Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 

Titanic


Sony Classical (0827969309162)
Sony Classical (4988009852997)
Sony Classical (5099706321323)
Film | Rok: 1997 | Uwolnienie filmu: 1997 | Format: CD, Pobieranie
 

Zarejestruj się teraz!

Bądź lepiej poinformowany i uzyskaj dostęp do informacji kolekcjonerów!



 

# Tor Artysta/Kompozytor Czas
1.Never an absolution3:03
2.Distant Memories2:24
3.Southampton4:02
4.Rose2:52
5.Leaving Port3:26
6.Take her to the Sea MR. Murdoch4:31
7.Hard to starboard6:52
8.Unable to stay, unwilling to leave3:57
9.The Sinking5:05
10.Death of Titanic8:26
11.A promise kept6:03
12.A live so changed2:13
13.An Ocean of memories7:58
14.My heart will go onCeline Dion4:00
15.Hymn to the Sea6:26
 71:18
Prześlij opinię Ukryj recenzje w innych językach

 

Titanic - 09/10 - Przegląd wersji Marie-Lise Van Wassenhove, zgłoszone w (Holenderski)
Titanic heeft eigenlijk geen inleiding nodig, maar omdat ik het me nu eenmaal niet kan laten, toch nog een kleintje…

Iedereen van boven een bepaalde leeftijd (18? 20?) herinnert zich waarschijnlijk nog levendig de overweldigende Titanic-mania die ons land en de rest van het universum begin 1998 overspoelde.
Mensen leken van de film maar niet genoeg te krijgen. Massaal gingen we 1, 2, of zelfs 3, 4 of 5 keer naar de bioscoop om ons telkens opnieuw onder te dompelen in het meest tragische liefdesverhaal der tragische liefdesverhalen (of toch één van de top 3). De mooie snoet van Leonardo DiCaprio (en het trieste einde van Jack Dawson) brak menig bakvishartje.

Ondertussen zijn we 10 jaar verder en van al die gekte is niet veel meer over gebleven. Eerder het tegendeel zelfs. Je wordt bijna scheef bekeken als je nog durft zeggen dat je Titanic een goede film vindt. Het romantische gezweem van tienermeisjes en vooral Céline Dion’s “My Heart Will Go On” hebben de film in het vakje van de “chick ficks” doen belanden.
Niet helemaal verdiend, eigenlijk, ma bon, dat is een andere discussie die me te ver zou leiden, en mijn besprekingen zijn nu al lang genoeg…

Gelukkig is de muziek, behalve dan het bovenvernoemde “My Heart Will Go On”, wel gespaard gebleven van deze negatieve spiraal. Filmmuziekliefhebbers blijven hun appreciatie en bewondering voor Horner’s werk trouw, en ik ook. Enorm interessant trouwens, hoe me nu dingen opvielen die ik nooit eerder had opgemerkt, zoals het wel erg extensieve gebruik van synthesizer, en ook de vele thema’s (ik heb er 7 geteld, maar waarschijnlijk zijn er nog wel meer).
Meer hierover track per track…

(opgelet voor spoilers, al betwijfel ik of er voor deze film überhaupt nog spoilers zijn)

(01) Never An Absolution
In deze track krijgen we meteen 3 thema’s worden voorgesteld: het “glorie Titanic-thema”, gespeeld door de doedelzak (0’00-0’52), het “slachtoffer thema” (aka het hoofdthema), gezonden door zangeres Sissel (0’52-2’00) en dan ook nog het “loslaatthema” (vanaf 2’01), gebracht door het koper en synth.

Het “glorie-Titanic-thema” wordt in de film vooral gebruikt in scènes waarin op de één of andere manier naar de grootsheid van het schip verwezen wordt. Meestal ligt de orkestratie dan ook iets triomfantelijker. Hier zorgt de doedelzak voor een melancholische noot, als hommage aan de vele Ierse (en Schotse?) passagiers die hun leven lieten.
Het “slachtoffer-thema” is waarschijnlijk het meest gekende thema van de score. Het is erg effectieve muziek en lijkt een verwijzing te zijn naar de menselijke kant van het drama, de pijn en de smart. Net als de schattenjager in de film die op zoek is naar de diamant en enkel rekening houdt met de koele feiten, dwingt het ons in te zien dat zich daar op 14 april 1912 een vreselijke tragedie heeft afgespeeld…
Het “loslaatthema” verwijst misschien naar de “absolution” in de titel. Het heeft een gevoel van “ontlading” in zich, van “loslaten” (figuurlijk dan). Rose lijkt in het reine gekomen te zijn met het verleden en de schattenjager geeft zijn zoektocht op…

Deze track is niet op zich in de film te horen.

(02) Distant Memories
Sprankelende piano met synth op de achtergrond brengen zacht het “liefdes-herinneringsthema” – Rose ziet op de televisie een tekening die ze nooit gedacht had ooit terug te zien en die haar terug doet herinneren aan haar “grote liefde”.
Rond 0’55 brengt koper kort het “glorie-Titanic-thema”: de tekening brengt Rose mentaal terug naar haar reis met de Titanic.
Bij 1’04 brengt een hobo met koper en strijkers zacht een mooi, weemoedig stukje, dat in een “Ocean of Memories” (nummer 13) verder wordt uitgewerkt. Ik weet niet goed met wat het thema precies kan geassocieerd worden – misschien is het eerder een algemeen “herinneringsthema’?
Rond 1’32 herhalen kopers en strijkers het “glorie-Titanic-thema” – Rose keert per helikopter terug naar de plaats waar de Titanic zo’n 85 jaar geleden is gezonken om de schattenjager en zijn crew te gaan vertellen “hoe het er echt aan toe is gegaan” tijdens het zinken van het meest prestigieuze schip van zijn tijd.
Strijkers leiden de track mooi uit.

(03) Southampton
En we zijn vetrokken voor onze reis terug in de tijd. Rose brengt ons naar de Engelse stad Southampton waar de Titanic klaar staat voor haar “maiden voyage” richting New York. Verschillende passagiers stappen op, onder andere snobistische Rose met haar nog snobistischere moeder en opper-snobbistische verloofde Cal.

Erg raar maar ik heb eigenlijk nooit echt doorgehad dat deze muziek bijna zuiver synth is, van het “koor-effect” tot uiteraard de percussie en “beat”. De synth wordt dus eigenlijk erg goed gebruikt en blijft in samenhang met de klassieke instrumenten
Twee thema’s wisselen elkaar hier telkens af: het “Southampton-thema” (0’11-0’50) en het “glorie Titanic thema”, in het begin door de synth maar vanaf 1’11 door volle strijkers.

(04) Rose
Onder zeer tedere begeleiding van piano, harp en de altijd aanwezige synth, brengt Sissel’s zuivere en zachte stem het meeslepende liefdesthema, vooral bekend onder zijn Céline Dion-variant “My Heart Will Go On”.
Nog altijd krijg ik kippenvel bij het horen van de track, vooral bij 1’17 (“I’m Flying, Jack!) waar de muziek helemaal meeleeft met de gevoelens van de personages.

(05) Leaving Port
We gaan even terug in het verhaal. De Titanic maakt zich klaar voor haar ‘maiden voyage’.
Een of ander instrument (ik heb echt geen idee wat het is) lijkt de aftrap te geven. Hierna wordt rond 0’22 het “Southampton-thema” in volle glorie door voornamelijk de synths gebracht, nu met meer effecten. Jack en zijn Italiaanse vriend Fabrizio wuiven de menigte op de kade uit.
Bij 1’19 brengt koper het “glorie Titanic-thema” met rond 1’34 zelfs een variant op het liefdesthema (door de synth).
Hierna hernemen de strijkers het “glorie Titanic-thema”, steeds met de synth op de achtergrond. Geleidelijk aan krijgt het voltallige orkest echter meer en meer inbreng en uiteindelijk wordt het “glorie Titanic-thema” zonder synth door koper-, houtblazers en strijkers mooi uitgeleid.
Van de track is enkel het beginstuk (0’00-ongeveer 0’52) in de film te horen, en dan nog in een heel andere versie.

