The Book Thief


Sony Classical (0888837970723)
Film | Releasedatum: 19/11/2013 | Film release: 2013 | Medium: CD, Download
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track Artiest/Componist Lengte
1."One Small Fact"1:46
2.The Journey to Himmel Street1:48
3.New Parents and a New Home1:33
4.Ilsa's Library2:21
5.The Snow Fight1:01
6.Learning to Read2:48
7.Book Burning2:52
8."I Hate Hitler!"2:06
9.Max and Liesel1:11
10.The Train Station2:16
11.Revealing the Secret4:11
12.Foot Race1:20
13.The Visitor at Himmel Street2:02
14.Learning to Write2:07
15.The Departure of Max2:32
16."Jellyfish"2:08
17.Rescuing the Book1:55
18.Writing to Mama2:42
19.Max Lives1:31
20.Rudy is Taken2:00
21.Finale2:48
22.The Book Thief5:
 49:58
Schrijf zelf je recensie

 

The Book Thief - 10/10 - Recensie van Mitchell Tijsen, ingevoerd op
Het staartje van 2013 gaat niet alleen maar om die ene score uit Midden-Aarde maar bevat ook zeker één van de mooiste en pure scores van de afgelopen jaren. Een score zonder bombastische momenten maar met voornamelijk alleen wat strijkers en een piano. John Williams laat met zijn score voor The Book Thief zien dat hij nog steeds de maestro is en met slechts enkele instrumenten kan zorgen voor kippenvel. De muziek blijft hangen, past bij de film en is zeker een recensie (en aankoop) waardig!

The Book Thief gaat over boeken, en bij boeken hoort natuurlijk een fantastisch verhaal. Dit verhaal wordt muzikaal geschreven door John Williams en is zeker een verhaal dat blijft hangen. Je moet deze score niet zien als een score met een aantal losse tracks maar eigenlijk als een score met maar 1 track. Van begin tot het einde vertelt Williams namelijk een zowel romantisch als dramatisch verhaal waarbij hij zelf de piano bespeelt en zorgt voor een aantal mooie melodieën die blijven hangen. De mooiste melodie is die van het hoofdthema dat als een rode draad door de score heenloopt. Deze melodie is bestemd voor de piano maar wordt keurig ondersteund door wat strijkers waardoor je wil blijven luisteren. Dit ‘blijven luisteren’ is eigenlijk constant aanwezig, voor je het weet is de score alweer afgelopen en heb je zitten luisteren naar een rustige, integere en vooral mooie score van maestro John Williams. Toch is de score niet 100% Williams omdat er meestal wel sprake is van een bombastisch moment waar het orkest als het ware tot een ‘explosie’ van muziek komt en alle muziekinstrumenten meespelen. Het mooie aan zijn scores van de laatste jaren vind ik de rust, die wellicht ook te maken hebben met zijn leeftijd, die hij schept in zijn scores. Lincoln was ook rustig, had een mooi hoofdthema maar kwam toch echt minder uit de verf dan deze score. The Book Thief heeft iets speciaals en is Oscar-waarig materiaal.

Ondanks de leeftijd van Williams laat hij ons horen dat hij nog steeds de kwaliteiten heeft van een top componist, hij is en blijft voor mij dankzij dit soort scores de beste. Hij laat zien dat niet alles bombastisch hoeft te zijn om de aandacht van het publiek te trekken. Ik hoor natuurlijk wel overeenkomsten met zijn muziek voor de films: Angela’s Ashes, Memoirs of a Geisha en Stepmom. Ondanks deze overeenkomsten heeft The Book Thief toch zijn eigen geluid en eigen hoofdthema die wel erg origineel is en ervoor zorgt dat je als luisteraar blijft luisteren. Het is vooral het pianowerk dat mij erg interesseert en inspireert. Wat mij betreft bevindt deze score zich op een hoger niveau dan Lincoln maar dat komt wellicht door de orkestratie (en de instrumenten) die mij wat meer aanspreken. De instrumenten en orkestratie is namelijk wel typisch Williams en zorgt er ook constant voor dat mijn aandacht bij de score blijft. Ik blijf in dat muzikale verhaal zitten en dwaal geen moment af.

