Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 

The Emperor's Club


Colosseum (4005939642426)
Varčse Sarabande (0030206642421)
Film | Data wydania: 19/11/2002 | Format: CD, Pobieranie
 

Zarejestruj się teraz!

Bądź lepiej poinformowany i uzyskaj dostęp do informacji kolekcjonerów!



 

# Tor   Czas
1.Main Title2:12
2.Teaching Montage2:37
3.Hundert Remembers2:41
4.Quiz Montage2:19
5.The Big Test1:21
6.Hundert Quits2:54
7.25 Years Later2:26
8.Elizabeth1:34
9.Sedgewick's Father1:22
10.Confronting Sedgewick2:04
11.Hundert Comes Clean2:37
12.The Toast2:34
13.Young Martin Blythe2:13
 28:54
Prześlij opinię Ukryj recenzje w innych językach

 

The Emperor's Club - 08/10 - Przegląd wersji Tom H., zgłoszone w (Holenderski)
James Newton Howard is vooral bekend voor zijn actie en suspense scores, maar dat hij ook vaak romantische of meer dramatisch werk afleverd is iets minder bekend, veelal omdat de grote filmbedrijven opteren voor albums vol popsongs en enkel meer een suite van de score pressen op de uiteindelijke soundtrack. Zo ontbreken er op "My Best Friend's Wedding" en "French Kiss" heerlijke melodieën. Fans willen meer en mocht het niet aan het label "Varčse Sarabande" zijn, zouden vele pareltjes gewoon niet worden gereleased. Eén hiervan is "The Emperor's Club" waar Howard een traditionele score in de trand van "Dead Poet's Society" naar voren schuift.

De muziek doet verrassend denken aan Thomas Newman met zapige pianothema's en rustige houtblazers die opgefleurd worden met een streepje viool en gitaar. Het is verrassend om te horen hoe de componist zo dicht bij de muziek van een andere kan aanleunen en toch zijn credebiliteit en eigenheid kan bewaren. Howard blijft immers weg van de complexe orchestraties van Newman en componeert aangename, luisterbare muziek die ideaal dient als achtergrond muziek op een zonnige zondagochtend waar je oprecht vrolijk van wordt. De opgewekte sfeer treedt je al te gemoet bij de "Main Titles" waar Howard een aangenaam maar niet al te bijblijvend thema poneert. Het blije sfeertje wordt maar zelden achterwege gelaten. Pas bij "Hundert Quits" en "25 Years Later" wordt er eerder melancholie aangewend met fragile en tedere piano en droevige strijkers. Elders primeren de springere noten voor piano en gitaar. In "Quiz Montage" wordt het zachte, zweverige even terzijde gelaten voor schitterende, uptempo en opzwepende ritmes die veel lijken op "Finding Nemo" die subtiel opbouwen. In "The Big Test" verwijst de componist even naar zijn dreigende spanningsboog die hij kan creëeren. Pas naar het einde toe van het album zal Howard nogmaals opbouwen tot een pathisch en heerlijk einde in "Young Martin Blythe" waar het orkest schitterd in al zijn glorie.

"The Emperor's Club" is rustige en heerlijk romantische score met een hoog blij gevoel-status. James Newton Howard weet te overtuigen en ook al is dit geen indrukwekkende score als "Atlantis the Lost Empire", "Postman" of "Lady in the Water", noch een complexe beleveing als "Snow Falling on Cedars" of "The Village", toch raakt hij de juiste snaar in al zijn eenvoud en emotie. Een heerlijke score voor blije mensen, niet verrassend, wel aangenaam.
The Emperor's Club - 06/10 - Przegląd wersji Tom Daish, zgłoszone w (Język angielski)
Thomas Newman's latest effort is a pleasing return to the more tuneful, orchestral style of writing that he... no... wait... sorry, I've just checked the CD and it says James Newton Howard on it. How odd. Sorry. It is true that, The Emperor's Club does owe rather a debt to the Newman sound, particularly the likes of Scent of a Woman and How to Make an American Quilt. The film itself is a sort of updated Dead Poets Society with a twist, starring the ever reliable Kevin Kline as a teacher trying to reform an unruly student. I can't say this kind of college drama has ever appealed to me much, but with Kline in the lead role, I may be tempted.

For a film that appears to be quite serious and dramatic, James Newton Howard's score is for the most part somewhat light and airy, although for all the suggestion of his mannerisms, the orchestration is perhaps a touch more solid than Thomas Newman would have scored. It is quite interesting hearing little bits of both composers' musical identities coming through, there are very obvious Newman harmonic and melodic twists, but there are still plenty that are typical Howardisms. Although a less direct link, the score does share the ticking rhythms of Jeff Beal's marvellous Pollock, even if there is less rhythmic invention. Two early highlights in this vein are the Teaching and Quiz Montages which bounce along pleasingly in the way that all music for montages seems to do, making good use of an acoustic guitar obbligato.

Despite crediting what seems like enough musicians to perform Wagner, the emphasis is on strings and woodwind, although Howard does throw in the occasional trumpet and piano solo over the top. Quite when the four trombones appear I am not entirely certain, although the horns do add a hint of nobility on a couple of occasions. I suspect that Howard suffered from a wee bout of temptrackitis during the composing and for that I can forgive him - the Newman SoundTM seems to have become the default style for almost all post American Beauty dramas. The results here are admittedly quite pleasing, Howard is good enough a composer to exceed the limitations, even if the result isn't as good as its antecedents.
The Emperor's Club - 08/10 - Przegląd wersji Andreas Lindahl, zgłoszone w (Język angielski)
I love scores like James Newton Howard's for The Emperor's Club. Scores that are melodic and very lyrical, rather simple in their construction and development, quasi-classical sound, with lush strings and lots of solo performances by various instruments. Feel good scores. Just love 'em.

