Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 

Diese Version der Website ist noch in der Betaversion, da die Übersetzungen überprüft werden müssen. Wenn Sie helfen möchten, Ihre Sprache zu validieren und zu korrigieren, kontaktieren Sie uns bitte über die Kontaktseite!: Kontakt

The Reaping


Colosseum (4005939680220)
Varèse Sarabande (0030206680225)
Film | Freigegeben: 2007 | Filmfreigabe: 2007 | Format: CD, Herunterladen
 

Abonniere jetzt!

Bleiben Sie besser informiert und erhalten Sie Zugang zu Sammlerinformationen!



 

# Spur   Dauer
1.The Incident In Chile1:54
2.The Call From Costigan2:15
3.Trip To Haven2:47
4.River Of Blood2:00
5.Katherine Encounters Lauren2:08
6.Plague Of Flies3:47
7.Katherine's Story2:36
8.Katherine's Faith2:36
9.Katherine Reaches For Lauren1:22
10.Why Not?1:59
11.Livestock1:06
12.Katherine Believes / Costigan Burns4:33
13.The Sacrifice Room1:57
14.Flowing Blood1:56
15.Locusts1:55
16.Ben Is Dead / The Confrontation1:59
17.The Darkness1:46
18.God Intervenes2:52
19.The Boy4:45
20.The Reaping Title Sequence1:57
 48:10
Reichen Sie Ihre Rezension ein Bewertungen in anderen Sprachen ausblenden

 

The Reaping - 07/10 - Überprüfung der Cohen Oat, eingereicht am (Niederländer)
De laatste jaren worden we doodgegooid met horrorfilms die vrijwel allemaal hetzelfde start- en eindpunt hebben. ‘The Reaping’ is een horrorfilm met enkele theologische aspecten erin, altijd goed voor de nodige discussies en controverse. Regisseur van dienst is Stephen Hopkins die in 2000 met ‘Under Suspicion’ een geweldige thriller afleverde. Die film moest het vooral hebben van de beklemmende sfeerschepping en ijzersterke dialogen. Hopkins wist toen, ondanks het kleine budget, drie grote namen te strikken; te weten Gene Hackman, Morgan Freeman en de altijd goedogende en acterende Monica Belluci. Ook voor ‘The Reaping’ wist hij weer enkele bekende namen aan te trekken, met als absolute publiekstrekkers Hilary Swank in de rol van Katherine Winter en Stephen Rae als Costigan. Ondanks het in basis interessante verhaal en de bekende namen steekt deze film toch wat schraal af tegen de topper uit 2000. Er is echter één gebied waarop deze productie zeker niet teleurstelt: de muziek.

Vorig jaar verscheen ‘The Exorcism of Emily Rose’, een bloedstollende film geplaatst in een religieuze context. De film werd van muziek voorzien door componist Christopher Young. Het is dan ook meer dan interessant de score van John Frizzel voor ‘The Reaping’ af te zetten tegen die van Christopher Young voor ‘The Exorcism of Emily Rose’. Beide componisten zijn meer dan ervaren in het schrijven van horrorscores en waar laatstgenoemde zijn naam regelmatig aan grote producties weet te verbinden, recentelijk nog ‘Ghost Rider’ en ‘Spiderman 3’, heeft Frizzel in dat opzicht toch altijd wat achteraan in de rij gestaan. Maar misschien schuilt daar ook wel de kracht van de componist. Werken als ‘Gods And Generals’, ‘Thir13en Ghosts’, ‘Ghost Ship’ en ‘Alien: Resurrection’ mogen dan, behalve laatstgenoemde, geen grote titels zijn, de scores waren stuk voor stuk om van te smullen. Stevige orkestratie, gebalanceerd gebruik van koor en degelijke thematiek maakten de muziek bij velen geliefd. Natuurlijk schreef de man ook heel wat mindere scores zoals ‘I Still Know What You Did Last Summer’ en ‘Dante’s Peak’. Wanneer je deze echter even vergeet zie je toch een vrij constante lijn in kwaliteit en originaliteit. Daar waar Young door de jaren heen steeds mindere scores heeft afgeleverd blijft Frizzel bij tijd en wijlen echt verassen. Ook ‘The Reaping’ mag weer een bijzondere plaats innemen in het oeuvre van de in New York geboren componist.

