Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 

X-Men: First Class


Sony Classical (0886979232020)
电影 | 发布日期: 06/06/2011 | 电影发行: 2011 | 格式: CD, 下载
 

现在订阅!

保持更好的信息,并访问收藏家信息!



 

# 跟踪   持续时间
1.First Class3:14
2.Pain and Anger2:49
3.Would You Date Me?1:48
4.Not That Sort of Bank3:23
5.Frankenstein's Monster3:07
6.What Am I Thinking2:05
7.Cerebro2:24
8.Mobilise for Russia1:18
9.Rise Up to Rule5:56
10.Cold War3:20
11.X-Training4:27
12.Rage and Serenity2:10
13.To Beast or Not To Beast4:46
14.True Colors1:49
15.Let Battle Commence4:44
16.Sub Lift2:20
17.Coup d'état2:12
18.Mutant and Proud3:27
19.X-Men2:58
20.Magneto1:52
 60:09
提交您的评论 隐藏其它语言的评论

 

X-Men: First Class - 07/10 - 评论 Edmund Meinerts, 提交于 (英语)
Is there any comic book film franchise that has patchier continuity? Well, besides Batman, that is? Anyways, one of summer 2011’s tentpole pictures is X-Men: First Class, yet another soldier in the Marvel conquest of Hollywood alongside Thor and Captain America: The First Avenger. This is the fifth entry into the eleven-year-old franchise and the second origins film following 2009’s X-Men Origins: Wolverine (confused yet?). It is set in the 60s against a Cold War backdrop and features teenage versions of the characters enrolling in their “first class” with Professor Xavier. Along for the ride is the series’ fifth composer, Henry Jackman – indirectly replacing the series’ other, rather better known H. Jackman.

A quick recap of the series’ musical history: the late great Michael Kamen gave the first film a somewhat troubled blend of orchestra and electronica whose album was rather short on themes and did not necessarily represent the score’s highlights. John Ottman followed on the second film with a more traditional, orchestral superhero effort that some enjoyed, but others felt to be limp and unoriginal. Rising star John Powell then pulled out all the stops for X-Men 3: The Last Stand, writing a phenomenally complex, thematically developed action score that stands as the highlight of the series so far (and is something of an oddity in Powell’s career as it is one of the very few films he’s scored that isn’t either a thriller or an animation). His former colleague Harry Gregson-Williams then contributed a score for X-Men Origins: Wolverine that failed to live up to the potential of its strong opening cue and disappointed many. So it’s no surprise to report that Jackman, too, eschews references to the other scores and heads off in his own direction.

Although to say that is, perhaps, slightly misleading, as X-Men: First Class might come across as a disappointingly pedestrian effort to some. Jackman had shown glimpses of a dynamic orchestral sound hinted at in Monsters vs. Aliens and his contributions to Kick-Ass before going on to so surprise film music fans in 2010’s sleeper hit (score-wise), Gulliver’s Travels. There are even rumors that he had a large hand in writing the popular, jaunty “Up is Down” cue from Pirates of the Caribbean: At World’s End. This time around, though, he (or the producers) has chosen to deliver a more standard third-millenium action score that relies on tried-and-tested Remote Control Productions techniques combined with the defiant rock tones of Jackman’s only other score in the superhero genre, Kick-Ass. Listeners who were disappointed with Brian Tyler, Patrick Doyle and Christopher Young’s respective spins on that style in Battle: Los Angeles, Thor and Priest will be even more let down here. However, those three scores were all strong in my opinion, partially because of that influence, and to label it as an automatic negative would be highly unfair.