The score for The Emperor's Club may not be the most original score ever composed (and the film it's written for isn't exactly original either) but that's not the point or what's important. At least not for this score. What's important is that the score is beautiful and a darn nice listen. And it really is. From the opening "Main Titles" and its infectious optimistic strings, horn and oboe to the marvelous final track, "Young Martin Blythe".

The main theme is lyrical, nostalgic and oh so lovely. It goes through several variations throughout the score. Mostly when it comes to orchestration. Strings, solo guitar, solo piano, full orchestra, horn. And solo oboe. I think I could write an entire essay about how much I love the sound of the oboe. But I won't because I'm tired. So I'll just say this: There are oboe solos in The Emperor's Club. And they're great. There's also some writing for the dulcimer, which gives parts of the score a very folkish and pastorale sound. Which works really well.

Actually the only problem with the score is that James Newton Howard goes Thomas Newman a little too much too many times. "Teaching Montage" for example is a rather nice cue, but borrows a little to heavily from scores such as How to Make an American Quilt and others by Newman in the same style. Probably a temp track thing and nothing that actually annoys me, but I can't help to wonder what Howard would have written had he not been forced to mimic Newman. A 5 star score perhaps? Now it "only" gets 4 stars. A good, solid effort by James Newton Howard. There. A nice little review for a nice little score. Now go pick it up yourself.
The Emperor's Club - 06/10 - Przegląd wersji Arvid Fossen, zgłoszone w (Holenderski)
Arthur Hundert (Kevin Kline) heeft zijn leven gewijd aan het lesgeven op een prestigieuze school. Wanneer de nieuwe student Sedgewick Bell (Emile Hirsch), de zoon van een senator met zijn eigen visie die ingaat tegen Arthur's principes, verandert zijn leven flink. Ze raken in een strijd verwikkeld om de harten en zielen van de andere studenten in de klas. 20 jaar later brengt Sedgewick, nu een invloedrijke businessman, de ondertussen gepensioneerde professor Arthur terug in zijn leven: op een reünie wordt Arthur geconfronteerd met het feit dat hij faalde in zijn overtuigingen en principes welke steeds de uitdaging in zijn leven vormden. The Emperor's Club is wat je een "levensles" film kan noemen die in de lijn ligt van Dead Poet's Society.
James Newton Howard componeerde een rustige, intieme en melodische score. Meteen valt op hoe sterk deze score verwijst naar de stijl van Thomas Newman (American Beauty, Shawshank Redemption, …). De muziek is goed, maar James Newton Howard differentieert zich niet zoals we dat wel kennen bij zijn actie soundtracks (Signs, Dinosaur, Atlantis, …). Bij deze filmscore laat hij zich gemakkelijk ontvallen aan een typische low-key drama score met elementen die je al eens ergens anders gehoord heb. Dat laat niet weg dat The Emperor's club wel een mooie en voortreffelijk georkestreerde score is. Bijblijven doet die niet, omdat een sterk memorabel thema ontbreekt.
The Emperor's Club - 07/10 - Przegląd wersji Jesper Broekman, zgłoszone w (Holenderski)
Ik ben al tijden een erg grote fan van James Newton Howard. Wat allemaal begon met het ''zomaar'' kopen en uit proberen van King Kong is nu uitgelopen tot een grote gekte en sinds dien ben ik helemaal fan van James.

Mijn favoriet is ook nog steeds King Kong maar the Emperor's Club komt ook aardig in de buurt van een zeer goeie score. Het is vooral een erg rustige score met weinig actie. Wel wat snellere nummers maar niet overdreven druk.

Het album begint met een nogal vaag nummer vind ik. Niet herkenbaar Howard en ook niet echt een geweldig Main Title vind ik. De verdere nummers zijn wel allemaal erg goed en mooi.

Het piano stuk in Hundert Comes Clean vind ik helemaal geweldig ! Een lekker rustig piano stuk en dan weer wat sneller iets en dan bouwt het weer af !

De mooiste nummers vind ik 25 Years Later en Young Martin Blythe.

Dit album krijgt van mij een 7.
The Emperor's Club - 07/10 - Przegląd wersji MM Mollemania, zgłoszone w (Holenderski)
Een soundtrack behoeft niet altijd spetterend te zijn. Dit is zo'n goed beluisterbare soundtrack die je op een heerlijke zondagmorgen bij het krieken van de dag kunt opzetten en je dag begint al goed. Het Main Title is dan ook een deuntje dat blijft hangen. De verdere nummers doen me eerder denken aan een Thomas Newman of Rachel Portman (The Cider House Rules) dan aan een soundtrack van James-Newton Howard.
De muziek klinkt steeds optimistisch, rustig en als een warm bad. Piano en gitaar geven de nummers net dat ietsje meer. De speelduur is kort en daardoor blijft het album toch boeien. Het slotnummer is een welkome afsluiter van een dromerig halfuurtje.
Och wat is het leven toch mooi als je je niet druk hoeft te maken.


Zgłoś błąd lub wyślij nam dodatkowe informacje!: Zaloguj się