(06) Take Her to Sea, Mr Murdoch
Deze track daarentegen is wel bijna in haar totaliteit in de film te horen.
Trots gebiedt Kapitein Smith zijn eerste stuurman Mr Murdoch de Titanic volle vaart vooruit te laten gaan. De reis over de Atlantische Oceaan begint.
Vanaf 0’29 brengt de muziek ons in de machinekamer van het schip waarbij we de schroeven in volle beweging zien komen. Samen met de strijkers gaan ze steeds sneller en sneller, tot 1’19 waarbij het schip volle vaart vooruit door het water klieft.
Een synth variatie van het “glorie Titanic-thema”, afgewisseld met het “Southampton-thema” vergezellen Jack en Fabrizio op de boeg, terwijl ze naar dolfijntjes kijken (2’36, 3’16) en dromen van het Vrijheidsbeeld.
Bij 3’29 roept Jack het onvergetelijke (en genoeg geparodieerde) “I’m the King of the World!” uit. Volle strijkers en koper ondersteunen zijn overweldigend gevoel van vrijheid (iets waar ik alleen maar jaloers van ben) en het hele orkest brengt een prachtige versie van het “glorie Titanic-thema”. De gelaagde strijkers rond 3’46 zijn trouwens één van mijn favoriete stukjes op de hele cd.
De track wordt mooi uitgeleid.

(07) Hard to Starboard
Eén van mijn favoriete tracks op het album.
Synth met een houtblazer brengen zacht aanzetten tot het liefdesthema: na hun “avonturen” in de auto vraagt Rose aan Jack of ze met hem meekan als het schip in NY aanlegt.
Een ijsberg (kopermotief - 1’05 – thema van de ijsberg?) zal hier echter een stekje voor steken. Twee matrozen in hun kraaiennest zien de klomp ijs ineens uit het niets opdoemen. Snel wordt teken gegeven dat het schip naar stuurboord moet draaien. De muziek is afwachtend en vol spanning… Zal het schip heelhuids voorbij de berg geraken?
De geschiedenis heeft ons verklapt van niet en met een hard akkoord op elektrische gitaar, bijgestaan door zinderende strijkers en harde percussie, wordt de kiel van het schip doorboord door de ijsberg (vanaf 1’25). Het water stroomt binnen en maakt zijn eerste slachtoffers. De deuren van stookkamers worden gesloten. (Deze muziek wordt ook verder in de film met beukend water geassocieerd, bijvoorbeeld als Jack en Rose een kleuter proberen te redden).
Op de brug kan niemand inschatten wat de schade precies zal zijn – de afwachtende spanning keert terug (2’26 en verder): synth, piano-akkoorden en hier en daar de inbreng van koper begeleiden de eerste reacties van enkele passagiers.
Benedendeks heeft men in de derde klasse echter snel door dat de situatie ernstig is. Water stroomt binnen. Vanaf 3’34 klinkt een zeer mooie fuga tussen koper en hobo (?): de spanning blijft aangehouden.
Bij 4’09 klinkt opnieuw kort het kopermotief (thema van de ijsberg). Jack en Rose zien de ijsberg.
Ondertussen blijft het water binnenstromen (4’19). De zinderende strijkers maken opnieuw de beweging van water, harde percussie wordt dominanter tot ineens alles wegvalt, behalve enkele piano-akkoorden (bij 5’28 - die lijken te komen uit “Le Lion” van Saint-Saëns), het kopermotief (5’32) en vanaf 5’27 een “hartslag” gebracht door koper. De Titanic is in nood, lijkt de vechten voor haar leven…
Rond 6’31 vergroten donkere strijkers het gevoel van afwachtend onheil.

(08) Unable to Stay, Unwilling to Leave
Eén van de weinige tracks op het album die echt een specifieke scène volgt.
De Ierse fluit met een enkele viool op de achtergrond speelt een variatie op het liefdesthema. Rose wordt gescheiden van Jack en op een reddingsboot gezet. Een afwachtende “hartslag”-synth begeleidt het gesprek tussen Jack en Hockley: Jack krijgt te horen dat er voor hem geen plaats is voorzien op een volgende reddingsboot (in tegenstelling tot wat Hockley Rose beloofd had).
Vanaf 0’43 brengt Sissel het “slachtoffer thema”: de reddingsboot zakt, brengt Rose verder en verder van Jack. Rondom haar ziet ze huilende kinderen, geliefden die van elkaar gescheiden worden en ze beseft dat ze niet gered wil worden zonder “haar Jack”. Even klinken korte aanzetten tot het liefdesthema (1’24). Rose neemt een beslissing en springt op een variatie van het “slachtofferthema” (1’37) (doedelzak en synth) uit de reddingsboot, terug op de Titanic. Er volgt een melige reünie tussen de geliefden (“You jump I jump, right?”); Hockley kan het niet meer aanzien en verliest de pedalen. Hij grijpt het geweer van zijn bediende (2’46 – koper crescendo), schiet er op los (vanaf 2’54) en jaagt zo het koppel dieper het zinkende schip in. Gelaagde strijkers, synth en percussie creëren een mooie spanning. Naar het einde toe van de track krijgen piano-akkoorden de bovenhand.
Knappe muziek.

(09) The Sinking
In tegenstelling tot de vorige track, komt deze muziek zeer fragmentarisch en geknipt in de film voor.
Van in het begin wordt je “overspoeld” door sterke, ritmische percussie (koper en strijkers) met daarboven een melodische laag strijkers of koper, afgewisseld met “synth koor”.
De muziek is vooral te horen tijdens het zinken van het schip (what’s in a name?): de langzame ondergang, nog voor het eigenlijke “einde” (met muziek van track 10).
Rond 2’40 brengen strijkers en een onderlaag kopers een variatie op het liefdesthema (ook nog eens kort rond 4’13).
Het water stroomt verder en verder naar binnen (vanaf 2’53).
Het nummer eindigt met dissonant beukende piano die de spanning en urgentie nog meer opdrijft.

(10) Death of Titanic
Op elke soundtrack staan wel minstens één track die je telkens skipt en voor mij is dat op dit album deze. Niet dat het slechte muziek is; alles past erg goed in de film. Ze klinkt zonder beeld echter niet aangenaam om naar te luisteren: een opeenstapeling van dissonant koper, synth, aanzetten tot het liefdesthema (oa 1’27, 2’43) maar nooit echt een volledige melodische uitwerking.
Zoals de titel al doet vermoeden, is het einde van de Titanic nu wel zeer nabij. Het schip heeft nog enkele stuiptrekkingen voor een nieuwe watervloed (3’44) door haar laatste verdediging breekt en ze met een harde dissonant (4’30) in twee splitst. De boeg verdwijnt in de oceaan. Het achtersteven gaat horizontaal staan (5’06 tot 5’37). Jack en Rose kruipen over de reling (5’26 – een opgejaagde versie van het liefdesthema).
Synth en “meeuwenklanken” (vanaf 5’37) beschrijven de laatste momenten van de Titanic boven water. Het laatste deel van het schip staat loodrecht op het water, mensen proberen zich vast te klampen, vaak tevergeefs.
Let trouwens ook op 6’16 waar het hoofdthema van Horner’s Enemy at the Gates opduikt! Sluikreclame noemen ze dat! Of zelf plagiaat (James Horner niet geheel onbekend…)
Rond 6’50 geeft het schip de strijd op en onder tromgerofel, koper, diepe stemmen en strijkers verdwijnt ook het laatste deel van de Titanic voorgoed in de diepte van de Oceaan. Een chaotisch crescendo…
Op 8’07 is het gebeurd. Lage strijkers zinderen nog even na.