The opening “First Class” cue presents Jackman’s main theme in as convenient a package as you could ask for: the typical building anthemic statement over chopping string ostinati. The only really unique touch is the Kick-Ass -inspired rock instrumentation that joins the activity about halfway through, a sound Jackman remains loyal to throughout the score as an effective representation of the fledgling mutants’ youthful defiance. This cue exposes both a strength and a weakness of X-Men: First Class – on the one hand, the orchestration is stronger than in most RCP scores (despite existing in a rather dry mix), the string ostinati far more vibrant and layered here than in something such as Ramin Djawadi’s Clash of the Titans. One can usually tell what's orchestral and what's synthetic here, and there's none of that awful synthetic brass that plagues some of the lesser MV/RC scores. The theme itself, however, is far from being memorable. It is certainly enjoyable and harmoniously pleasing, but it doesn’t stick easily in the mind. One could argue that the X-Men at this early stage have not earned a fully memorable theme yet, but Jackman’s heroic intent is clear, so it is doubtful that this is the case. It’s certainly not a bad theme, but it can’t stand up to Powell’s “Bathroom Titles” or even Gregson-Williams’ “Logan Through Time”, which is why its reduction to a piano solo in “Would You Date Me?” lacks the impact it could have had.

A second, more ominous motif for Magneto begins to establish itself in the score’s first third, though it is little more than two oscillating chords (the same two, incidentally, that repeat at the beginning of the refrain of “Gollum’s Song” from The Lord of the Rings: The Two Towers - a really farfetched idea could be that this is hint at the fact that Magneto would go on to be played by LotR star Ian McKellan, but that's a huge stretch). This gets its own crescendo of rock-laced defiance in “Frankenstein’s Monster”. Of some interest in places is the electric guitar’s very slight infusion of James Bond-like spy attitude into this motif, perhaps a slight nod to the film’s era. This occurs at 1:14 of “Not That Sort of Bank”. It would have been nice to hear more of this unique style.

The score’s more-or-less orchestral action finally arrives in the pair of “Rise Up to Rule” and “Cold War”, and is fairly standard material, with the usual reliance on the ever-present ostinati and synthetic pulses to keep things moving along. A lone, all-too-brief zither hidden in the middle of “Cold War” is the only Russian touch in these otherwise entirely generic – though admittedly enjoyable – cues. The defiant synthetic side then counters in “X-Training”, a somewhat obnoxious montage-like cue which reprises some of the main anthem once the strings enter in the second half.

A highlight of the score is “Rage and Serenity”, which builds a subtheme from a troubled strings-and-piano version of the main theme with a hint of John Barry to a massively dramatic statement along the lines of Hans Zimmer’s “Journey to the Line” from The Thin Red Line. These dramatic string layers continue in the first minute of “To Beast or Not to Beast” and the second half of “Coup d’état”, but again, this avenue isn’t pursued satisfyingly enough to leave much of an impact.

After “True Colors” does little but unexpectedly pull a rhythmic motif from Clash of the Titans, Jackman unleashes his action finale in the next four cues. He manages to stir up a great deal of excitement and noise, but has an unfortunate tendency to introduce a good action idea and then quickly abandon it. For example, the first 26 seconds of “Let Battle Commence” are as close as this score ever gets to the swinging rhythms of Gulliver’s Travels, but the rhythm it segues into is as stock as it gets. The main theme is given its best statement in the first half of “Sub Lift” – complete with echoing choral backing, a true slo-mo moment – but is followed by some of the score’s more annoying synthetic effects. Even more problematic is the reappearance of Zimmer’s “Journey to the Line” on the temp track, repackaged with some of the progressions from Jackman’s theme and relabeled “Mutant and Proud”. The connection is unmistakeable and the attempt to tie it in to the rest of the score feels highly forced, an unfortunate misstep.

Appropriately, the score ends on an ominous, rather than heroic, note (obviously the film can't resolve entirely, otherwise there would be no series for it to be a prequel to). The final “Magneto” cue – perhaps the most abrasively rock-heavy of them all – provides the most consistent performance of the character's dual-chord motif. Unfortunately, the motif really isn’t strong enough to be a villain theme, and the repetitively alternating pounding will become somewhat obnoxious in the end, leaving the listener with a feeling of overall dissatisfaction.

