Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 

Pan's Labyrinth


Milan Records (3299039906026)
Filme | Data de lançamento: 19/12/2006 | Lançamento do filme: 2006 | Formato: CD
 

Inscreva-se agora!

Mantenha-se mais informado e tenha acesso à informação de colecionadores!



 

# Rastrear   Duração
1.Long, Long, Time Ago2:14
2.The Labyrinth4:07
3.Rose, Dragon3:36
4.The Fairy And The Labyrinth3:36
5.Three Trials2:06
6.The Moribund Tree And The Toad7:12
7.Guerrilleros2:06
8.A Book Of Blood3:47
9.Mercedes Lullaby1:39
10.The Refuge1:32
11.Not Human5:55
12.The River2:50
13.A Tale1:55
14.Deep Forest5:48
15.Vals Of The Mandrake3:42
16.The Funeral2:45
17.Mercedes5:37
18.Pan And The Full Moon5:08
19.Ofella2:19
20.A Princess4:03
21.Pans Labyrinth Lullaby1:47
 73:43
Envie sua opinião Ocultar críticas em outros idiomas

 

Pan's Labyrinth - 10/10 - Revisão de Tom H., apresentado em (Holandês)
In “El Laberinto del Fauno” of ‘Pan’s Labyrinth” schetst regisseur Guillermo del Toro het rurale Spanje in een postfranco tijdperk. Ofelia is een jong meisje dat wegvlucht voor het vele geweld en fanatieke fascisme en terecht komt in een eigen gecreëerde fantasiewereld waar ze al vlug kennis maakt met Pan, een mythologisch wezen dat haar drie opdrachten voorschotelt die het lot van de sprookjeswereld en de echte wereld voor goed zullen bezegelen. Wie echter een Disneyesk beeld verwacht van een faun met een wollen, rode sjaal en irritante kinderen zoals in “The Chronicles of Narnia”, komt bedrogen uit. Del Toro schotelt de toeschouwer een feeëriek land voor dat doorheen de film evolueert van sprookjesachtige schoonheid tot een bloederig en griezelige nachtmerrie. Deze evolutie is ook duidelijk merkbaar in Javier Navarrete’s muziek. De componist werkte al eerder samen met del Torro voor “The Devil’s Backbone” waarvoor hij dezelfde, gitzwarte muziek schreef die perfect past bij de schitterende fotografie van Guillermo Navarro.

In de booklet van de cd vermeldt regisseur del Torro dat de muziek die terug te vinden is op deze soundtrack de integrale compositie bevat die Navarrete heeft gecomponeerd voordat bepaalde fragmenten uit de film werden gekegeld bij de editing. Dit kunnen we als soundtrackfan natuurlijk maar toejuichen. De score is geconcipieerd rond een wiegenlied, een veel voorkomend fenomeen, maar de componist weet er een typerende sfeer mee op te wekken die treffend is voor het verhaal. Soms begeleid door piano of zachte strijkers, wordt het ¾ ritme dat oorspronkelijk voorop werd gesteld, vaak op een speelse manier omgebogen tot speelse walsen of donkere, dreigende ritmes, opgesmukt met Spaans aandoende versieringen of ingehouden koorpartijen. “Long, Long Time Ago” nodigt de luisteraar van deze cd uit om kennis te maken met het hoofdthema. De rustige meisjesstem en de piano en strijkers hebben iets kalms en doen het lullaby-thema alle eer aan. Het thema wordt verder gezet in “The Labyrinth” met een schitterende, lage cellosolo die direct een sfeer van onrustigheid voortbrengt. Het sprookjesachtige komt in het eerste deel nog even voor, maar wordt door een cumulatie van steigerende strijkers en koor toevoeging van een mannenkoor eerder dreigend en angstaanjagend. Vanaf dat moment is er weinig feeërieks meer over aan deze cd. “Rose and Dragon” bevat wel nog enkele verwijzingen naar het zachte wiegenlied maar krijgt door de donkere kopers en escalerende violen weinig goeds met zich mee. Heel mooi zijn de opbouwende koorpartijen en de soms lange en melodieuze strijkerpassages. Ook de grand piano komt vaak voor aan het begin van het album “The fairy and the labyrinth” is daar een mooi voorbeeld van. Opvallend is de cohesie van de muziek op het album. De verschillende thema’s komen veelvuldig voor en passen wonderwel bij elkaar.