‘The Exorcism of Emily Rose’ was een score die zijn werk prima deed in de film maar leed aan een manco dat vele horrorscores kennen. De muziek bevatte te weinig boeiende arrangementen om ook zonder beelden te kunnen overtuigen, waardoor enkel de dissonante tonen en schelle vioolklanken overbleven. Frizzel maakt al in de openingssequentie van deze score duidelijk dat hij die val met alle macht tracht te omzeilen. ‘The Incident in Chile’ is een intelligent opgezette track die een gevarieerde orkestratie herbergt. We horen afwisselend akoestische gitaar, violen, houtblazers en een piano dat een motief in staccato speelt. Daarnaast de onvermijdelijke dissonante synthesizerklanken maar ze spelen een opvallende bijrol in het arrangement. ‘The Call from Costigan’ opent met een subtiele variant op het pianospel uit de opening, die in combinatie met de synthesizerklanken een opvallend dreigende sfeer schept. ‘Trip to Haven’ is een nieuwe variant op het hoofdthema, maar wordt naar het einde toe welhaast een vriendelijk subthema. ‘River of Blood’ en ‘Plague of Flies’ zijn de eerste tracks waarbij echt te horen is dat het een horrorscore betreft. Motieven worden in openstaande noot afgesloten en de helse maar ingetogen climax van orkest én koor roepen een bijzondere atmosfeer op.

‘Katherine’s Story’ is een opvallende maar passende stijlwisseling in de muziek. De track is geheel opgebouwd uit strijkers en geeft een emotionele lading mee aan het geheel. ‘Katherine’s Faith’ is in het eerste gedeelte geheel in contrast met de track ervoor. Pure horrormuziek waarbij we wederom geconfronteerd worden met een ritme dat maar niet lijkt los te komen. De openstaande noot doet realiseren dat er nog een nieuwe subthema zal komen, maar Frizzel kiest ervoor het nog niet prijs te geven. In plaats daarvan keert hij terug naar het thema uit ‘Katherine’s Story’. ‘Katherine Believes/Costigan Burns’ betekent een kentering in de muziek. De track wordt krachtig opgebouwd om in een stevige samensmelting van thematiek, orkest en koor te eindigen. De tracks die daarop volgen bestaan vooral uit zang, stevige blazers en snerpende violen. Echte horrormuziek, maar omdat Frizzel zoveel werk heeft gemaakt van een degelijke opbouw vooraf is dit nu eens niet negatief bedoeld.

De finale van de score vangt aan met ‘God Intervenes’, opnieuw een stevige track met het nodige ritme, maar afsluitend in een opvallende rustige variant van het hoofdthema. ‘The Boy’ is niet alleen de voorlaatste track maar ook het absolute hoogtepunt van de score. Frizzel bewijst met deze track wederom een meer dan goede componist te zijn. Moeiteloos brengt hij thema’s en subvarianten tot elkaar, legt er nieuwe elementen in en brengt het geheel naar een fantastische climax. Orkest en koor blijven in balans, daar waar veel componisten vaak het ene element te veel gewicht meegeven ten opzichte van het andere. ‘The Reaping Title Sequence’ is een bizarre afsluiter, met een overheersende beat van drum en elektrische gitaar. Toch heeft de track zijn functie want het rondt de openstaande noot uit de rest van de score af. Verder is het wel een track die, door zijn vreemde orkestratie, wat buiten de rest van de soundtrack valt.

Ondergetekende heeft door de jaren heen al heel wat horrorscores langs horen komen en maar weinigen slaagden erin hem een goed gevoel te bezorgen. ‘The Reaping’ is daar een zeer positieve uitzondering op. De muziek is goed gebalanceerd met een uitstekend hoofdthema en degelijke en gevarieerde variatie daarop. Samen met ‘The Descent’ mag deze score dan ook gerekend worden tot een van de beste horrorscores van de laatste jaren. Toch jammer dat Frizzel dan opnieuw een prima score heeft afgeleverd voor een vrij matige film. Hierdoor zal de score, net als de vele andere werken van de componist, voorbijgaan aan de grote massa en dat is meer dan spijtig.
The Reaping - 08/10 - Überprüfung der Tim Horemans, eingereicht am (Niederländer)
Met de tien Bijbelse plagen als rode draad vertelt regisseur Stephen Hopkins het verhaal van een jonge vrouw, gespeeld door Hilary Swank, die gespecialiseerd is in paranormale activiteiten. Zij reist naar een dorpje in Texas om enkele vreemde fenomenen te onderzoeken welke echter veel gelijkenis tonen met de 10 plagen van Egypte. De muziek voor deze bovennatuurlijke thriller is van de hand van John Frizzell. Frizzell was vroeger vooral actief als componist voor tv-series. In 1996 mocht hij de muziek schrijven voor de film Beavis and Butt-Head do America. Dit leidde verder naar zijn doorbraak in Hollywood want in 1997 componeerde hij de muziek van de rampenfilm Dante’s Peak. Met zijn score voor Alien Resurrection zette hij de eerste stappen naar het horror genre. Later volgden er nog scores voor thriller/horror films zoals Thirteen Ghosts, Ghost Ship en Stay Alive. Hij blijft trouw aan dit genre want in 2007 schreef hij de muziek voor Primevil en The Reaping.