(11) A Promise Kept
Vooral veel underscore.
Het koper klinkt langzaam en dreigend. De muziek komt op twee plaatsen voor in het verhaal. De eerste keer is ze (delen althans) te horen wanneer Rose naar het achtersteven van het schip rent (we zijn weer een heel stuk vooruit in het verhaal) om zelfmoord te plegen (vooral het deel met de klarinet rond 1’37). Een tweede keer begeleidt de muziek Officer Lightholler’s zoektocht naar overlevenden (“Is anyone alive out there? Can anyone hear me?”).
Een houtblazer brengt zacht enkele noten van het liefdesthema (2’45). De muziek klinkt stil en sereen.
Bij 3’27 doorbeekt Sissel zacht deze stilte met een ingetogen versie van het “slachtoffer-thema”.
Bij 4’11 (een sprong vooruit in de film) keert de duikboot van de fortuinzoeker weer naar de oppervlakte, nadat Rose haar verhaal verteld heeft.
4’41 (“slachtoffer-thema”) is één van mijn favoriete stukjes. Ook dit wordt 2 keer in de film gebruikt, en toevallig of niet, maar telkens heeft het te maken met “loslaten”. De eerste keer hoor je het wanneer Rose over de reling van het achtersteven kruipt (ze wil “loslaten”, aka in het water springen  zelfmoord), de tweede keer besluit ze hier, heel op het einde, Jack “los te laten”; ze maakt zich letterlijk los van zijn hand, springt in het water (5’11), blaast op het fluitje dat daar bij toeval in de buurt ligt en wordt gered. Er is een korte opflakkering in de muziek (houtblazers en strijkers), maar alles blijft ingetogen. Het heeft haar heel wat gekost.

(12) A Life So Changed
Het “slachtoffer-thema” met Sissel en een Ierse fluit. De overlevenden worden opgevist door de Carpathia.
Deze muziek klinkt ook wanneer de oude Rose met roodgelake nageltjes op de het dek van de Keldysh (het Russische schip) naar de reling loopt en bij 1’10 (het “loslaat-thema”), “the heart of the ocean” in de oceaan “laat vallen”.

(13) An Ocean of Memories
Na een gelijkaardig begin als track 2 (“liefdes-herinneringsthema” – de sprankelende piano), nu met Sissel erbij (erg mooi!), klinkt vanaf 1’32 het “herinneringsthema” tout court, dat heel knap wordt uitgewerkt door de fluit en de piano.
Deze muziek is naar mijn weten niet in de film te horen.
Vanaf 3’03 brengt koper nog eens even het “glorie Titanic-thema”. De muziek blijft sprankelend en elegant. Diepe klanken scheppen hier en daar echt een “diep onderwater-gevoel” (vb 3’58).
Rond 4’45 doet Sissel weer haar intrede, nu met het “slachtoffer-thema”, gevolgd door het tintelende “liefdes-herinneringsthema”.
6’52 brengt een van de mooiste versies van het “slachtoffer-thema”: Sissel klinkt hier duidelijk en overtuigend en wordt ondersteund door sterk aanwezige strijkers die in tweede stem het “liefdesthema” spelen. Jammer dat dit stukje niet verder is uitgewerkt!
Een mooie track, al is ze wel langdradig en herhaalt ze zichzelf te veel om er echt met de volle aandacht naar te kunnen blijven luisteren.

(14) My Heart Will Go On (Céline Dion)
Haha! Hét lied van 1998 dat zowat overal voor maanden en maanden te horen was.
Het is de gezongen pop-versie van het liefdesthema en katapulteerde Céline Dion in de hoogste regionen van het sterrendom.
Even opmerken dat deze versie iets verschilt van die die destijds op de radio te horen was. De cd versie is sneller en met minder “tierlantijntjes” (geen achtergrondkoortje, een snellere overgang tussen de strofes, …) en verkies ik mijlenver boven de melige radio-versie.

(15) Hymn to the Sea
Nog een ode van Horner aan de zee, de Titanic, de slachtoffers, …
We beginnen met het “slachtoffer-thema”, achtereenvolgens gebracht door Sissel en een doedelzak.
Vanaf 3’19 brengt het “synth-koor” het “glorie Titanic-thema”, opnieuw gevolgd door de doedelzak. Even (5’07) zijn er enkele aanzetten tot het “Southampton-thema”, maar uiteindelijk zijn het de diepe strijkers en koper die het laatste woord voeren en Horner’s muzikale interpretatie van de film afsluiten.

--

In enkele woorden…
Wat ik vooral bewonder aan Horner’s muziek voor Titanic is hoe de componist een mooi evenwicht heeft kunnen scheppen tussen instrumentale muziek en synth. De sterke, elektronische aanwezigheid was me vroeger nooit opgevallen. Ook nu stoort het me niet echt, hoewel het een geluid is dat je niet echt associeert met historische films (Zimmer’s Mediaventures of Remote Control even uit beschouwing gelaten!).
Evenwicht is zowat het kernwoord dat deze soundtrack samenvat: evenwicht tussen het thematische en de sfeerschepping, evenwicht tussen de romantiek en de actie, het net vermelde evenwicht tussen klassiek (piano, strijkers, koper, vocalises) en elektronisch, en ook evenwicht in de manier waarop de tracks op de het album worden gepresenteerd. Er zit een zeer duidelijke evolutie in de score, met in het begin optimisme (buiten track 1), in het tweede deel het drama van het zinken en in een laatste deel hymnes aan de slachtoffers.
De muziek werkt zowel goed in de film als op het album (“Death of Titanic” hier wel iets minder).
Toch nog een klein punt van kritiek: ondanks de vele thema’s is het album niet echt gevarieerd, wat misschien wel tot een zekere “luistermoeheid” kan leiden. Titanic is zo een cd die een hele tijd in je cd-speler zit, tot je er ineens genoeg van hebt en dan pas over een aantal jaren eens opnieuw beluistert, om terug opnieuw onder de indruk te zijn van Horner’s zeer sterke prestatie.
Titanic - 06/10 - Przegląd wersji Edmund Meinerts, zgłoszone w (Język angielski)
Titanic. By God, how do I begin? No film score has ever had this much of an impact on the mainstream. Neither the massive John Williams classics like A New Hope or Raiders of the Lost Ark, nor the Hans Zimmer smash hits like Gladiator, Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl or The Dark Knight have even come close to selling as many units as Titanic has. And yes, the two major reasons for this are James Cameron's uber-popular film (grossing nearly two billion dollars, a feat repeated only recently by the all-pervading Avatar ) and Cèline Dion's uber-popular, Oscar-winning song, 'My Heart Will Go On'. But it was composer James Horner who collected the statuettes and bucks for this album, and many bucks they were. Enough to give Horner financial security for himself (and his children too, most likely). Certainly enough to elevate him to the very highest echelons of the film music world, giving him leave to both to call upon renowned soloists for future scores (such as singer Charlotte Church for A Beautiful Mind or violinist Joshua Bell for Iris) and get away with a LOT of self-referencing bordering on laziness (Bicentennial Man, Deep Impact, Enemy at the Gates, A Beautiful Mind, Troy).

So Horner and Cameron got filthy rich, and millions of weepy-eyed, Leo DiCaprio-loving teenage girls were left to weep over the supposed masterpiece that is Horner's original score to Titanic. The trouble is...this music simply isn't all that good. Neither is it all that original. It is a solid, New Age romance-drama score with more than a hint of action thrown in for good measure. But Oscar material? The film floated (haha) the score's win, for sure.