Vanaf “The Three Trials” komt het horroraspect van de score kalmpjes aan naar voren. Hoewel de muziek vaak baadt in een sprookjesachtige sfeer, is het eerder een gotisch donkere en angstaanjagende fantasie die eventjes van een sprankel hoop wordt voorzien door de piano die als een vage echo het wiegenlied doorheen de donkere en duistere melodieën weeft. Vaak heeft de soloviool een kalmerend en triestig effect die in flarden doorheen de muziek wordt geïntegreerd. Het samenspel van het orkest is bij momenten schitterend. Bij de start van “The Moribund Tree and the Toad” spelen viool, piano en klarinet zo mooi samen dat het iets wonderbaarlijks teweeg brengt. Heel knap! Met “The Book of Blood” start een haast schizofrene en akelige score die door haar hardheid soms enige inspanning vraagt om hem te beluisteren. Na een reeks van dissonanten wordt de luisteraar beloond met schitterende passages voor piano en strijkers die heel vertederend en magisch zijn in hun eenvoud. “Mercedes Lullaby” vormt als het ware een triest en melancholisch eiland. De reprise van het thema wordt eenvoudig begeleid door strijkers en weet te boeien. “Not Human” is dan weer horrormuziek van formaat. Het orkest (in al zijn hevigheid) speelt een erg gelaagd muziekstuk dat zijn hoogtepunt bereikt in “Deep Forest”. Erg mooi is het tedere “A Tale”; een pianosolo die tussen de dreigende muziek geperst lijkt en een aangenaam rustpunt vormt voor het oor als de gemoedstoestand. “The Funeral” start dan weer met een schitterende pianosolo die me altijd de tranen in de ogen doet krijgen. Het thema is zo eenvoudig maar de eenvoud siert dit nummer. De piano wordt bijgestaan door de strijkers die het nummer laten eindigen in alle bombast en waardigheid.

“Mercedes” en “Pan and the Full Moon” zijn spannend en schitteren in hun geniepige strijkers, hun bruuske koper en hun koorpassages die het geheel een actiegerichte maar vooral griezelige sfeer meegeven die vaag gelijkt op Howard Shore’s muziek voor “The Lord of the Rings” wanneer Frodo in Shelob’s web verstrikt geraakt. In “Ofelia” bereikt de cd zijn emotioneel hoogtepunt in een schitterende en emotionele track. Een waar hoogtepunt. Met “A Princess” bolt de soundtrack mooi uit en komt het aanstekelijke wiegenlied nog eens terug, netjes gearrangeerd en luisterbaar. Als bonus krijg je er nog eens een duet tussen viool en piano bij. Prachtig! En de ideale afsluiter voor dit meesterwerk.

Javier Navarrete weet te verbazen. Zijn combinatie van spannende horrorscore en lieflijke, mooie melodieën maken deze soundtrack tot een heel eigenwijze maar doeltreffende cd die blijft vragen om herontdekt te worden. Er zijn zoveel kleine motiefjes, verwijzingentjes en beeldschone elementen zowel in de compositie als in de orkestratie dat “Pan’s Labyrinth” een wonderbaarlijke trip is voor wie het aandurft om zich onder te laten dompelen in een gitzwart sprookjesland. Niet altijd even luisterbaar in bepaalde passages, maar gemakkelijk te herkennen door zijn mooie thema’s en aangename lullaby, zal deze muziek iedereen voor zich weten te winnen. Deze cd is de revelatie van 2006 en mag gerust bij de beste muziek voor een Europese film worden gerekend. Een must have voor elke zelfrespecterende filmmuziekliefhebber. Mijn absolute favoriet bij de komende Academy Awards.
Pan's Labyrinth - 07/10 - Revisão de Cohen Oat, apresentado em (Holandês)
Een van de meest bejubelde films van het afgelopen jaar is zonder twijfel ‘El Laborinto del Fauno’ (oftewel ‘Pan’s Labyrinth’) van de Spaanse regisseur Guillermo del Toro, die eerder al verraste met ‘El Espinazo del Diablo’ (oftewel ‘The Devil’s Backbone’), een film die van muziek werd voorzien door Javier Navarette. Deze eerste samenwerking krijgt nu een vervolg met een complexe, maar zeer variërende score.