Williams eindigt zijn boek met een finale van maar liefst 7 minuten. In die finale komen de bekende melodieën van de film en het hoofdthema nogmaals terug. Het is een prachtige melodieuze filmmuzieksuite en een waardige afsluiting van één van de mooiste scores van 2013. Williams mag wat mij betreft gewoon doorgaan met componeren, hij is en blijft de maestro en dat bewijst hij met deze score. De score krijgt van mij een welverdiende 9,5 (afgerond een 10) en de opmerking dat ik graag nog meer van dit scores in de toekomst zie. Veel componisten gaan steeds maar weer de bombastische Hans Zimmer-kant op, dit vind ik echt afschuwlijk. Gelukkig dat componisten als Howard Shore, James Newton Howard en John Williams gewoon hun eigen stijl blijven houden en niet meegaan met de ‘bombastische kudde’.

The Book Thief is een score die ik iedereen zou willen aanraden. Gooi ‘m in je cd-speler en luister naar het muzikale verhaal dat Williams je vertelt met slechts wat strijkers een harp en een piano.
The Book Thief - 08/10 - Recensie van Kristof Janssens, ingevoerd op
Brian Percival’s verfilming van “The Book Thief”, een bestseller van de Australische auteur Markus Zusak, betreft de tweede film uit 2013 waarin Geoffrey Rush, tevens een Australiër, de hoofdrol vervult (de eerste betrof Giuseppe Tornatore’s kassucces La Migliore Offerta ). De regisseur van onder meer Downtown Abbey heeft met The Book Thief een grote naam kunnen strikken voor de filmmuziek.

The Book Thief is de eerste film sinds 2005 die niet door Steven Spielberg werd geregisseerd en waarvoor John Williams toch de muziek componeerde. Williams verwende de laatste jaren muziekliefhebbers met excellente scores voor Spielberg’s The Adventures of Tintin, War Horse en Lincoln. Met The Book Thief gaat Williams op dit elan van kwaliteit verder en kunnen we wegdromen bij erg genietbare orkestrale filmmuziek.

Tijdens de eerste vier tracks verrast Williams met verschillende pianosolo’s die subtiel vergezeld worden met mooie strijkpartijen, harp en clarinet. Het zijn stuk voor stuk erg toegankelijke composities die qua stijl niet zouden misstaan op een score van Alexandre Desplat of zelfs Thomas Newman.

Al wordt met het speelse, één minuut durende, ‘The Snow Fight’ wel meteen duidelijk welke meester we hier aan het werk horen. ‘The Snow Fight’ is een erg boeiende compositie waarin evenveel ideeën verwerkt zitten als in drie thema’s van een gemiddelde componist. Het is alvast een eerste hoogtepunt dat naar véél meer smaakt.

Het orkestrale ‘Learning to Read’ is terug een sterke, rustige compositie met heel wat strijkers en met een korte pianosolo in het middenstuk. ‘Book Burning’ begint iets minder melodieus en komt onheilspellend over, maar wordt toegankelijker naar het einde toe.

Welke muziek zouden we verder mogen verwachten van een track die de naam ‘I Hate Hitler!’ meekreeg? Wel, John Williams opteerde voor een erg rustgevend thema waar de piano grotendeels wordt ingeruild voor een harp, al is het einde van het nummer terug voorbehouden voor de piano.

Het speelse karakter van ‘The Snow Fight’ duikt vervolgens terug op in ‘Foot Race’, alweer een korte, maar erg boeiende track. Hetzelfde kan gezegd worden van tracks als ‘Learning to Write’ en ‘The Departure of Max’, composities met interessante viool- en pianopartijen die vooral aangevuld worden met harp en clarinet. De ene rustige track wisselt de andere af, maar Williams slaagt er toch in de aandacht van de luisteraar te behouden.

‘Jellyfish’ is zowat de meest ‘kale’ compositie waarbij een minimum aan instrumenten wordt ingezet: piano, clarinet en harp. Grootser gaat het eraan toe in ‘Rudy is Taken’ dat krachtige, emotievolle strijkpartijen huisvest.

Williams zwaait ons uit met twee ijzersterke composities: ‘Finale’ en vooral het zeven minuten durende ‘The Book Thief’ dat een mooie samenvatting biedt van een score boordevol rustige orkestrale thema’s die qua stijl aanleunen bij zijn eerdere scores voor Angela’s Ashes, Memoirs of a Geisha en in mindere mate Schindler’s List.

Kortom, Williams heeft het terug voor elkaar gekregen om kwalitieve muziek af te leveren. ‘The Book Thief’ is een rustige, orkestrale, vooral piano- en harpgeorïënteerde score vol emotie. Erg passende muziek dus voor een film die zich afspeelt in Nazi Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog.


Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen

 



Meer