The score starts off with 'Never an Absolution', and it starts out awfully. I mean, no offense meant towards Ireland, but Horner's beloved Uillean pipe has to be one of the most irritating instruments out there. It's nasal, it's penetrating and here, it's mixed so close to the forefront that I had to turn the volume down. Thankfully, the thing stops its caterwauling after a minute or so, moving into more tranquil, melancholic music led by the doubly soothing tones of Norwegian vocalist Sissel Kyrkjebø and a horn, accompanied by deep, resounding plucked tones. It's pleasant, harmonic stuff that should make Horner fans happy, but I can't help checking the front of the CD case to check and see whether I had accidentally bought Braveheart 2 rather than Titanic.

So - themes! I've got to admit, Horner has composed quite a few here, and he uses them in intelligent ways. While I was wincing and covering my ears, the Uillean pipe in 'Never an Absolution' was actually performing part of one of the film's two major identities, the theme for the doomed ship itself. The far more pleasant Sissel material, of course, was rendering the all-pervading love theme, and I have to admit that in itself this is one of the best themes Horner's ever composed. If it was given the same lush, romantic, John Barry-esque treatment that his material for Legends of the Fall received, it would stand as one of my absolute favorite Horner themes. But Cameron specifically didn't want a lush, romantic period score. He wanted a New Age effort that he felt would more effectively touch his target audience of hopelessly sappy teenage girls. Horner gave him just that, and the results were spectacularly successful. But I just don't like it one bit. Though I do have to admire the very subtle, difficult-to-notice doubling of the chorus of 'My Heart Will Go On' over the top of the main melody by some sort of distant echoing synth choir (more on that later...)

The second cue introduces a tingling, partially synthetic motif that represents the elder incarnation of the Rose (Kate Winslet) character. It's a pleasant, rambling idea that was extended in Horner's The New World eight years later. But otherwise it's a bit of a throwaway track. A bump on the road on the way to...

'Southampton'. Really, Horner? The highest grossing film of ALL TIME (until Avatar, and that only grossed more because of the extra bucks people were shelling for the 3D gimmick), and you couldn't afford a REAL CHOIR??? Seriously! My dated Yamaha keyboard from the early 90s produces more convincing 'Choir Aahs' than Horner's chorus in this awful, sickly-sweet third track! Not to mention the fact that Horner rips off his own electronic pulsing effect from Apollo 13, AND pretty much directly lifts Enya's Book of Days to boot for the first part of the aforementioned ship's theme. This track represents everything, no EVERYTHING that is wrong about James Horner. Irritating orchestrations and plagiarism issues. Skip this annoying bump in the road...

...and go to 'Rose'. This is one of those tracks that will have the teenagers weeping. It's basically a drum- and Cèline-Dion-less version of 'My Heart Will Go On', a souped-up piece of New Age schmaltz that shamelessly tugs at every single heartstring Horner manages to grasp. He doesn't exactly manage to grasp mine - that bleep! synth choir and electronics are still there, albeit thankfully toned down a bit to let the much more graceful tones of Sissel and an admittedly beautiful flute solo take the forefront to perform the, yes, admittedly beautiful love theme.

...OH, YOU HAVE GOT TO BE KIDDING ME, JAMES!!! I...look, if you, like me, hated 'Southampton', don't even bother listening to 'Leaving Port' or 'Take Her to Sea, Mr. Murdoch'. Both are practically IDENTICAL in construct and, unfortunately, orchestration. Synths and fake choirs. There's even some attempt to fake low, male choral chanting in 'Leaving Port.' Was Horner going for a The Lion King effect? If so, he failed on an epic scale. It just doesn't work. Skip this pale Enya imitation...

...and dive (more bad sinking jokes) into to the score's second act. 'Hard to Starboard', despite an inauspicious beginning that sounds just like 'Rose', soon moves into action territory after a minute or so, with a tapping piano-wire noise that, though Horner has used it before, works well to create a nervous atmosphere. There's a lesser motif consisting of two brass chords - representing danger and death - that works equally well, despite it coming from Braveheart (AARGH, Horner...). Action music has never been one of Horner's strong fields in my opinion, but this material is actually decently exciting, if a bit unstructured. It's closest cousing would be the Apollo 13 action. But wouldn't it be nice, just once, for me to write a paragraph about Horner's music that didn't end in me pointing out a bit of music that references an earlier work? In this case, there's a suspenseful, timpani-pounding bass motif straight out of Jerry Goldsmith's Capricorn One at about 3:05. Oh, while we're at it, there's a little repeating trumpet call towards the end of this cue that originates from Horner's own Jumanji.

I mean...COME ON, FOLKS!!! This isn't even one of Horner's more blatant scores, and STILL there's just so much self- and other-people-referencing to point out.

Let's go on to 'Unable to Stay, Unwilling to Leave', which might just be my favorite cue, though considering how much I dislike this score that's a case of damning with faint praise. It provides the most dramatic statement of the love theme at 1:38, complete with echoing Chariots of Fire-type synth percussion. The little segment of action music that follows is also a pleasant surprise, being much less random and flailing than Horner's usual fare.

The next pair of action cues ('The Sinking' and 'Death of Titanic') deal with the disastrous sinking of the ship. Having, of course, seen the movie (who hasn't?), I can't honestly remember a huge amount of music beneath these scenes, but on the album Horner provides over thirteen minutes of orchestral mayhem into which he rather intelligently integrates the synth choir, battling with the orchestra in duelling segments. Sometimes, the love theme makes an appearance, but is usually cleverly twisted into dissonance by Horner to foreshadow the tragic end this romance is fated to have. Unfortunately, a theme sounding SUSPICIOUSLY like John Williams' Schindler's List enters at 6:15 into 'Death of Titanic' (a theme Horner had already ripped off for Apollo 13 and would again for Enemy at the Gates) By the end of the 'Death of Titanic' cue, though, the synth choir has evolved into a brilliant musical representation of the thousand-plus victims of the Titanic sinking - a multitude of voices crying out in fear and pain, twisted together with the music to provide one last massive, dissonant crescendo before the ship sinks...

...into the murk of the album's final act. The cue 'A Promise Kept' is a numbingly downbeat, funereal cue that might just drive you over the edge if you're hedging suicidal thoughts...It's depressing to the max, with aching little hints of Sissel's voice and the love theme never breaking free of the weighty sadness - the closest it comes is 3:40. And it's, well, beautiful. At the end, there's a little swelling-up of strings as Rose is rescued from the icy sea (leaving poor Leo DiCaprio to his blue and watery death...sniff).

'A Life So Changed' is basically a recap of 'Never an Absolution', minus the Uillean pipe (thank God!). After the powerfully sad previous cue, hearing the gentle love theme in full is a real treat. 'An Ocean of Memories' is a lovely extended version of the CD's second track ('Distant Memories') and therefore renders the first one a bit useless. It rambles a little, but that's one of the more pleasant features of Horner's music - it's more of a stream of consciousness than a structured, 'limited' piece of music, and features some nice solos for trumpet among others.

And then, after the treacly Cèline Dion ballad (with truly despicable, saccharine lyrics by Horner's usual collaborator Will Jennings), we get 'Hymn to the Sea', a bit of an unnecessary piece that does little but recapitulate material from 'A Life So Changed' and 'Distant Memories' (with the Uillean pipe...).

