Fantastic Beasts: The Crimes Of Grindelwald


WaterTower Music 09/11/2018 Download
WaterTower Music 09/11/2018 CD (0190759030127)
Film Film release: 2018
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track   Lengte
1.The Thestral Chase8:04
2.Newt and Leta2:32
3.Dumbledore2:11
4.The Kelpie1:32
5.Newt and Jacob Pack for Paris2:27
6.Nagini4:16
7.Newt Tracks Tina2:27
8.Queenie Searches for Jacob1:35
9.Irma and the Obscurus2:56
10.Blood Pact2:29
11.Capturing the Zouwu1:33
12.Traveling to Hogwarts1:06
13.Leta’s Flashback4:40
14.Salamander Eyes2:38
15.Matagots2:15
16.Your Story Is Our Story3:21
17.Leta’s Confession5:14
18.Vision of War3:50
19.Spread the Word4:01
20.Wands into the Earth4:04
21.Restoring Your Name6:20
22.Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald2:40
23.Dumbledore’s Theme (Solo Piano)1:27
24.Fantastic Beasts Theme (Solo Piano)1:37
25.Leta’s Theme (Solo Piano)2:04
 77:19
Schrijf zelf je recensie

 

Fantastic Beasts: The Crimes Of Grindelwald - 09/10 - Recensie van Sander Neyt, ingevoerd op
Anno 2019 kunnen we in alle bescheidenheid concluderen dat Hollywood volledig zonder ideeën zit. Meer dan driekwart van de films die in deze tijd uitkomen ( en ja, ik heb een mathematische berekening gemaakt om dit te kunnen staven) zijn ofwel remakes, sequels of reboots van een franchise. Tegenwoordig kijken de filmstudio's niet meer naar één film, maar wel naar een gehele franchise. Tegenwoordig moet alles een universe zijn. Datgene waar Marvel in geslaagd is en zo meer dan 18 miljard heeft opgebracht, lijkt voor sommige andere studio's niet te lukken. DC Comics heeft het geprobeerd en deze is relatief snel terug afgeslacht. Over de Dark Universe van Universal wordt zelfs al niet meer gesproken. Maar indien er geen kans is om een universum te creëren, dan hebben we nog altijd de ideale oplossing in vorm van een prequel.
Het vreemde van een prequel is dat het meestal niet werkt. George Lucas is legendarisch de mist ingegaan met zijn versie van een voorloper op het Star Wars verhaal. Zelfs de trouwste fans van de originele trilogie, moest met veel tegenzin toegeven dat het gewoonweg geen goede films zijn. Een paar jaar later deed Peter Jackson hetzelfde trucje nog eens over met zijn Hobbit films. Geschiedenis werd herschreven. Waar Lucas faalde, faalde Jackson ook. Hij bracht drie veel te lange films die koste wat het kost een connectie met de originele trilogie moest maken. Sommige zaken kunnen soms beter op zichzelf staan, en moet niet altijd verbonden zijn met een andere filmreeks.
Daarom was ondergetekende heel blij toen hij de eerste film zag in de prequel reeks van de Harry Potter serie. Tegenwoordig staat de franchise beter gekend als The Wizarding World en de eerste Fantastic Beasts film, slaagde waar de andere prequels niet slaagden. Het vertelde een coherent verhaal dat zich wel in de wereld van Harry Potter afspeelde, maar het had niets of nauwelijks iets met de originele films te maken. Daar kwam met deze Fantastic Beasts: The Crimes Of Grindelwald verandering in. J.K. Rowling maakt dezelfde fout als Lucas of Jackson. Noodgedwongen zoeken naar connecties met de franchise waar iedereen verliefd op geworden is. Personages als Albus Dumbledore en (zucht) Minerva McGonagall maken een opwachting om de fans te plezieren. Dat Dumbledore terug komt, kan ik Rowling nog vergeven. Maar waarom de jonge McGonagall laten terugkeren terwijl iedereen weet en beseft dat het Maggie Smith was die het personage heeft gemaakt zoals die nu is. Alles wat de brave vrouw aanraakt, wordt goud en dat was ook met dit personage. Ook de onnodige cameo van Nicholaas Flamel, de beroemde alchemist moest dienen als fan service. Het zou onnodig zijn om te melden dat alles in Rowlings gezicht ontploft is. The Crimes Of Grindelwald werd niet neergesabeld door de critici, maar het is wel de slechtst gerecenseerde film van de franchise. Alle gekheid op een stokje, het verhaal was het grootste struikelpunt. De regie van Potter Alumni David Yates werd alweer ( en terecht) de hemel ingeprezen alsook de acteerprestaties van Jude Law als Dumbledore en Hollywood Bad Boy Johnny Depp als Gellert Grindelwald. Amerikanen kunnen bekrompen mensen zijn en de casting van Depp als Grindelwald werd al vanaf de begindagen controversieel genoemd. Bleef daarom het volk een beetje weg? Want niet dat de film een flop te noemen was, het is de minst winstgevende deel van de Wizarding World tot op heden. Ondergetekende vraagt zich eigenlijk waarom. De twisten en de cameo's terzijde, is de film wel goed te noemen. De regie van Yates is al vanouds geweldig te noemen alsook de cinematografie van Phillipe Rouselot. Wat ook in de film uitspringt is de muziek van de koning van de Fantasy: James Newton Howard.