The biggest issue that X-Men: First Class has is that it tries to do too many things at once, but it doesn’t do any of them more than adequately. It tries to be a Media Ventures power anthem score, but its “power anthem” isn’t quite memorable enough to be fully satisfying. It throws in tantalizing hints of John Barry’s James Bond style, and the score would have been really unique if it had followed up on that, but it doesn’t. Probably Jackman’s most successful idea is the addition of rock to represent the not-yet-maturity of the mutants, but even that is a touch anachronistic given the film's period and can become obnoxious in cues like “X-Training”. The occasional temp-track issue (especially with 'Journey to the Line') doesn’t help either. It's a smoother listen than the multi-composer, genre-bending Kick-Ass, but doesn't have that score's uniqueness or highlights either.

All in all, X-Men: First Class is not a bad score by any means. It’s a huge step above your typical phoned-in Remote Control score and is further proof that Henry Jackman is among the more talented half of that squad. But one gets the impression that the composer didn’t really know in which direction he wanted to take this score, and ended up having to water all of them down as a compromise (and perhaps the producers are more to blame for this). It’s a solid buy for fans of blockbuster action scores, but doesn’t stand up to the stiff competition in the summer of 2011, and in the end will probably go down as an ever-so-slightly missed opportunity.
X-Men: First Class - 09/10 - 评论 Sander Neyt, 提交于 (荷兰人)
Dr. Moira MacTaggert: You know, one day the government is going to realize that how lucky they were to have Professor X on their side.
Professor Charles Xavier: I suppose I am a real professor, aren't I? Next thing you know, I'll be going bald. We're still on the government side, Moira. We're still G-Men. Just without the 'G'.
Dr. Moira MacTaggert: No. You're your own team now. It's better. You're X-Men.
Professor Charles Xavier: Yes, I like the sound of that.

De filmreeks over X-Men heeft mij nooit kunnen bekoren. Eigenlijk kunnen geen enkel van de Amerikaanse superheldverfilmingen dat. Met uitzondering van The Dark Knight Trilogy, dat toch echt wel de moeite was. Over de muziek van de X-Men reeks is al heel veel geschreven, en toegegeven ben ik fan van bijna alle scores van deze reeks. De eerste X-Men werd geschreven door de legendarische componist Michael Kamen. Hij schreef een meer ingetogen score, met een vrij ingetogen hoofdthema. John Ottman fleurde de boel een beetje op. Zijn hoofdthema was heroïscher maar de rest van de score kon mij zeker wel bekoren. John Powell kwam bij de reeks met deel drie. Zijn X-Men score was de beste tot op dat moment. Zijn hoofdthema en vooral het thema voor Phoenix waren geweldig, en perfect gecomponeerd door onze favoriete Britse componist. Over de poging van Harry Gregson-Williams ga ik zelfs niet spreken, wat een monster was dat.
Een nieuwe X-Men hoort natuurlijke een nieuwe score en regisseur Matthew Vaughn koos niet voor de twee nog in levend zijnde oude componisten van de reeks. Noch koos hij voor zijn oude componist Ilan Eshkeri. In plaats daarvan koos hij voor de relatief onbekende doch bekwame componist Henry Jackman.
Als lid van de leerschool van Hans Zimmer werd Jackman niet voor de leeuwen geworpen. Eerst assisteert hij Zimmer, dan mag hij zijn eerste score zelf schrijven. Met werk als Winnie The Pooh, het fantastische Puss In Boots en zijn bijdrage in Kick-Ass profileert deze nobele onbekende zich als een componist die vrijwel alles aankan.

