Rat Race


Beyond Music US (0639857821621)
Film | Releasedatum: 18/09/2001 | Film release: 2001 | Medium: CD
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track   Lengte
1.Let's Meet Our Contestants1:46
2.A Very Special Reception0:47
3. I'll Take the Stairs0:23
4.The Chase Begins3:29
5.Flights Cancelled1:16
6.Roswell, New Mexico?0:47
7.The Cabbie Dumps Owen0:52
8.The Squirrel Lady0:33
9.Helicopter Dance2:18
10.Switch Keys and Should Have Bought a Squirrel0:56
11.Pollini Wakes and Owen Gets Some Clothes0:50
12.Wanna See a Heart?1:12
13.Stealing Some Gas0:32
14.Chase to the Balloons0:59
15.I Lost My Heart to a Dog0:41
16.Bike Dyke Attack0:41
17.All Alone in the World0:46
18.From a Rocket Car to a Nut Bus1:51
19.A Family on Drugs!0:45
20.The Lucys Chase Owen and Third Reich in the Parking Lot1:36
21.Arrival at Silver City3:47
22.Grisham Runs off With the Hooker1:05
23. Tour Bus Crash0:29
24.All the Little Children3:20
25.La HabaŮero Loca1:57
26.Before We Were Russian1:46
 35:24
Schrijf zelf je recensie Verberg reviews in andere talen

 

Rat Race - 08/10 - Recensie van Edmund Meinerts, ingevoerd op (Engels)
A loosely-based remake of It's a Mad, Mad, Mad, Mad World, the 2001 film Rat Race (directed by Jerry Zucker, one of the minds behind Airplane!) is one of those explosive, gigantic comedies that seems to take place in a world that has delusions of being our own, but in reality is something utterly surreal and different (sort of like The Blues Brothers ). The plot: eccentric Las Vegas hotel and casino owner Donald Sinclair (played by John Cleese, and I had to laugh out loud at the character's name - the real Donald Sinclair was a Torquay hotel owner who was incredibly rude to the Monty Python team once, and went on to inspire Cleese's Basil Fawlty character from Fawlty Towers) selects six groups of people at random, gives them a key each to a locker in a train station in faraway Silver City, New Mexico - a locker containing two million dollars in cash. Most of the film consists of the hilarious antics of these six people struggling against some truly bizarre odds (a demented old lady who sells squirrels and the proprietors of a Klaus Barbie museum, to name just a few) to get to Silver City first (while Sinclair and other millionaires watch in amusement and place bets on who will get there first), and the film would be a completely entertaining blast if it wasn't for an out-of-place, cloyingly feel-good, tacked-on ending. Still, it's definitely worth a watch for its star power alone (Cleese, Rowan Atkinson, Whoopi Goldberg, the underrated Jon Lovitz, the equally underrated Wayne Knight...a massive accumulation of comedic gold).

2001 being the year that I started seriously going to the cinema, quite a few of my 'nostalgic' scores are from this year - scores that I subconsciously remember from the film, and which sound soothingly familiar the first time I listen to them. James Newton Howard's Atlantis: The Lost Empire is one of these; another is Shrek, co-composed by John Powell and Harry Gregson-Williams. Powell gets a second entry on this (relatively short) nostalgia list with Rat Race, a movie I've owned on DVD for almost ten years now. Like the film, it's a large-scale comedy effort, ranking near the top on the energy meter (which, by now, goes without saying on a John Powell score), complete with full orchestra and, surprisingly, a very prominent chorus.

The score is rather short, at 35 minutes (due to quite a bit of other music finding its way in, notably a great use of Hall of the Mountain King by Edvard Grieg) and these 35 minutes are spread out over 26 cues; 'well-developed' isn't necessarily a word I'd use to describe Rat Race. It is basically held up by a central spine of three explosive chase cues: 'The Chase Begins' at the beginning, 'Helicopter Dance' towards the middle and 'Arrival at Silver City' towards the end of the album. The two-minute 'Helicopter Dance' is probably the pick of the three and of the entire score; it's entirely relentless, featuring a shrieking and chanting female choir that foreshadows, of all things, X-Men: The Last Stand. The other two consist of short bursts of slightly oompah-ish chase music (it's like early Danny Elfman played at double speed, which gives some indication of this score's zaniness) interspersed with softer interludes that only really make sense if you, like me, can play the accompanying scene from the movie in your mind's eye.

There's only one theme that can be said to appear consistently throughout the score - then again, it's a slapstick comedy, so leitmotifs weren't really the order of the day. Powell subjects the lengthy idea to an impressive amount of variation; it appears right at the outset in 'Let's Meet the Contestants', comedic in its oddly downbeat solos for various woodwinds. It's soon thrown into the chase material; even when the theme itself isn't being played, its progressions are there (like at 1:10 in 'The Chase Begins'). Most of the underscore features these progressions too, which does manage to counter the score's schizophrenia with a welcome bit of continuity. Still, by the end of a full listen, there is a good chance that you'll be a bit tired of the theme.

Singular moments entirely unconnected from the theme do exist in Rat Race; most prominent among these is the big choral moment of triumph a minute into 'All the Little Children'. It's nearly as awkwardly over-positive as the ending scene it accompanies, but there's something distinctly Elmer Bernstein-ish about it, a neat touch by Powell (if it was intentional) considering Bernstein's involvement with Jerry Zucker on Airplane! Then there's the pitch-bending madness a minute into 'From a Rocket Car to a Nut Bus', which defies any attempt at description, really. It's simultaneously unlistenable and hilarious.