Als we de Wizarding World muzikaal gaan bekijken, is Howard de vijfde componist die de wereld van muziek vervoegd. Het jammere van de zaak is dat de wereld van Rowling helemaal niet coherent te noemen is. We hebben voorbeelden van filmseries die muzikaal kloppen in vorm van stijl, thematiek of gewoon zelfs de sound. The Lord Of The RIngs is zo'n typisch voorbeeld. Alles werd van in het begin bepaald. The Wizarding World is in essentie een franchise dat als slecht voorbeeld dient. Zelfs de eerste componist, John Williams verliet de stijl van de eerste twee films en bracht ons met The Prisoner of Azkaban een vreemde eend in de bijt. Weg waren de kleurrijke thema's en hier waren de grimmige donkere thema's. Patrick Doyle sloeg dan helemaal de donkere kant in. The Goblet Of Fire was niet alleen duister, het ontbrak aan alle magie die in de eerste drie scores zo prominent aanwezig was. Nicholas Hooper bracht terug een beetje kleur in de franchise met zijn twee geweldige scores. Hij bracht niet alleen de magie terug, maar week ook niet af van het duistere. Ook de emotioneel beladen thematiek blijft tot de beste die in de wereld van Harry Potter te vinden is. Alexandre Desplat bracht dan terug de twee meest vergeetachtige Potter scores. Net zoals vele scores van Desplat, klinkt het op het moment wel allemaal goed, maar een kwartiertje later is het zo goed als vergeten. Gelukkig bleef Yates niet bij Desplat voor deze nieuwe franchise en richtte hij het woord aan James Newton Howard.
Howard is zeker en vast één van de beste componisten die hedendaags werken. Zijn stijl is melodieus, magisch en zijn thematiek is steeds fabuleus. Daarom was het de ideale keuze voor Fantastic Beasts And Where To Find Them. Howard bracht één van de beste scores van 2016 uit met zijn muziek voor de franchise. En ook dit vervolg is zeker en vast de moeite, enkel en alleen is het een klein stapje terug in vergelijking met de eerste score. Voornamelijk zijn er fouten gebeurd bij de Spotting oftewel welke muziek komt op welke plaats. De motieven die in de eerste film prominent aanwezig waren, vervallen hier grotendeels. Het primaire speelse Newt thema is nergens meer te horen op deze cd, alsook het geweldige Kowalski Rag is maar één keer te horen namelijk in de track Newt and Jacob Pack for Paris. Ook het percussie gedreven thema voor Grindelwald uit de eerste film is hier vervangen door nieuw materiaal. Materiaal dat beter past in de context van deze film. Want al is het een vervolg, de stijl en toon van deze score is compleet anders dan de eerste film.