En ook X-Men kan hij aan! Daar bestaat geen twijfel over. Hij schrijft niet alleen een zeer goede score, hij laat ook de voorgaande scores verbleken in de aanwezigheid van deze nieuwe score. Henry Jackman laat een hoofdthema los op de mensheid dat je nooit ofte nooit zal vergeten. Een heroïsch hoofdthema dat perfect bij deze personages past. Een strijkerspassage begint het hoofdthema en uit het donker verschijnt daar de blazers die het hoofdthema voor het eerst beginnen te spelen nog altijd op het bedje van de prachtig geplaatste strijkers. Als dan een subtiele melodieverandering plaatsvind in die strijkers dan begint de lol pas echt. De blazers spelen nog luider, nog prachtiger en als dan de nodige synthesizers erbij komen, dan weet je gewoonweg zeker dat het goed zit. Dit hoofdthema wordt in heel veel tracks gebruikt. Het beste is in Sub Lift. Daar krijg je dezelfde opbouw te horen dan in First Class, maar dan komt er nog eens het koor erbij en daarbij hoort dan ook het woord epiek.
Naast het hoofdthema krijg je ook nog een thema te horen voor Magneto. Dat wordt voornamelijk opgebouwd door de synthesizers en met de elektrische gitaar. Het klinkt lekker slecht, en de militaire drums zijn een geweldige ingeving. Vooral in Pain And Anger wordt dit thema perfect opgebouwd. Je krijgt het thema al vrij vroeg te horen. Maar het wordt heel subtiel gespeeld, je hebt het bijna niet door. Dan komt de opbouw en op het einde van het nummer krijg je het thema voor het eerst in zijn volle glorie te horen. Geweldig gewoon.

Rond deze twee thema’s heeft Jackman geweldige muziek gecomponeerd. Met techno en rock invloeden zoals X-Training. Daar zijn de rockelementen het best te horen, en Jackman levert daar één van de beste tracks af van het album. Het is natuurlijk wel een feit dat de iets intiemere momenten in de score vrij saai zijn. Bijna slaapverwekkend zelfs. Maar dat is maar muggenzifterij. Er is geen kat of hond die naar deze score luistert voor de romantische en intieme momenten. Dit is een actiescore pur sang. Maar dat wilt niet zeggen dat het een gemakkelijk te beluisteren score is. Het hoofdthema is geweldig, maar niet zo gemakkelijk te beluisteren. Het is prachtig, maar je kan het niet neuriën achter het beluisteren. Je hebt constant je aandacht nodig, want deze muziek is niet hersenloos gecomponeerd en dus ook niet hersenloos te beluisteren.

Conclusie
Hier kunnen we kort over zijn. Dit is één van de eerste scores van Henry Jackman, en als je al een score kunt componeren van dit kaliber dan weet je als luisteraar dat je deze componist in de gaten moet houden! Een welverdiende 9 voor X-Men First Class.

Deze score kopen als je:
 Een goede actiescore in je bezit wilt
 Een score van Jackman in je bezit wilt hebben
 Je een fan bent van de voorgaande scores voor de X-Men reeks.

Deze score links laten liggen als je:
 Liever een kleinschalige emotionele score wilt hebben, dan ben je hier niet op je plaats
 Je niet graag rockelementen hoort in filmmuziek
 Je het hoofdthema niets vind. Maar dan heb ik nog iets te zeggen. Net zoals mijn collega Mitchell Tijsen al vermelde. Iemand die geen zin heeft om naar de score in zijn geheel te luisteren; luister alsjeblieft gewoon eens naar het hoofdthema, je weet niet wat je mist.

Beste tracks
 First Class
 Sub lift
 Magneto.

1st German: Who... What are you?
Erik Lehnsherr: Let's just say I'm Frankenstein's monster. And I'm looking for my creator.
X-Men: First Class - 09/10 - 评论 Thomas-Jeremy Visser, 提交于 (荷兰人)
Na Micheal Kamen, John Ottman, Harry Gregson Williams en John Powell is het de beurt aan Henry Jackman om een X-Men film van muziek te voorzien. Hoewel Jackman toch het meeste werk deed voor de heerlijke Kick-Ass score is dit zijn eerste echte grote score die hij zelf heef geschreven. En tja, dan in de voetsporen staan van de eerder genoemde componisten is niet makkelijk. Gelukkig weten we na het luisteren van de score waarom regisseur Matthew Vaughn zoveel vertrouwen heeft in de componist. Want X-Men First Class is een score met een aangenaam hoge fun-gehalte.