So, let's sum up. I'd like to first of all state that I'm not just giving this score such a curmudgeonly rating because I'm trying to be 'different' from the rest of the world. James Horner and James Cameron probably knew when they made the decisions about this score that it would be polarizing. They took a huge gamble by not creating a sweeping, romantic score, and instead choosing an atypical New Age approach that, by rights, shouldn't work in a movie set a century ago. But this score works absolute wonders in the film - even I have to admit it. The score takes otherwise merely solid acting from DiCaprio and Winslet and transforms their onscreen romance into a powerhouse of emotion.

Unfortunately, this score simply doesn't work well on album - not in its first act, anyway, which is where the most treacly synth-choral New Age music is presented. The action music is entertaining by Horner's rather low standards, and there are plenty of absolutely beautiful standalone moments, especially in the score's third act, mostly courtesy of Horner's great love theme and Sissel's beautiful vocals. But this material isn't any better than what Horner's already given us - with orchestrations that are actually bearable - in Glory, Legends of the Fall or Braveheart, and here (unlike in those scores, with the possible exception of the bad action cues in Braveheart ) there are plenty of awful cues to sift through in order to reach the good stuff. The only bits you really need, in my most humbly cynical opinion, are the six cues between 'Hard to Starboard' and 'A Life So Changed'. Of course, if you are one of those billion or so fangirls in love with the film, or DiCaprio, you'll want every last manipulative tear-jerking minute of it.

All in all, this score is HIGHLY overrated. If you buy it with high expectations (as I did - it was my first Horner score and soured me towards the man for a long, long time), you may be disappointed. And let's face it, enough people have bought this commercial juggernaut anyway without you contributing your two cents as well.
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji Mattis B., zgłoszone w (Francuski)
'Attention, cette critique contient un spoiler'

Difficile de ne jamais avoir entendu parler du Titanic, ce monstrueux paquebot Britanique que l’on surnommait « l’Insubmersible » et qui sombra dans les eaux glacées de l’Atlantique-Nord la nuit du 14 au 15 avril 1912 causant la mort de plus de 1500 personnes. Cette catastrophe navale a donné naissance à quelques films par la suite mais le plus marquant a sans aucun doute été celui de James Cameron en 1997, le film aux 11 oscars qui a connu un succès mondial. Plus qu’un simple blockbuster Hollywoodien, nous avons là un véritable documentaire sur le Titanic, une reconstitution minutieuse des décors et du naufrage, et lorsqu’on s’y intéresse de plus près, on remarque que beaucoup d’éléments du film se sont réellement déroulés (les gens qui shoote dans les blocs de glace, Ismay qui embarque sur un canot au dernier moment, l’orchestre qui joue jusqu’au dernier moment pour calmer la foule, les premier canots qui partent à moitié plein, etc… la liste est longue). En même temps, on peut voir également que Cameron cherche à dénoncer le contraste sidérant entre riches et pauvres de l’époque. L’histoire d’amour entre Rose (de première classe) et Jack (de troisième classe) prouve qu’il n’y a pas tant de différences que ça. Les deux amoureux caricaturent d'ailleurs souvent les personnes de première classe (juste avant de monter dans la voiture par exemple). Et comment peut-on rester insensible face à ce terrible naufrage ? Alors que l’eau monte inexorablement, les passagers tentent de monter dans les canots de sauvetage avec la certitude qu’il n’y en aura pas assez pour tout le monde.

J’avais l’habitude quand j’étais petit et qu’il y avait un ingrédient auquel j'avais le réflexe de dire « Bah, c'est pas bon ! », qu’on me dise : « Tu as le droit de ne pas aimer, ce que tu n’as pas le droit, c’est de dire que ce n’est pas bon ! ». Là, c’est la même chose, après tout, on peut ne pas avoir aimé ce film, ne pas avoir été entraîné par l’histoire – d’ailleurs, il y a de très bons films acclamés par la critique que je n’aime pas – mais comment peut-on dire qu’il s’agit d’un mauvais film ? On ressent vraiment la passion que le réalisateur porte pour le Titanic, et il essaye à travers ce film de nous la transmettre. Beaucoup critiquent l’histoire d’amour assez banale entre Jack et Rose, James Cameron a une réponse à cela : « Pour vivre pleinement la tragédie du Titanic, la saisir en termes humains, il semblait nécessaire de tendre au public un paratonnerre émotionnel en la personne de deux protagonistes sympathiques qui vont traverser l’enfer. Jack et Rose sont nés de ce besoin, et l’histoire du Titanic est devenue la leur. J’ai alors compris que mon film se devait d’être une histoire d’amour. (…) L’histoire du Titanic et son destin constituaient une toile magnifique pour peindre une histoire d’amour, une grande toile qui offrait tout le spectre des émotions humaines. On ne mesure un amour suprême que face à la plus grande adversité, pour définir ainsi le plus grand sacrifice. Dans sa terrible majesté, le Titanic offre cela comme aucun autre fait historique. ». Bref, dire que Titanic est un mauvais film, c’est insulter tous ceux qui l’ont aimé, et ils sont nombreux ! Pardon d’insister, mais récemment des amis m’ont fait la remarque que je manquais de personnalité car j’adorais Titanic (ils sont gentils n’est-ce pas ?). Est-ce que les films ne sont qu’un phénomène de mode, et une fois qu’ils ont plus de 10 ans, ils ne sont plus bon à rien ?

En 1986, la relation James Cameron-James Horner n’a pas été des meilleures pour le film Aliens. A tel point que les deux hommes ne voulaient plus jamais retravailler ensemble. Tout s’est déroulé comme prévu, jusqu’en 1997, où ils se retrouvent enfin pour Titanic. Et heureusement ! Car James Horner a livré pour ce film sans doute son œuvre la plus célèbre, et peut-être même sa plus brillante ! Le film doit beaucoup à sa musique qui accompagne magnifiquement l’histoire d’amour entre Rose et Jack. Pas de doute, la musique de Titanic restera ancrée dans les mémoires pour encore un paquet d’année.

L’album débute avec 'Never an Absolution' nous exposant sans plus tarder le thème principal grâce à la chanteuse norvégienne Sissel Kyrkjebø qui rend cette musique démesurément tragique. Notons aussi la présence de la cornemuse au début de la piste qui donne un côté irlandais à la musique. En effet, James Cameron a demandé à James Horner de composer sa musique dans le style d’Enya, une chanteuse irlandaise qui aurait dû participer à la musique du film, mais qui au final s’est désistée. Cela explique aussi l’utilisation titanesque du synthétiseur, qui s’est faite énormément critiquée. C’est vrai que l’histoire est censée se dérouler en 1912 et que les premiers synthétiseurs n'ont vu le jour que 50 ans plus tard.

Les morceaux 'Southampton', 'Leaving Port', 'Take Her To The Sea, Mr. Murdoch' représentent les débuts du Titanic, alors que tout le monde le croit insubmersible. Pour cela, James Horner utilise des chœurs synthétiques qui vont, là encore, donner naissance à de nombreux réquisitoires. Je pense aussi que l’on aurait gagné davantage avec de véritables chœurs pour donner plus de puissance à la musique. Mais il y a sans doute une explication à l'usage du synthétiseur. Est-ce pour prouver que plusieurs décennies après, le Titanic fait toujours autant parler de lui ? Est-ce pour apporter un côté plus original à la musique ? Est-ce pour dire qu’un événement tragique de cette ampleur peut arriver même de nos jours ? Un débat pourrait s’ouvrir sur ce sujet, il n’empêche, je reste sur ma position en pensant que le synthétiseur a légèrement rabaissé le niveau de la B.O.