Dat is meteen te horen in The Thestrial Chase. Ongure synthesizers open deze acht minuten durende track. Je hoort meteen dat dit een andere soort score gaat worden. Na de verplichte cameo van John Williams zijn Hedwig's Theme (alweer zucht) komt daar een onguur koor op de proppen. Het zingt woordloos de nieuwe melodie mee van Grindelwald. Het is mysterieus, angstaanjagend en bevat de kwaadheid van het personage. Dan laat Howard de track even op gang komen om dan na een minuutje of drie te exploderen in een actietrack om u tegen te zeggen! De thematiek van Grindelwald passeert regelmatig de revue in deze op percussie gedreven actie. Als Howard rond 4:20 de volledige actie laat losbarsten, dan weten we dat het goed zit. Hij laat de actie niet meer los tot de laatste seconden van de track waar hij een eerste thema laat terugkeren. Als de titelkaart verschijnt, wordt hetzelfde thema gespeeld als in de eerste film. De zwierende luchtig klinkende strijkers vormen een eerste adempauze na een track die je van je sokken blaast. Persoonlijk lijkt dit mij wel een mooie toevoeging om dezelfde muziek te laten spelen bij het tonen van de titel om zo een mooie coherente stijl te creëren in de reeks.
Nu we het eerste terugkerende thema tegengekomen hebben, kunnen we er de rest ook bij halen. Zoals reeds gezegd heeft Howard een paar van de thema's laten valen uit de eerste film. Gelukkig blijven de sterkste overeind. Zoals het Witches Thema, ofwel het thema waarbij Howard verklaarde dat het hoofdthema moet zijn van de gehele franchise. Voor een hoofdthema komt dit iets te weinig naar voren in deze score. Maar telkens wel op een verfrissende manier. De eerste keer dat het echt naar voren komt is op een zeer vreemde manier in de track Nagini. Het wordt naar voren gebracht in een soort van circus variant. Iets waar Danny Elfman ook wel eens durft doen. We hebben ook een victorieus moment van het thema te horen in Wands Into The Earth. Het is zeker en vast een kippenvel moment.
De beste versie van het thema is te horen ( op album toch) in Traveling To Hogwarts. Hierbij hoor je nogmaals eens de sterkte van dit stukje muziek. Het enige jammere is dat het niet zo episch klinkt zoals in de eerste film. Al bij al is dit een hoogtepunt van de soundtrack. Het is daarmee mij een compleet raadsel waarom het in de film vervangen is door Hedwig's Theme. Waarom deed men dat? Om de nostalgische factor eer aan te doen. We zien Hogwarts voor het eerst terug en het is een schande waarom ze daar deze fantastische muziek te vervangen door een variant van Hedwig's Theme, een thema dat we in godsnaam al duizenden keren gehoord hebben in voorgaande films. Het antwoord op die vraag waarom, blijft mij een raadsel! Niet meer doen he Yates in het derde deel, gewoon niet meer doen.
Nog een terugkerend thema is het liefdesthema. Ofwel het op Edward Scissorhands gebaseerde thema. Voor het eerst te horen in actievorm in Newt Tracks Tina. Al blijft de herkenbaarheid aanwezig, het is minder storend dan in het eerste deel. Ook de pianoversie is te horen in Salamander's Eyes. De melodie blijft uiteraard een pareltje en het is jammer dat het niet veel te horen is op deze score.
Een laatste thema dat we terug horen is het kleine actiemotief. Het Iers klinkend thema met het snelle tempo is makkelijk te herkennen en het is en blijft een geweldig actiemotief.

De nieuwe thematiek is dat niet. Gelukkig heeft Howard het ons ietwat makkelijk gemaakt en een pianoversie van de twee prominente thema's erop gezet. Dumbledore's Theme is uiteraard zo gracieus, zo nobel en zo sterk zoals het personage. Alsnog hoor je een zekere tragedie in de melodie, zeker als het op de piano wordt gespeeld. In volle orkestratie in het nummer Dumbledore, klinkt het mogelijks nog nobeler. Warm klinkende strijkers op een bedje van de nodige percussie spelen het thema geweldig naar voor. Het is alles wat een goed thema nodig heeft en past perfect bij het personage. Daarbij is het jammerlijk om te moeten concluderen dat het te weinig gebruikt wordt om echt zijn stempel te drukken in de film. Het duikt af en toe nog wel eens op zoals in Leta's Flasback of in Restoring Your Name. Maar daar stopt het.
Een tweede thema is dat van Leta. Het is mogelijks het moeilijkst te ontdekken thema in de score. Het is dan ook het meest abstracte, het best uitgewerkte, best geschreven en mooiste thema van de score. Als we het gespeeld horen op de piano, merken hoe uitgebreid het thema is. Het heeft verschillende delen dat vooral de pijn en de frustratie van het personage uitstraalt. Zeker als de melodie een neerwaartse beweging inslaat is het een moment van pure ontroering.
De eerste keer dat we het in zijn volle orkestratie horen is in Newt & Leta. Het wordt dwarrelend door de houblazers gespeeld en als luisteraar merk je niet hoe emotioneel zwaar Leta het zal krijgen in deze film. Dat hoor je wel in Leta's Flashback. Howard gaat de emotionele weg op. Het thema komt als vanouds uit het duister zacht tevoorschijn om daarna met een complete explosie van het orkest naar boven te komen. De strijkers spelen brengen het thema geweldig naar voren en het is een genot om naar te luisteren. Een moment van pure verwondering is zelfs te horen in deze track als het koor de dalende eindmelodie van Leta meezingt. Dit is zonder meer één van de beste tracks van het jaar! AL is het enkel en alleen al met deze opbouw.
Een angstaanjagende versie is dan weer te horen in Leta's Confession. Naarmate de track verder meandert en we als kijker zien wat Leta heeft gedaan, zwelt het koor en het orkest meer en meer op en krijgen we een emotionele punch te verduren. Want vergis u niet. Dit thema is het emotionele hart van de score.
Buiten deze grote nieuwe thema's zijn er nog een paar kleinere motieven bijgekomen. Zoals het Thema van Nagini, dat je te horen krijgt in het begin van de gelijknamige track. Het thema is zeker mooi te noemen, maar komt te weinig op de score voor om het memorabel te noemen.
Zo ook het thema van The Kelpie. Dit is Howard in actiemodus pur sang. De orkestraties zijn gevarieerd, de melodie catchy en dat geweldige koor dat er bij komt, doet u opstaan uit pure verbazing.
Een laatste nieuw iets ( ja ik noem het iets, want het is niet echt een thema noch een motief) is te horen in Newt and Jacob Pack for Paris. Een zacht ostinato begint de track om daarna over te schakelen naar een hobo om daarna u als luisteraar gewoonweg omver te blazen. Een prachtig nieuwe melodie knalt uit uw speakers. Dit is Howard in zijn beste vorm van Fantasy modus. Het zou zo uit Maleficent kunnen komen hebben. Het heeft dezelfde schoonheid, dezelfde flair over zich heen.

