behind. Found in “Make Way for Tomorrow/Expo Version”, the middle of “New Element/Particle Accelerator” and the final track, “Make Way for Tomorrow Today”, it’s a throwback to the early-Disney days of optimistic wonderment (and is indeed based on a theme written by Dick Sherman, who wrote tunes for Disneyland theme parks). The last of the three even contains English-language lyrics for full chorus. While well-adapted and a testament to Debney’s diversity, this material is at total odds with the rest of the score, especially the harsher metal cues like “House Fight V1”, “Gun Show” and the two “Sledgehammer” tracks, all of which will appeal to fans of Djawadi’s original score and deter those who disliked it.

All in all, there is much to like about Iron Man 2. It is liberally peppered with excellent highlights, from the deep choral menace of the opening via the excellent David Arnold pastiche in “Monaco Drive” to the triumphant Goldsmithian theme in “I Am Iron Man”. Had these elements been tied together with a greater thematic loyalty, this could have easily been one of the year’s best scores. Unless you’re an orchestral purist, of course (in which case it would seem this franchise ought to be avoided entirely), you will find yourself tremendously entertained by large portions of Debney’s score, more so than in the more atmospheric Predators. Recommended, despite everything.
Iron Man 2 - 07/10 - Review of Lammert de Wit, submitted at (Dutch)
Na de succesvolle Iron Man verfilming uit 2008, moest er natuurlijk een opvolger komen. Dat werd Iron Man 2 uit 2010, die geregisseerd is door Jon Favreau, die ook het origineel al regisseerde. Robert Downey Jr. keerde terug als de titelrolspeler, evenals Samuel L. Jackson en Gwyneth Paltrow. Ook deze opvolger was weer erg succesvol aan de kassa's van de bioscopen, wat geleid heeft tot nog een vervolg.
Het verhaal draait opnieuw om Tony Stark, de uitvinder van het Iron Man-pak, dat hij sindsdien inzet voor goede en vreedzame doeleinden. Hij weigert om de technologie af te staan, zelfs aan de overheid. Maar een Russische wetenschapper lukt het om een vergelijkbare ontwikkeling te doen en deze heeft minder scrupules. Toch heeft Stark nog problemen met de energiebron van het pak, die ook hemzelf in leven houdt. Deze vergiftigt langzaam z'n lichaam en het lukt niet om minder gevaarlijke stoffen hiervoor te gebruiken. Dan valt de Rus hem ook nog aan tijdens een race...

De score is gecomponeerd door John Debney.
De muziek die Debney heeft geschreven is vooral heftig en lijkt op de stijl die Brian Tyler vaak voor z'n scores toepast. De muziek is een mix van heftige orkestrale muziek met stevige elektronische aanvullingen. Maar ook elementen uit de poprockmuziek past Debney toe in zijn score. De elektrische gitaar geeft menige track een flinke rock-achtige klank en sommige tracks zitten zelfs dicht tegen het hard-rock genre aan. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat in de geluidstrack van de film twee songs zijn opgenomen van AC/DC. In de trailer van de film zijn nog weer stukjes van andere songs van AC/DC te horen. Ook van de punk-rockband The Clash zijn songs in de film te horen.

Een behoorlijk aantal tracks zijn in die heftige stijl gecomponeerd, die zo eigen is aan vooral Brian Tyler. Ook Ramin Djawadi zat met zijn score voor de eerste Iron Man film al in die richting en John Debney heeft voortgeborduurt op die score van Djawadi. De producenten zijn overigens voor de derde editie van Iron Man overgestapt naar Brian Tyler himself.
Debney's muziek voor deze tweede editie van de franchise is niet alleen maar heftig en intens, Debney heeft ook rustiger muziek gecomponeerd. Vaak vind je die rustiger muziek in tracks die ook grote of minder grote stukken aan steviger muziek bevatten. Maar ook staan er op het album een paar tracks die als geheel vrij rustig zijn, met nogal eens een wat melancholieke klank. De stijl van die rustiger gedeelten is vaak best wel fraai, met vaak een redelijke melodieuze inzet van strijkers. Vooral het eerste gedeelte van 'New Element / Particle Accelerator' klinkt bijna als een klassieke track. Het Particle-deel heeft dan weer die staccato bombast, gevolgd door voornamelijk elektronische muziek naar het einde van de track.