‘Long, Long, Time Ago’, is de openingstitel van deze score en is niets meer dan een wiegenlied, een oud klassiek arrangement dat door Navarette op dusdanig wijze is herschreven dat het in zijn geheel past bij de verdere thematische opzet van de score. Het kent drie lagen: een die bestaat uit de lichte strijkers, daaroverheen lichte koorzang met op de voorgrond het geneurie van een sopraan. ‘The Labyrinth’ is de track met het belangrijkste hoofdthema van deze soundtrack. Het opent met een pianospel in staccato, dan zware cello’s om dan weer terug te keren naar de piano die samen met de vederlichte violen uit de eerste track en een harp toewerkt naar het hoofdmotief van het thema. Wanneer de percussielijn zich in het geheel mengt wordt er ook een nieuw motief ingeluid dat naarmate het eerste deel van de score vordert een steeds prominentere rol gaat spelen. Een tweede motief wordt gevormd door een combinatie tussen het eerste motief en het mannenkoor dat het magische thema een duistere ondertoon meegeeft. De enorme complexiteit valt in deze track direct op en zal een hoofdrol blijven spelen in het verdere verloop van de soundtrack.

‘Rose, Dragon’ is een derde thema dat een feitelijke uitwerking van het cellomotief uit het eerste thema is. Ook nu is er weer de wisselwerking tussen het staccato pianomotief, dat het wiegenlied herspeelt, en het nieuwe motief waarin vooral een dominante rol is weggelegd voor de hemels lichte zang van de sopranen. De combinatie tussen fantasie- en thrillerelement krijgt een vervolg in ‘The Fairy and The Labyrinth’ waarin een bijzonder mooie, haast mistroostige, vioolsolo is opgenomen. ‘Three Trials’ luidt de kentering van de muziek in. Daar waar eerder nog de zang van het dameskoor verlichting bracht wordt ook die nu duister, zeker wanneer het mannenkoor zich erin mengt. De thrillerkant van het verhaal gaat een steeds belangrijkere rol spelen in de muziek. ‘The Moribund Tree and the Toad’ is met zijn ruim zeven minuten de langste track van de score en kent een welhaast perfecte opbouw. Het is wederom een track met complexe, trage arrangementen, die desondanks zijn gehele speelduur blijft boeien. Wie aandachtig luistert krijgt een track boordevol variatie in instrumentatie, thematiek en submotieven.

Het middengedeelte van de score is jammer genoeg niet van hetzelfde niveau als de eerste zes tracks. Bij tijd en wijlen is de muziek zo traag en complex dat de luisteraar verloren raakt in de talloze leidmotieven. De muziek blijft continue een verrassingselement behouden, maar omdat hij zo sterk beeldgerelateerd is, is het voor de componist niet mogelijk een van de twee elementen, ofwel fantasie, ofwel thriller, uit te werken. Ook de film blijft lang tussen beide elementen hangen zonder een kant te kiezen, maar daar blijft het continue spannend, vooral door het uitstekende verhaal en de niet minder mooie visualisatie ervan. Zonder beelden voor ogen is de muziek veel minder beklijvend en langzaam lijkt de score te verdrinken in zijn eigen thematiek.

Maar wanneer er dan eindelijk wordt aangevangen met de finale van de score, krijgen we toch daar waar we altijd op hebben gehoopt; een geweldig slotstuk. ‘Vals of the Mandrake’ wordt briljant opgebouwd en kent een zwaar en bombastisch einde. ‘Mercedes’ borduurt daarop voort, maar nu zet Navarette ook percussie in om zijn muziek extra kracht mee te geven. Met een virtuoos vioolspel werkt deze cue naar het final-statement toe. Iedere track is een ware finale op zich geworden, alleen hebben we tot dan toe nog geen track gehoord waarin de componist de twee hoofdthema’s, met als voornaamste basis het wiegenlied, samenbrengt. In ‘Pan and the Full Moon’ worden wel twee voorname motieven samengesmolten tot een kloppend geheel waarin ook het koor de volledige ruimte krijgt.

‘A Princess’ brengt dan eindelijk het wiegenlied in zijn volledige versie ten gehore. Het orkest richt zich niet langer op de duistere kant van het verhaal, maar benadrukt nadrukkelijk de dramatiek van het hoofdpersonage. Langzaam werkt koor en orkest in crescendo naar een bombastisch einde. Echter, Navarette kiest niet voor de gemakkelijke weg, maar grijpt, misschien ook wel gedwongen door het verloop van het verhaal, terug naar het basismotief van de score, om vanuit dat arrangement de score naar zijn einde te doen geleiden.