James Newton Howard is zeker in geslaagd om zijn werk propvol melodieën te steken. Het enige probleem is een beetje dat geen enkel thema prominent genoeg naar voren komt om te labelen als een hoofdthema. Het is een trend dat meermaals voorkomt bij Howard. Maar niet getreurd, want deze score heeft nog zoveel meer te bieden na zijn fantastisch thematisch materiaal. En dat is uiteraard de actie.
De openingstrack zet meteen de toon van wat deze actie zal zijn. Alsnog is de beste actie te vinden op het einde van het album. Spread The Word kent een typische tragische Howard opbouw. De strijkers geaccompagneerd met het koor bouwt geweldig op en het Grindelwald materiaal komt regelmatig eens bovendrijven, maar wat maakt deze track zo speciaal. In de film 'dirigeert' Grindelwald zijn vuur om zijn tegenstanders te doden. Het mooie is dat Howard die bewegingen perfect volgt met zijn muziek zodat we een heel mooi effect te horen krijgen.
In Wands Into The Earth krijgen we de apotheose te horen van de score. Het geheimzinnige koor op een bedje van traag spelende strijkers beginnen deze track relatief rustig. Maar dit is enkel schijn. Als Howard alle registers opentrekt, valt er niets hem meer te stoppen en krijgen we mogelijks de beste actrietrack van het jaar op onze boterham.
Want dit is het mijn beste lezers. Al is dit een kleine stap achteruit in vergelijking met de eerste score, dit is zeker en vast één van de beste scores van 2018. Zonder enige twijfel! Howard toont zich weer van zijn sterkste kant en ik hoop stellig dat hij aanblijft voor de resterende films en dat dit niveau behouden wordt!
Want het is in een wereld van vandaag gewoon zelden om een melodieus emotioneel meesterwerk te horen. Deze ochtend kreeg ik de vraag of ik eens een mening wou geven over de evolutie van filmmuziek. Is de muziek van vroeger emotioneler dan nu? Neen, dat is het niet. Eigenlijk is de Harry Potter serie een mooi voorbeeld om de veranderende trend te bestuderen. Toen de serie begon was het belangrijk om een memorabele score te schrijven en in alle respect Williams deed dat met zijn ingewikkelde thematiek, zijn lusteloze orkestraties en zijn bombasme. Door de jaren heen, wilden regisseurs niet meer dat hun scores bombastisch zijn en daar kwamen dan de melodieuze ingetogen muziek. Sommige componisten deden dat met verve zoals Nicholas Hooper. Andere kwamen er niet mee weg zoals Desplat. Vandaag de dag durven de regisseurs terug de emotionele gelaagdheid in hun films steken. En dat is iets wat James Newton Howard zeer zeker gedaan heeft met zijn tweede Beasts score. Persoonlijk zou ik geen enkele reden weten waarom deze score nog niet in menig collectie behoort!

Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald

James Newton Howard's score verkrijgbaar vanaf 9/11/18

WaterTower Records brengt op 9 november 2018 James Newton Howard's score uit voor Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald. The Crimes of Grindelwald is de tweede film in de Fantastic Beasts reeks. Het verhaal is geschreven door J.K. Rowling. Dit tweede deel is geregisseerd door David Yates met in de hoofdrollen Eddie Redmayne, Katherine Waterston, Dan Fogler, Alison Sudol, Ezra Miller, Zoë Kravitz, Callum Turner, Claudia Kim, William Nadylam, Kevin Guthrie, Poppy Corby-Tuech, Brontis Jodorowsky, met Jude Law als Dumbledore en Johnny Depp als Grindelwald. James Newton Howard keert voor de tweede keer terug naar de Fantastic Beasts reeks. De soundtrack bevat 25 nummers. De 3 laatste nummers zijn piano solo's van enkele thema's uit de film.


Meer info op: Warner Bros. Belgique



Trailer:





Andere soundtrack releases van Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald (2018):

Fantastic Beasts: Salamander Eyes (2018)
Fantastic Beasts: The Crimes Of Grindelwald - Leta's Theme (2019)


Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen

 



Meer