Les morceaux romantiques sont de loin les plus réussis de l’album. A commencé avec l’excellent 'Rose', qui accompagne une des scènes les plus cultes du cinéma, lorsque Rose et Jack se retrouvent sur la proue du navire pour se donner leur premier baiser. La musique ne serait rien sans la voix de Sissel rendant l’écoute merveilleuse. 'Unable to Stay, Unwilling to Leave' montre que la passion entre Rose et Jack est plus importante que le naufrage. Ici aussi, je trouve que les chœurs au synthétiseur dégradent la beauté du morceau, mais on ne va pas tourner autour du pot.

Lors du naufrage, James Horner libère son orchestre : les cuivres font enfin leurs apparitions. 'Hard To Starboard' symbolise la collision avec l’iceberg. On sent la panique s’emparer des officiers grâce aux percussions massives et irrégulières ainsi qu’aux violons qui jouent activement. Le suspense s'infiltre avec des roulements de caisses-claires régulières. Va-t-on toucher l’iceberg ? Vers la fin du morceau, on peut entendre une trompette jouer deux notes identiques périodiquement qui indique que l’on ne sait pas exactement ce qu’il se passe. 'The Sinking' est un morceau d’action très bien construit avec chœurs synthétiques (je me tais cette fois) dans lequel, on sent la frayeur des passagers qui cherchent par tous les moyens de s’enfuir tandis que l’eau gagne du terrain. 'Death Of Titanic' est construit à peu près de la même façon. Cette fois, ce sont les dernières minutes du naufrage durant lesquelles, on ne cherche même plus à s’enfuir puisqu'il n'y a plus de canots de sauvetage, mais plutôt à rester le plus longtemps possible sur le paquebot. Lorsque le bateau s’enfonce dans l’océan, James Horner utilise un synthétiseur produisant un vacarme assourdissant, mais cette fois, je le trouve très bien placé : il nous plonge dans une frayeur extrême avec un son semblant venir tout droit de « l’eau-delà » pour montrer du doigt ces centaines d’hommes et de femmes ayant perdu la vie. Les musiques sont donc à la hauteur des attentes pour un naufrage.

L'album se poursuit avec 'A Promise Kept', qui débute avec une ambiance très pesante accompagnée par sa trompette ténébreuse représentant tous ces morts flottants sur l’eau qui ont périt de froid : à vous glacer le sang. La suite se fait beaucoup plus triste puisqu’elle se situe au moment de la mort de Jack dans laquelle la voix de Sissel nous fait monter les larmes aux yeux. 'A Life so Changed' reprend le thème principal dans une nouvelle variation, toujours aussi fonctionnel. 'An Océan Of Memories' est une pure merveille. Cela représente l’après-naufrage, lorsque tout redevient calme, mais que les pensées sont hantées par ce souvenir navrant. Notre chanteuse norvégienne, devenu indispensable à l’album, va accompagner un orchestre bien construit ainsi qu’un synthétiseur mystérieux, mais très attachant. Un moment de pure bonheur !

'My Heart Will Go On' n’est plus à présenter. Céline Dion interprète cette musique avec une délicatesse exceptionnelle. Il est important de préciser que cette musique n’a faillit pas voir le jour car James Cameron refusait d’avoir une musique de fin pour le générique. Horner a pourtant enregistré la musique avec Céline Dion pour la présenter au réalisateur. Au final, Cameron a fini par accepter, et heureusement ! Cette musique eu un succès mondial et il aurait été dommage de passer à côté d'elle.

La dernière musique, 'Hymn to the Sea', ferme prodigieusement l’album en retransmettant une émotion très rarement égalée à l’aide de sa fascinante cornemuse. Cette musique sert un peu d’épilogue à cette tragédie, histoire de ne jamais oublier cette catastrophe humaine ayant fait plus de 1'500 morts.

Que dire d’autre sur cette incontournable B.O. de James Horner la plus vendue dans le monde ? Tout simplement que c’est une légende musicale qui nous a fait vibrer durant un film exceptionnel de James Cameron. Avec 2 Oscars et 2 Golden Globes uniquement pour la musique, on ne peut qu’applaudir ce compositeur renommé, malgré ses manies à reprendre certains passages de ses anciens travaux pour de nouveaux films. Un retour en force de James Horner chez Cameron qui ne devrait plus jamais se séparer de lui !
Titanic - 05/10 - Przegląd wersji Sander Neyt, zgłoszone w (Holenderski)
It's been 84 years, and I can still smell the fresh paint. The china had never been used. The sheets had never been slept in. Titanic was called the Ship of Dreams, and it was. It really was.

In 1997 kwam de film Titanic in de zalen. Het was een overdonderend succes. Het verrassend eervol eerbetoon aan het schip en zijn passagiers werd goed in beeld gebracht door James Cameron. De film werd overladen door Oscars en verdiende miljoenen dollars aan de Box Office. Tot op de dag van vandaag blijft het de tweede film die het meest heeft opgebracht. Vandaag de dag kunnen we de film misschien iets objectiever bekijken. Titanic is een film geworden die de filmgemeenschap in twee delen verdeeld. De ene helft blijft hem geweldig vinden, de andere helft haat de film zo hard dat hij zelfs de eerste seconden niet meer kan aanzien. Uw nederige recensent bevind zich toch in de eerste groep. Het blijft een zeer goed film, met een aantal grote minpunten. Eén van die minpunten is de muziek van James Horner.

Maar laat ik eerst een paar dingen duidelijk maken. Van alle componisten waar ik al werk van heb gehoord, is James Horner duidelijk mijn minst favoriete. Het is niet alleen het feit dat hij zaken hergebruikt, dat is eigen aan zijn stijl. Daar knelt net het schoentje. Ik ben hoegenaamd geen fan van zijn stijl. Zijn overdreven gebruik van trompetgeschal is even irritant voor mij als de synthesizers irritant zijn voor iemand die geen Zimmer fan is. Wat ik dan wel een goede score vind van hem is The Amazing Spider-Man, maar toch komt mijn nekhaar overeind als je in de eerste track de stemmen hoort die Avatar zo kenmerken. Dus beste liefhebbers der filmmuziek, ben je een liefhebber van James Horner, dan zou ik deze recensie niet verder lezen. Ofwel in uw achterhoofd houden dat dit enkel mijn mening is en het is natuurlijk vanzelfsprekend dat iedereen zijn eigen mening heeft. Maar ik ben geen fan van deze Titanic. Bij deze zal ik de tweede recensent op deze site zijn die een klassieker negatief gaat beoordelen. Waarvoor mijn excuses.

Ik bekijk deze score langs twee kanten. Als je naar de thematische kant kijkt, dan merk je dat dit een waanzinnig sterk geschreven score is. De thema’s zijn quasi perfect. Mijn persoonlijk favoriet is en blijft het slachtoffer thema. Voor het eerst te horen in de eerste track van de score. Dat, mijn beste liefhebbers, is een thema dat je naar de strot grijpt. De woordloze melodie die gezongen word, is een opwekker van kippenvel. De zuivere eenvoud van die ene stem, die de overledenen toezingt, hoe prachtig kan je het bedenken. In mijn ogen heeft Horner een waardig thema geschreven om de slachtoffers te herdenken, zelfs een beetje te huldigen. Een waardig thema voor de 1507 slachtoffers die gevallen zijn op die, met sterren bezaaide nacht van 14 op 15 april van 1912. Deze recensent vind dit het beste thema, omdat dit thema het mooiste is natuurlijk maar ook omdat dit thema tenminste deftig is georkestreerd.
Dat is de andere kant van de score dat ik bekijk. De orkestratie. Die vind ik verschrikkelijk. Als we nu eens kijken naar het thema van Southampton. Thematisch gezien is dat een zeer goed thema. Als je het bekijkt vanuit muzikaal standpunt is het een prima thema. Maar het overdreven gebruik van synthesizers en dan nog eens een synthesizer koor brengt deze score op een heel laag niveau. Dat is jammer! Het Love Theme is uitgegroeid tot één van de meest bekende theme’s op aarde, maar als je het hoort op deze score is het ook overgoten door dezelfde synthesizer saus dan het Southampton theme. Ook de actie vind ik wat tegenvallen. Het is melodie loos, bijna zielloos zelfs. Het is gewoon saai om naar te luisteren. Behalve dan Hard To Starboard. Na alweer een vreselijke versie van het Love theme krijg je een actietrack te horen om u tegen te zeggen. Horner gebruikt hier een nieuw trucje dat vele componisten in de loop der jaren hebben overgenomen. En dan wilt het zeggen dat het een goed trucje is.