Het hoofdthema van X-Men: First Class is al meteen een schot in de roos. Als we eerlijk moeten zijn heeft de grote John Williams er met Superman voor gezorgd dat superhelden met een Wagneriaans orkest in beeld moeten komen (vliegen). Natuurlijk hebben mensen zoals Elfman en Goldsmith dit overgenomen, en het is eigenlijk een ongeschreven regel geworden. Zelfs latere superheldenscores zoals Spiderman, Fantastic Fout en recentelijk nog Henry’s eigen Kick-Ass hielden zich aan deze ‘ongeschreven regel’. Micheal Kamen schreef voor X-Men een ietwat ingetogen hoofdthema dat niet erg bleef hangen: dan deed Ottman het beter. Hij schreef een krachtig thema met donderend blaaswerk, haast een regelrechte ode aan zijn grote voorbeeld Williams. Powell deed daar nog een schepje bovenop en voegde er een hele zooi percussie aan toe. Totdat First Class uitkwam was dat het beste X-Men main theme.

Want Jackman, hoe onervaren hij vergeleken zijn X-men collega’s ook is, schrijft het sterkste hoofdthema uit de reeks. In de eerste track horen we het in vol ornaat: mooi geschreven strijkwerk, met opkomend, statig koper. Jackman combineert de ‘ongeschreven regel’ met de wat modernere filmmuziek door er op verbluffend goed klinkende wijze een paar elektrische gitaren en een drumbeat door heen te gooien. Het thema doet qua opbouw en kracht denken aan Michael Giacchino's Star Trek. Het First Class-thema is echter een stuk minder druk en groots, en valt niet zo makkelijk na te neuriën. Toch blijft het zodra je het leert kennen een prachtig geschreven stuk filmmuziek.

Het tweede thema is eigenlijk de grootste smaakmaker van de score: het thema van Magneto. Het is millitairistisch, haast een mars, en word gevoed door bombastisch koper en zwaar slagspel. Hier zitten natuurlijk de nodige synths over heen, maar dit is met smaak gedaan. Het is geen moeilijk thema en tevens niet bepaald catchy, maar waarom het toch opvalt is de fantastische wijze waarop het wordt opgezet: zo horen we in Frankenstein’s Monster en Pain and Anger het thema eerst op de elektrische gitaar met snerpend strijkwerk, en het wordt steeds groter en harder. Op een gegeven moment is de spanning tot ongekende hoogte gestegen. Waar veel componisten gewoon een pulserende synthesizer gebruiken (zelfs Zimmer en Debney doen dat nog steeds) werkt Jackman er hard voor. Met strakke, soms beukende muziek bouwt hij de spanning tot in het chaotische op. Het resultaat is spannende muziek die ook daadwerkelijk leuk is om te beluisteren. Hoewel het Phoenix-thema van Powell het sterkste thema voor de X-Men films ooit blijft, doen de twee grootste thema’s van Jackman er een goede gooi naar.

First Class moet het eerlijk gezegd hebben niet hebben van de rustige momenten. Onlangs liet Jackman met Winnie the Pooh nog horen dat hij wel degelijk rustieke, mooie sfeermuziek kan maken. In First Class komt hij echter niet veel verder dan hier en daar een aardig pianodeuntje of saai strijkwerk. Er zijn wel goede tracks die wat rustiger zijn, luister bijvoorbeeld eens naar de prachtige track Rage and Serenity, maar het overgrote deel ervan is toch wat saai.