Een aparte track is 'Make way for Tomorrow', wat een rustige track is in een soort 'Aan de Amsterdamse Grachten-stijl', met een wat gedateerde jaren vijftig kleuring van voornamelijk strijkers. Op zich heel aardig, maar de muziek valt nogal uit de toon bij de rest van de score.
Ook de afsluitende track is daarmee een aparte track, want in wezen is dat dezelfde track, alleen nu in een gezongen versie. Ook het arrangement is anders, want deze heeft nu een fraaie musical-achtige uitvoering, die veel pompeuzer en minder gedateerd klinkt. Daarmee is dit eigenlijk een best wel aardige afsluitende song geworden.

Toch overheerst de heftigheid in deze score. Een heftigheid die regelmatig intens bombastische proporties aanneemt. Qua klankkleur pakt dat regelmatig goed uit, vooral wanneer Debney dat aanvult met geweldige koorklanken.
De score heeft echter een grote tekortkoming. En dat is het gebrek aan melodie. Debney is in staat om prachtige melodieën te componeren, maar laat hier op dat gebied duidelijk steken vallen, want niet alleen een fraai thema ontbreekt, maar over de hele lijn van de score is er een groot tekort aan aansprekende melodieën. Sommige tracks blijven zelfs voornamelijk op dezelfde toonhoogte hangen en variëren slechts in de underscore een klein beetje om die toonhoogte heen. Andere tracks zijn iets melodieuzer, maar het blijft allemaal erg beperkt, vooral in de tracks die tegen het rock-genre aanhangen. De rustiger muziek is vooral fraai omdat Debney een mooie klankkleur aan de muziek meegeeft, maar ook die rustiger muziek is nog steeds niet erg melodieus. Natuurlijk varieert Debney wel in toonhoogtes, maar het blijft allemaal dicht bij elkaar, waardoor je niet echt kunt spreken van dynamische melodieën, laat staan van fraaie thema-melodieën en dat is toch wel jammer.

De film is een grootschalige actiefilm, waar dergelijke bombastische muziek prima bij past en in de film doet de muziek dan ook prima z'n werk om de spanning en de actie te versterken. Maar als luisteraar naar de score, los van de film, valt het dan toch wat tegen. Want een score met alleen bombastische klanken, zonder dat er een noemenswaardige melodielijn of thematiek in te ontdekken is vervalt dan al gauw tot niet meer dan achtergrondmuziek.

Kortom, met zijn score voor Iron Man 2 heeft John Debney een bombastische score gecomponeerd voor deze actiefilm. Maar alleen bombasme is niet genoeg om een fraaie score af te leveren, die los van de film aangenaam te beluisteren is. Met vaak stevige hard-rock-invloeden weet Debney de actie prima te ondersteunen, maar het chronische gebrek aan fraaie melodieën, zelfs in de rustiger gedeelten van de score, doet de muziek toch wel een beetje de das om. Muzikale motieven zijn er genoeg, maar al met al is het onvoldoende voor een hoge waardering. Die blijft dan ook hangen op 67 uit 100 punten.
Iron Man 2 - 06/10 - Review of Edgar E, submitted at (Dutch)
Naar deze soundtrack toch lang uitgekeken maar uiteindelijk spreekt hij mij toch niet helemaal aan.
Waar deel 1 nog steeds 1 van mijn favoriete soundtracks is komt deze daar helaas niet helemaal bij in de buurt.

Het is een redelijke soundtrack die een paar nieuwe thema's heeft die niet slecht zijn maar ook niet iets hebben waardoor je ze blijft herinneren.
Veel van de thema's uit deel 1 komen er in terug (logisch ook als je kijkt dat er veel personages terug keren).

Een andere aanrader is natuurlijk de AC/DC variant op iron man 2 die vol staat met oude nummers (en een paar aangepaste) maar die mij wel iets meer aanspraken.

Deze soundtrack scoort bij mij een krappe 6 omdat hij niet slecht is maar ook niet genoeg aanspreekt.

Other releases of Iron Man 2 (2010):

Iron Man 2 (2010)
Iron Man 2 (2014)
Iron Man 2 (2010)

Soundtracks from the collection: Comics

Green Lantern (2011)
X2: X-Men United (2012)
Captain America: The First Avenger (2011)
Busou Renkin (2007)
Justice League: Crisis on Two Earths (2010)
Arrow: Season 2 (2014)
Superman: The Animated Series (2014)
X-Men: Days of Future Past (2014)
Thor: The Dark World (2013)
Young Justice (2013)

Report a fault or send us additional info!: Log on