So what is the end result? Well, you should be prepared going in that this is a slapstick score for a slapstick movie. If it's lengthy thematic development you're looking for - move along, nothing to see here. It's Chicken Run minus the thematic strength, you could say, leaving nothing but raw parody and fast-paced energy. It's pretty much a lightweight, even by Powell's standards (who rarely writes 'heavy' scores), but if you consider yourself even a casual fan of this composer then Rat Race is worth seeking out. It's often overlooked, and not exactly easy to find, but a wild ride is your reward when you do!
Rat Race - 07/10 - Recensie van Lammert de Wit, ingevoerd op (Nederlands)
De Amerikaanse film Rat Race is een komedie die geregisseerd is door Jerry Zucker (Airplane!, Top Secret!, Ruthless People, First Knight), die de film ook mede produceerde. Het verhaal is gebaseerd op een oudere film uit 1963 met de titel It's a Mad, Mad, Mad, Mad World, en niet op de bijna gelijknamige film uit 1960. De film is door de critici wat lauw ontvangen, wellicht vanwege het hoge slap-stickgehalte, maar het bioscooppubliek dacht daar heel anders over. Het werd dan ook een groot succes.
Het verhaal heeft een heel simpele plot en draait om een autorace van bijna duizend kilometer, en wie het eerste aankomt met de sleutel wint een tas met twee miljoen dollar. Die sleutel wordt aan het begin van de race uitgereikt aan elk van de zes teams die meedoen. Die teams bestaan uit spelers die in het casino van Las Vegas veel geld besteden. Casino-eigenaar Sinclair (John Cleese) selecteert de teams, die bestaan uit allerlei soorten deelnemers, van niet erg snuggeren tot super optimistische, of van verslaafde gokkers tot hebzuchtige aristocraten...

De muziek bij deze vrolijke, maar soms wat simplistische komedie is van John Powell. Het hoge slap-stickgehalte van de film is door Powell omgezet in een score met een evenzeer hoog komediegehalte. Het enorme tempo van de muziek maakt het uitermate geschikt voor de vele slap-stickscenes in de film. Maar om naar te luisteren ben je er na zo'n 36 minuten wel een beetje klaar mee. Overigens is de film eveneens voorzien van de nodige songs, die op een soundtrackalbum zijn uitgebracht, met daarop een suite van Powell's score. Kijk op Rat Race voor de recensie van dat album.

De hele reis van de personages (nou ja reis, het is meer een continu doorgaande achtervolging) wordt begeleid door muziek waar de energie vanaf spat, in tracks die vaak in minder dan een minuut afgelopen zijn. Meer dan de helft van die tracks duurt korter dan die ene minuut, maar als de muziek een 'normaal' tempo zou hebben, zouden die tracks stuk voor stuk meer dan drie keer zo lang duren. Overigens geldt dat eigenlijk wel een beetje voor het hele album.

Powell heeft zijn score zoals gewoonlijk volledig orkestraal gecomponeerd en laten uitvoeren. De orkestleden zullen het er vast warm van gekregen hebben, dat kan bijna niet anders. Maar Powell heeft het niet alleen bij orkestmuziek gelaten, hij heeft ook de nodige koorklanken toegevoegd van nota bene The London Voices. En ook die zangers en zangeressen hebben hun best gedaan om het hoge tempo bij te benen. Dat is hen overigens goed gelukt, want hun aandeel brengt de muziek zonder meer naar een hoger niveau. Die koorklanken zijn in een flink aantal tracks te horen.

Deze score van Powell moet het niet hebben van de melodieuze ontwikkeling. Er is wel iets van een soort themamelodie, die steeds terugkomt in een behoorlijk aantal track, en die zorgt voor een soort van herkenning. Powell presenteert deze melodie in de rustige openingstrack. Toch is dat geen melodie die blijft hangen. Dat komt mede door het enorme tempo waarmee deze melodie er in de andere tracks doorheen gejast wordt. De overige melodieŽn zijn eveneens wat mager en zijn eigenlijk niet zo van belang, want de melodieŽn zijn duidelijk ondergeschikt aan het slap-stickniveau van de muziek. Daardoor neigen die melodieŽn al snel naar een zeker deuntjesgehalte. Het zijn vooral de koorklanken die voorkomen dat de muziek daarmee door het ijs zakt. Een enkele track of intermezzo binnen een track, heeft een iets rustiger tempo, maar ook dan is vaak al binnen een minuut de volgende track te horen, waarbij Powell weer al z'n capriolen uit de kast trekt. Eigenlijk zijn die muzikale capriolen vanaf 'The Chase Begins' zo ongeveer de thematiek van deze score.

Kortom, met zijn muziek voor de slap-stick-komedie Rat Race heeft John Powell een score gecomponeerd, die het tempo in de film niet alleen volgt, maar zelfs opzweept. De film is eigenlijk een lange achtervolging en de muziek verhoogt daarbij zonder meer het kijkplezier. Maar om los van de film naar te luisteren is toch wel een wat vermoeiende bezigheid, want er komt simpelweg geen einde aan al die muzikale capriolen van Powell, die in een enorm tempo op je af geblazen worden. Voor fijne melodieŽn hoef je het hier niet te zoeken, maar toch heeft Powell er een heel behoorlijke score van gemaakt, wat vooral te danken is aan zijn gebruik van fraaie koorklanken. Al komen ook die in een sneltreinvaart voorbij. De waardering voor deze score komt zo op een nog heel aardige 68 uit 100 punten.
De trailer van deze soundtrack bevat muziek uit:

Nice Guys Finish Last, Greenday (liedje(s))
Redrum, Immediate Music (Trailer)


Andere soundtrack releases van Rat Race (2001):

Rat Race (2001)
Rat Race (2023)


Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen

 



Meer