Maar niemand luistert überhaupt naar een X-Men score om van rustige filmmuziek te genieten. Qua actie stelt First Class dan ook absoluut niet teleur. Sterker nog, X-Men First Class bevat de beste actiemuziek die tot nu toe is geschreven in dit jaar. Het is veelal om thema’s heen geschreven. Zo horen we heerlijk vaak Magneto’s thema voorbij komen. Alsof het nog niet dreigend genoeg is gooit Jackman er hier en daar ook nog eens een ronkende gitaar doorheen om de chaos compleet te maken. Ook komt het First-Class thema vaak op heroische manier op en vooral de volle instrumentatie weet veel indruk achter te maken. Het mooiste actiestuk op de score is echter Sub Lift. Voor de epische scene schreef Jackman al even epische muziek: het Magneto-thema en het First Class-thema zijn op ingenieuze wijze met elkaar gemixed en klinken met een koor erbij bijzonder mooi. Zonder twijfel een van de beste stukken filmmuziek van het jaar.

X-Men First Class is gelukkig weer een goede X-Men score. Want wat was Wolverine een slappe poging tot het maken van filmmuziek. Nee, Jackman weet wat hij moet doen en waar hij moet zijn en zal de verwachtingen van veel filmmuziekliefhebbers hebben overtroffen. Weliswaar is The Last Stand nog steeds de beste X-Men score, maar als je als beginnend componist een van de beste scores van het vorige decennium moet overtreffen... First Class is een uitstekend geschreven score die vooral qua actiemuziek een welkome aanvulling is op menig collectie. De beste blockbusterscore van deze zomer tot nu toe.
X-Men: First Class - 10/10 - 评论 Mitchell Tijsen, 提交于 (荷兰人)
X Men heeft mij nooit echt kunnen interesseren, maar na het zien van de film was ik echt onder de indruk van de soundtrack. Natuurlijk had ik al wat beluisterd maar in de film kwam de soundtrack van Henry Jackman pas echt mooi naar voren. Zijn muziek gaf dat stukje extra wat de film naar een hoger niveau heeft gebracht, echt geweldig om zo'n mooi thema te schrijven voor een doorsnee film. Een doorsnee film klinkt niet aardig maar tegenwoordig barst het van zulke films, het blijft dus erg moeilijk om origineel te blijven. De originialiteit is tegenwoordig in films en muziek ver te zoeken, daarom is het geweldig als er iets langs komt wat wel super origineel is. Inception bijvoorbeeld, zowel film als muziek waren origineel en wat mij betreft een dikke voldoende waardig. Ook X-men: First Class heeft iets heldhaftigs over zich heen, het is moeilijk om een thema te schrijven als je namen zoals Powell en Kamen voor je hebt liggen, toch weet Jackman een bepaalde snaar te raken waar ik helemaal van weg ben.

Henry Jackman, die naam komt me niet bekend voor.
Dat is het eerste waar ik aan dacht, toen bedacht ik me dat hij samen met Zimmer had gewerkt voor Henri 4 en dat hij dus ook bij zijn clubje zat. Weer zo'n Zimmer clone score dus? NEE!
De score is geweldig en dan bedoel ik niet alleen het eerste nummer dat zowat van de beeldbuis afschiet. De hele score is origineel en verveelt geen enkel moment. Een lange recensie schrijven is niet zo moeilijk, vaak gaat het vanzelf, maar bij deze score niet. Ik heb eigenlijk geen puntje kritiek op de score, het is een score die je eigenlijk wel gehoord moet hebben. En met al die super geweldige filmmuziek van 2011 kan ik maar 1 ding concluderen, X Men First Class van Henry Jackman staat nog steeds op nummer 1 en is wat mij betreft echt de beste score van het jaar! Tot nu toe heb ik alleen nog maar mindere scores gehoord, deze score slaat echt werkelijk alles.