The Reaping is geen score die het moet hebben van goedkope schrik effecten en luide achtervolgingsmuziek. John Frizzell heeft duidelijk zijn best gedaan om enkele thema’s en motieven te schrijven voor de film. Deze thema’s zijn de basis voor zijn score. Een eerste motief krijg je te horen in The Incident In Chile. Enkele akkoorden, gespeeld op de piano, volstaan als herkenningspunt. Dit motief krijg je in de eerste helft van de soundtrack alleen maar op piano te horen. De toon wordt, naarmate de soundtrack vordert, dreigender en dit motief wordt ook iets agressiever gespeeld. Katherine Believes/Costigan Burns is dan ook het keerpunt van de soundtrack. Het openingsmotief ontplooit zich in volle glorie. Het transformeert zich van piano, in het begin van de track, naar de strijkers, naar het einde toe, die agressiever klinken. Het ritme deed mij terugdenken aan Dante’s Peak van Frizzell. Een tweede thema biedt zich aan in The Call From Costigan. Dit is meer melodischer dan het eerste motief.

Zoals ik al zei wordt de muziek, in de tweede helft van dit album, zwaarder en maakt Frizzell wel gebruik van de strijkers om hier en daar spanningsmomenten te creëren, zoals in The Sacrifice Room en Flowing Blood. Hier en daar voegt de componist er ook een koor aan toe met Locusts als hoogtepunt. Dit bijna 2 minuten durend nummer is pure anarchie tussen orkest en koor. Naar mijn mening één van de betere nummers uit de soundtrack. Vanaf dan trekt Frizzell alle registers open. De thema’s blijven centraal staan maar het mysterieuze maakt plaats voor meer actiegedreven muziek. Het koor wordt nog eens ten volle benut in God Intervenes doordat zij het nu het thema in een vreemde taal zingen. De voorlaatste track, The Boy, is nog een hoogtepunt uit de soundtrack. In deze track komt alles samen. Beide thema’s worden naar een mooi hoogtepunt geleid door orkest en koor. De soundtrack wordt afgerond met The Reaping Title Sequence. Dit vond ik een nogal bizarre track. De muziek hier is een samenraapsel van beats, drums, gitaren en daarin enkele samples van het thema verwerkt.

The Reaping vind ik één van de betere scores van John Frizzell. Net zoals in Alien Resurrection besteed hij meer aandacht aan de thema’s en hij laat ze tijdens de score ook groeien. Misschien niet geschikt voor de massa, maar ik kan dit zeker appreciëren na het wat telleurstellende Stay Alive.
The Reaping - 06/10 - Überprüfung der Lammert de Wit, eingereicht am (Niederländer)
Het horrorfilmgenre is niet mijn favoriet. Maar de score die John Frizzell gemaakt heeft voor de reli-horrorthriller The Reaping is zeker niet slecht.
De score opent mooi met rustige muziek op een mooi thema, wat nog een paar keer terugkomt. Maar ook de openingstrack ontkomt niet aan de dreiging die in de lucht hangt en sluit af met het nodige horroreffect. Ook de tweede track heeft deze opbouw.
De rustige delen van de score tonen aan dat Frizzell in staat is om goede scoremuziek te maken en dat doet hij ook voor The Reaping, met veel ruimte op tracks met deze mooie rustige - en toch dreigende - klanken op een paar mooie thema's.
De horroreffecten kan ik echter niet zo waarderen, hoewel ze uiteraard zeer effectief zijn in deze soort films.
Er zijn op deze score veel tracks met de mooie thema's die Frizzell biedt, maar de meeste tracks hebben ook thrillereffecten en dat vind ik als luisteraar jammer. Het zou mooi zijn geweest als de thrillergedeelten op aparte tracks hadden gestaan. Bij Ghost Rider van Christopher Young is dit het geval en dat kan ik beter waarderen. Die score is erg vergelijkbaar zowel qua kwaliteit als in balans tussen emotionele mooie melodieuze muziek en thrillermuziek, maar mengt dit nauwelijks binnen de tracks.

John Frizzell maakt met The Reaping een goede, mooie horrorscore, met veel mooie en melodieuze gedeelten. Dat maakt de score een goed gebalanceerde mix van emotie en spanning. Maar dat deze mix op trackniveau zit beschouw ik als een behoorlijke misser. Overigens zijn de horrorgedeelten niet aan mij besteed.


Melden Sie einen Fehler oder senden Sie uns zusätzliche Informationen!: Einloggen