Conclusie
Titanic zal nooit mijn favoriete score worden. Het concept is zeer goed, de ideeën zijn fantastisch. De uitwerking desastreus. Horner heeft een onzinkbare score geschreven, maar hij is tegen een ijsberg genaamd ‘synthesizers’ gevaren, en daardoor is deze score gezonken. Toch geef ik deze score een 5. De uitwerking is mijn ding niet, maar ik geef toe, dat zijn thema’s godverdikke heel sterk zijn. Vooral het thema dat dient als dat van de slachtoffers is één van de sterkste stukken muziek dat de man heeft neergepend. Als ik muziek van Titanic wil horen, zet ik de suite van Back To Titanic op. Hier is de uitwerking wel fantastisch en eigenlijk had dit de score moeten zijn. Het moest orkestrale pracht en praal uitstralen! Een score met een dubbel gevoel naar mij persoonlijke bescheiden menig. Daarom ook een gemengde score van een 5.

Fifteen-hundred people went into the sea, when Titanic sank from under us. There were twenty boats floating nearby... and only one came back. One. Six were saved from the water, myself included. Six... out of fifteen-hundred. Afterward, the seven-hundred people in the boats had nothing to do but wait... wait to die... wait to live... wait for an absolution... that would never come.

Recensie op 19/01: Raiders Of The Lost Ark ~ John Williams
Titanic - 08/10 - Przegląd wersji Tom Daish, zgłoszone w (Język angielski)
Yeah, excellent, it has finally been released. I have been waiting for this score, well, since forever I think. Was it worth the wait? Well, yeah, it probably was really. It is not quite what I was expecting, at least in places. The leaving port music isn't the majestic music I had imagined, but the alternative that Horner has composed is certainly very good, although rather reminiscent of one Irish, female artist. The Celtic flavour is introduced right at the start with a solo pipes rendition of one of the main themes which then moves into an orchestral rendering. Starting with Southampton, the choral/Enya type thing is started as everyone boards the boat. The theme is driving and upbeat, although I would have expected some hint of something bad being going to happen, although in Rose, the love theme is introduced and it too has the Celtic lilt to it with a kind of romantic sadness and wistfulness that is absolutely perfect. I felt the key change during the love theme is very inventive and it seems to be doing something different to what it actually is, but without actually sounding wrong. Leaving Port starts with what sounds like an ethnic, metallic sounding, guitar-type instruments being plucked very rhythmically that sounds kind of like Morse Code, if that is what it is meant to be, what a clever idea! The choral, ship theme crops up again with delicate synths and the occasional orchestral moments, although these tend to recall Legends of the Fall to some extent, but the feeling is just right and balances the very upbeat choral theme superbly. I would have liked the choral theme to be re-orchestrated sometimes as the synth/choral thing is perhaps excessive, although Horner manages to put it through just about enough different styles to keep it fresh.

The second third of the album is mostly exciting, loud and well composed action music. Many have commented that it is like Courage Under Fire, but since I've not heard that, to my mind most of the music is quite new to the Horner canon, which, although a few trademark ideas crop up. The crashing pianos from Apollo 13, among others, makes a welcome appearance a few times. I always thought that was a fantastic invention, it is so wild sounding, but always controlled within the music itself. The rumbling, growling piano figure also appears several times, yet another idea I like. Much of the action is more Goldsmith-inspired than anything else, but it never actually sounds like something Goldsmith has written. One small calm moment occurs in Unable to Stay, Unwilling to Leave where the love theme appears in a quite beautiful version as the two lovers must abandon their sinking vessel. Of course, it doesn't stay quiet for long and the pulsing action music with dissonant brass chords as well as the twanging Morse-code motif. Another impressive moment of this track is when a huge glissando moves up through the entire orchestra, as though something huge (the sea I guess) swallows up the ship, this produces an incredible effect. The track ends with an almost Michael Nyman like piano figure which is unbelievably haunting and it's a shame that it doesn't appear again. The rest of the action music is more of a continuation and perhaps begins to outstay its welcome, although it never becomes unbearably untuneful and the Legends of the Fall style theme crops up several times along with the love theme to add some humanity to the disaster that is going on.

The final third after the Death of Titanic is more downbeat and sombre and forms an extended elegy to the lives lost. After the happiness of the first section, the horror of the second section, this part almost seems anticlimactic, which I suppose is what it is supposed to be. The song version of the love theme is excellent indeed and well sung by Dion in a rather restrained performance and containing a lovely backing by the orchestra and pipes. It would be nice for Horner to write some more songs as his good ones are superb and this is certainly one of his best. The Hymn to the Sea is a continuation of the same kind of music as heard before the song and forms a sombre climax to an epic score.

I wouldn't say this the best Horner score ever, but it is probably the only long Horner score which maintains the interest all the way through, the others such as Willow and Legends of the Fall all have their slower moments. Although this does have its slower moments, I never get tired of hearing it. Another score to recommend.
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji Andreas Lindahl, zgłoszone w (Język angielski)
This has to be one of the most eagerly awaited scores in a very long time. Many have hopes that Titanic will be Horner's return to his "former" greatness. In the last years it seams like he's had problems coming up with something unique and new. He has often been blamed for stealing, and reusing, stuff from his earlier works. Titanic has certainly been worth the wait, because James Horner's music for James Cameron's Titanic is fantastic. Horner has really succeded in capturing the sad and tragic in the story about Jack and Rose and the ships grandeur, and this is done without big orchestral "Hollywood music", you know, big orchestra, lush, sweeping strings, and brass. Instead Horner uses a lot of synths, combined with the instruments of the traditional orchestra. And believe it or not, but it sounds really terrific. In addition to this Horner uses the voice of Sissel Kjyrkjeboe, a Norwegian singer, as an instrument, to create a very haunting and beautiful sound.

The soundtrack opens with the uilleann pipes, letting us no that "Hey, Horner is back!", whereupon one of the themes is performed by Sissel and french horn in unison. This is the first theme we hear in the movie, and it puts us in the right mood. Track number three is full of synths. Many people think that "Southampton" is very reminiscent of Enya, especially her song "Book of Days". (Cameron listened to Enya when he wrote the script, and he wanted Enya to sing on the soundtrack, but she wouldn't and instead Sissel was hired.) This really is a magnificent piece of music. When listening to this track one really feels how big, new and luxurious the ship is, and the peoples expectations and wonder.

Track #4 is one of the most beautiful themes I have ever heard, escpecially when it's performed by Sissel. Horner used the same theme when he wrote "My Heart Will Go On". This track is played in the movie when Jack and Rose are standing in the bow of the ship. Listen to the harp in the background (when we in the film flies over the ship). Wonderful music! "Take Her to Sea, Mr Murdoch" is a great track. It's played in the film when the Captain orders full speed ahead, after leaving the port. This is filmmusic as its best. One can really hear the propellers spinning faster and faster. Track number 7 opens very quietly and romantic, when Jack and Rose is standing on deck in the middle of the night, but then the iceberg shows up, and all their dreams and hopes are shattered. This is actionmusik that rocks! Very powerful chords and different themes pops up. Especially in track 10 I think one really can feel the fear and horror when the ship goes down. These tracks should be played loud, to have the right effect.