Daarom raadt ik de score ook aan iedereen aan, en mocht je geen zin hebben om een uur lang te gaan luisteren naar muziek snap ik dat ook nog wel. Beloof me alleen 1 ding, luistere alleen naar track 1, de Main Theme van de film! Dat is een geniaal thema die me al gelijk pakt met de eerste tonen. De strijkers die snel tot een climax komen, een elektrische gitaar die er bij komt maar uiteindelijk blijft het symfonisch en dat is echt super. Henry Jackman is vanaf nu een naam die ik echt ga onthouden, een naam die ik voorlopig in de gaten moet houden. Hij heeft bij deze mijn aandacht getrokken en hij heeft een geweldige handtekening gezet voor de film X Men First Class. Het gebeurt niet vaak dat ik al 3 weken lang een bepaald nummer luister op mijn computer. Mijn familie wordt er een beetje gek van dus inmiddels zit ik met oordopjes op maar dat maakt me niet uit, dit nummer is echt verslavend (track 1) net zoals de hele score.

De score is een 10 waard, en daarbij komt ook nog dat er geen moment verveling in zit en alles origineel is, en dat voor een score voor 2011 net als je denkt dat alle originaliteit weg is. Hulde aan Jackman, hulde aan X-Men: First Class!
X-Men: First Class - 08/10 - 评论 Christian Lavagne, 提交于 (法国)
J'avoue que j'attendais beaucoup de cet album, et après la stupeur ébahie sur certains titres lors de la première écoute, j'ai revu un peu mon avis à la baisse sur d'autres chansons.

Cela dit, il y a de très bons titres. 'First Class' est un thème très efficace, et pourtant peu entendu dans le film. On y trouve les cordes héroïques, de beaux cuivres, tout est harmonieux même avec la présence d'une guitare électrique, qui donne un coup de jeune et rappelle par certains côtés Kick-Ass (ya pas de hasard!). Dès la première écoute c'est un thème qui m'a plu, et même m'a marqué. Et pourtant, il n'est pas le plus abouti.

Le thème de Magnéto est très présent tout au long de l'album. Après tout, le film traite à 40% de ses origines. Le titre 'Magneto' qui sert de générique de fin a, je trouve, une résonnance très comics, très dessin animé. Mais 'Frankenstein's Monster' est absolument génial dans sa structure. Prenant place dans une scène à l'intensité dramatique très forte, le thème (à la guitare électrique) suit la montée de la colère dans l'esprit de Magnéto jusqu'à ce qu'il explose littéralement de haine. C'est extrêmement bien trouvé et orchestré. On ressent réellement la vague de haine monter, gonfler au fur et à mesure jusqu'à ce qu'il ne se contienne plus et que le thème se déchaîne, voire se déchire. Vraiment très réussi sur le fond et la forme.

Que dire d'autre? A film sur les origines de super-héros qui se respecte, on n'échappe pas au passage 'entraînement' et à ce titre 'X-Training' remplit son rôle à la perfection, tout comme 'Cerebro'. 'Rage And Serenity' tente de concilier le thème haineux de Magnéto et le lyrisme d'un beau souvenir (tout est dans le titre). Un petit coup de coeur pour 'Mutant And Proud', lent, mélancolique, très beau. Un appel à assumer sa différence. Enfin, un clin d'oeil: si la première scène du film est constituée des images de X-Men (par Brian Singer), 'Mobilise For Russia' reprend ouvertement un des thèmes de Michael Kamen (morceau crédité au générique de surcroît). De quoi achever de perdre les débateurs sur la continuité ou non des films X-Men.

Au final, c'est un album avec de très bonnes idées, un esprit super-héroïque, une résonnance un peu rock (pour des personnages jeunes), des thèmes bien trouvés, mais certains titres laissent de marbre. Ecouté tout seul, c'est sympa, intégré au film, c'est magnifique.
X-Men: First Class - 06/10 - 评论 Damien , 提交于 (法国)
Deux ans après 'Kick Ass', Matthew Vaughn retrouve Henry Jackman. Mais cette fois le compositeur n'est plus accompagné de Marius De Vries, Ilan Eshkeri et John Murphy. Exit donc le quatuor qui avait été à l'origine de la bande originale détonante de 'Kick Ass', place à Henry Jackman, jeune compositeur qui signe ici son plus grand projet solo à ce jour (on a pu l'entendre ces dernières années à l'occasion de 'Monsters vs. Aliens' et 'Gulliver's Travels').