‘El Laborintho del Fauno’ is een weergaloze film die het fantasie-element moeiteloos koppelt aan de harde realiteit van de Spaanse burgeroorlog. Maar de sprookjeswereld is ook niet zonder gevaar en dat thrillerelement vormt de bepalende sfeerfactor van Navarette’s score. Een score die zeker zijn geniale momenten bevat, maar helaas in het middengedeelte enkele steken laat vallen. De muziek is opgebouwd uit een keur aan verwijzingen naar en submotieven van de hoofdthematiek, waardoor de score enorm complex wordt. Daar komt bij dat de score net iets té beeldgerelateerd is om echt goed genoemd te worden, ondanks dat del Toro in bijgevoegd boekje meldt dat grote delen van de score al gereed waren voordat er begonnen werd met filmen. Een minder lange speelduur en wat meer thematische houvast had de score zeker geen kwaad gedaan.
Pan's Labyrinth - 08/10 - Revisão de Andreas Lindahl, apresentado em (Inglês)
It's always wonderful to be positively surprised by composers you know absolutely nothing about. Spanish composer Javier Navarrete, for example, who has composed on of the best scores of 2006 for Guillermo del Toro's excellent Pan's Labyrinth (El Laberinto del Fauno). Navarrete seems to be del Toro's composer of choice when it comes to the scoring of his non-English movies, since the composer also scored the director's El Espinazo del diablo (The Devil's Backbone) back in 2001, while Marco Beltrami usually takes care of the scoring duties for del Toro's American movies, such as Hellboy and Mimic.

Pan's Labyrinth is a violent and dark story, with elements of fantasy, and this is of course reflected in the score. The music is often dark and filled with tension and dread. But it's also a very elegant and fragile score, with orchestrations dominated by strings, woodwinds and piano, with some use of choir, harp and brass. A simple, but quite beautiful, lullaby acts as the score's main theme. Hummed by a lonely female voice in "Long, Long Time Ago", this theme both opens and closes the score and soundtrack album. Its appearance in tracks like "A Tale" (where it gets a more robust and dramatic treatment, over a steady cello, bass and brass rhythm), "Mercedes' Lullaby", "A Princess" and "Pans Labyrinth Lullaby" all belong to the highlights of the score. This melody is also used as diegetic music in the film, performed on screen by some of the characters, and this close bond between film and score makes the music even more effective and memorable.

Another reason the score works as well as it does is because Navarrete never allows the music to become too intrusive and obvious. For a film with so many fantastical, fairytale elements, it's tempting to overstate the music - to make it too magical, or too grand. But Navarrete skillfully walks the tightrope and never slips and falls. The score heightens the drama and actions on screen, but never fully takes over, which makes the start of the end credits ("Pan's Labyrinth Lullaby"), with it's final statement of the lullaby theme performed by a lonely violin, incredibly effective and devastating, It's hard not being moved and touched by such delicate scoring. The piano also lends the music a very fragile character, as it is usually given the task to support the orchestra by playing broken chords in the higher registers. But it's also given a solo role in some cues, such as the already mentioned "A Tale" and "The Funeral".

But the score is far from delicate and tender all the time. As the movie progresses the score gets darker and darker, with more and more dissonance and tension. "Not Human" and "Deep Forest" both features some really violent music, with a lot of dissonance and atonal writing. As does "Mercedes" with its dramatic tremolo strings. This is where the horror portion of the score is allowed to stretch its legs. But the tenderness returns again towards the end of the album, and the choral sotto voce performance of the lullaby in "A Princess", where the humming voice also returns, is heart-achingly beautiful.

All in all, Navarrete has composed an excellent score, which unfortunately is a tad too long on album, and therefore - because of its nature - also somewhat exhausting to listen to from start to finish. But that's a minor complaint, really.
Pan's Labyrinth - 10/10 - Revisão de alvaro rebolledo soto, apresentado em (Espanhol)
El soundtrack el laberinto del fauno es instrumentalmente completo ya que intervienen casi todos de una manera magistral, desde scores sinfonicos o suites hasta solos de piano y violin que son meditativos y muy melodicos lo que hace agradable al oido y disfrute por monton. Un tanto oscura en algunos pasajes pero en general vale la pena tenerlo en mi coleccion ya que es una joyita musical viniendo del poco conocido pero connotado compositor javier navarrete. Eterea y profunda.
Oscars: Best Original Score (Nomeado)

Outros lançamentos de El laberinto del fauno (2006):

Pan's Labyrinth (2006)
Pan's Labyrinth (2008)
パンズ・ラビリンス (2007)
Labyrinthe de Pan, Le (2006)


Informe uma falha ou envie-nos informações adicionais!: Login