Avec 'X-Men: First Class', il met en application toutes les techniques apprises au sein du studio Remote Control, qui lui permettent de délivrer une bande originale d'action efficace. L'orchestration très synthétique suit la dimension fantastique du film, tandis que son cadre très rock (batterie, guitares) en souligne l'aspect puissant et spectaculaire. Le résultat à l'écran est donc cohérent. Jackman parvient sans peine à jouer avec la tension, le rythme et les émotions.

Malheureusement il effectue son travail de manière un peu trop convenue. Rien de bien neuf donc, ni dans les thèmes, ni dans leur déclinaison. Le compositeur livre une musique standard, qui remplit son cahier des charges sans se permettre aucune folie. Séparées des images du film, ses compositions perdent non seulement leur sens, mais se montrent bien plus répétitives qu'elle ne le sont en réalité. Une bande originale correcte et réussie, mais qui ne se démarque pas d'autres musiques du genre.
X-Men: First Class - 09/10 - 评论 Quentin Van Roy, 提交于 (法国)
Henry Jackman, un nom qui parait familier pour certain (Kick Ass du meme réalisateur d'ailleurs) ou qui parait inconnu. Pourtant il travaille deja depuis longtemps mais toujours dans l'ombre des musiques additionnelles ou de la programmation. Compositeur ayant fait ses armes dans l'écurie Zimmer (Remote Control), ce jeune talent est a surveiller de près!

On sent dès les premières écoutes les influences dont il a pu faire preuve: Zimmer bien evidemment, Harry Gregson Williams et Steve Jablonsky.

Un score bien devellopé et qui suit a merveille la mise en scène de Matthew Vaughnn. On peut parfois regretté le manque d'originalité mais face a certaines pistes je ne peux que rester bouche bée! Surtout devant 'Rage and Serenity' qui peut rappeller Zimmer pour Inception :)

Une musique qui laisse parfois sur sa fin tout comme le film! J'ai tout de meme aimé et je reste très attentif a l'avenir de ce jeune compositeur :)

Bonne écoute!
X-Men: First Class - 08/10 - 评论 Edgar E, 提交于 (荷兰人)
Voor mij was dit de eerste keer dat ik filmmuziek hoorde van Henry Jackman.
En mijn eerste reactie hierop is in iedergeval positief.

Deze soundtrack sleept je eigenlijk al meteen mee in het verhaal.
Vanaf het begin is het een meeslepende opbouwende spanning die gebracht word in de muziek.

Bij het horen van het eerste nummer word een frisse indruk gewekt.
Het is ook een soort van liedje wat je verwacht als je een goed team aan het werk ziet. (doelend op de groep personen uit de film)
Een tune die lekker blijft hangen en die verder als thema klinkt door de gehele cd.

De cd luister lekker weg.
Toch vallen de theme scores van personages los nogal wat tegen, hij borduurt hier voornamelijk verder op de algemene tunes.

Al bij al een prima eerste kennis making met de muziek van Jackman en deze cd is dan ook zeker een aanrader.

其他版本 X-Men: First Class (2011):

X-Men: First Class (2011)

收藏的原声带: Comics

Russian Film Music I & II (2014)
Batman: Under the Red Hood (2010)
Thor (2011)
Dredd (2012)
Arrow: Season 2 (2014)
Flash, The (2010)
Superman: The Animated Series (2014)
X-Men: First Class (2011)
Green Lantern: The Animated Series: Volume 2 (2013)
X2: X-Men United (2003)


报告错误或发送给我们附加信息!: 登录