Number 8 is one of the sadest songs on the whole album. The title, "Unable to Stay, Unwilling to Leave", says it all, I think. It's played when Rose takes place in the lifeboat, with Jack standing at rail of the sinking ship. When Cal starts shooting at the couple, the music gets more active. Action again. "A Promise Kept" is played when Jack and Rose are lying in the water, after the ship's gone down, and Rose discovers that Jack is dead. I don't think I have ever heard sadder, more despair music. It's very beautiful. "A Life so Changed" is played when the old Rose is standing at the rail, dropping the necklace into the water.

I really don't know if track #13 was used in the movie. (At first the movie was much, much longer, and when they shortened it, there was much music that got lost. 6:49 and on is the best of the whole soundtrack, if you'ld ask me. It's counterpoint; the strings play one melody and Sissel sings another one.

"My Heart Will Go On" is actually very good. I'm not a big Celine Dion fan, but I think she does a great job with this song. I have the feeling it is going to be a major hit. The last track is very good, with Sissels voice, but then the Uilleann Pipes takes over the entire stage. And, if I should be honest, I am really growing tired of hearing Horner's Uilleann Pipes. This track wasn't used at all in the movie, except the very end, that ended the end credits.

As I have already said, Titanic is a wonderful score. James Horner is well worth the two Golden Globes and his Oscars. Horner is back!
Titanic - 04/10 - Przegląd wersji Thomas-Jeremy Visser, zgłoszone w (Holenderski)
Ik ga me wagen aan het recenseren van Titanic. Al 21 mensen zijn me hier op deze site voorgegaan, en ik voeg me, na 1,5 jaar lang recensies schrijven voor filmmuziek.be eindelijk bij die personen. En ik ben de eerste die een onvoldoende geeft.

James Horner lijkt soms iets teveel te hangen op de doedelzakken en houtblazers, die af en toe eng veel lijken van een ander meesterwerk van de man, Braveheart. In Never an Absolution zetten de doedelzakken in, waarna het My Heart Will Go On thema zich, dankzij subtiele orkestratie en een vrouwelijke vocalist, ontvouwt. Het veelbesproken thema vind ik om eerlijk te zijn niet slecht, maar ook lang niet zo mooi als sommige collega’s. In Distant Memories horen we prachtige, mysterieuze muziek, dat zo uit een Disney-film had kunnen stappen. Helaas houdt Horner het niveau niet vol, en al snel komen de patriottische blazers naar boven die de track onbevredigend naar een einde brengen. Southhampton is een verschrikkelijke track, met slecht vocalen, nog slechtere synthesizers me doen denken aan muziek voor een tekenfilm met Zeemeerminnen en onderwaterschepsels.

Rose begint, overduidelijk, met het My Heart Will Go on. Maar in plaats van een grootse versie met strijkers en een meeslepende orkestratie (Horner heeft op de Grammy-Awards van 1997 een sublieme versie hiervan uitgevoerd), kiest Horner voor een nogal saaie versie die na twee keer luisteren al erg vervelend word. Leaving Port begint veelbelovend, maar al snel wordt de overdreven uit de synthesizer geperste Southampton-sound ten tonele, die vervolgens ook deze track vernietigd. Take her to the Sea lijd aan hetzelfde. In Hard to Starboard horen we hetzelfde Rose-thema geeft militair aandoend slagwerk de overgang naar actie weer. Maar heel erg spectaculair word het niet. Nietszeggende blazers en strijkers maken een nogal saai stuk muziek. Unable to Stay, Unwilling to Leave valt weer terug op hetzelfde Rose thema, en is echt slaapverwekkend. Zelfs de later wat spannendere muziek maakt niet echt indruk. The Sinking maakt wel wat meer indruk, en de strijkers laten tussen de blazers af en toe een al heel wat mooiere versie horen van Rose’ thema. Dit nogal zielige niveau houd vol in Death of Titanic. A Promise Kept is de eerste, echte, goede track van dit album. Akelig begint het met lage blazers,en iets later komen de houtblazers, en een klarinet erbij kijken, en wat later geven de strijkers en de klarinet een intro naar….Rose’s thema. Maar waarom kiest Horner in vredesnaam voor dezelfde irritante, goedkoop klinkende instrumentatie? Ook in A Life so Changed is dit wederom het geval. Je kan al die tracks net zo goed gewoon weglaten en luisteren naar An Ocean Of Memories, die alle thema’s laat horen, en nog een stuk mooier ook. Dit is de allereerste score waarbij ik volledig tegen iedereens mening inga. Alleen My Heart will go On van Celine Dion (de single bracht meer op dan de boot destijds kostte!) is een zielige troost, want dat blijft ondanks alle clichés die erom heen hangen een prachtig gezongen nummer.

Titanic is als film een hedendaagse klassieker met een nog altijd onevenaarbare opbrengst. Maar als score stelt het mij iedere keer weer flink teleur. Met de beelden erbij is het geweldig, maar op CD klink het leeg, hol en soms zelfs nep. Liefhebbers van het verschrikkelijk uitgevoerde Rose-thema kunnen hun hart ophalen, maar als je hier een hekel aan hebt valt er bar weinig te beleven aan de soundtrack van Titanic. Horner's meest geroemde en beroemde soundtrack is zijn slechtste.

Titanic - 09/10 - Przegląd wersji Sjoerd , zgłoszone w (Holenderski)
De soundtrack 'Titanic' staat bekend om de track van Celine Dion: 'My heart will go on', maar toch heb ik het meer met de muziek van James Horner (dat eigenlijk om hetzelfde thema draait.) Deze soundtrack won niet voor niets een oscar en een 'Golden Globe'. Tot nu toe mijn enige soundtrack van James Horner, maar na deze worden dat er misschien wel meer.

'Never an absolution' is direct een track met het hoofdthema dat al na 54 seconden tevoorschijn komt en gedurende de hele track zich voort zal zetten. De volgende track is een underscore die gewoon rustig blijft, hij boeit mij niet echt. De volgende track 'Southampton' begint direct overtuigend met een nieuw thema, dat overigens mijn favoriete thema is. Na 2.10 minuten komt ditr thema weer terug en het thema bouwt zich dit keer verder uit tot het einde van de track. 'Rose' is eigenlijk een instrumentale versie van 'My heart will go on', als je van romantiek houdt is dit de beste track (en score) in zijn soort! Bij track 5 komt het thema van de tweede track weer terug. Vanaf 0.54 is het meer als achtergrond, maar vanaf 1.20 komt er een nieuw thema.

'Bij Take her to the Sea MR. Murdoch' bouwt zichzelf op en op 1.48 horen we weer het tham van track 2. Heerlijk hoe dit thema maar blijft terugkomen zoals bijvoorbeeld bij bij 3.17. 'Hard to starboard' begint met een pianosolo van het hoofdthema. Vanaf 1.09 gaat de track dreigen en bouwt hij spanning op. Vanaf 1.26 wordt het actiemuziek nu is en blijft het het erg spannend om naar de track te luisteren. Pas na 4.40 keert de rust terug, maar het blijft dreigend, door dreigende motiefjes. 'Unable to stay, unwilling to leave' is een track met het hoofdthema, nu vind ik hem iets minder romantisch, maar juist dramatisch klinken en vanaf 2.56 wordt het weer actiemuziek.

'The Sinking' is een track die direct begint als actiemuziek, die er vooral voor bedoeld is dat je op het puntje van je stoel zit je naar de film kijkt. Na 1.23 helpt een vrouwenkoor hierbij. Vanaf 2.14 keert de rust terug, maar de dreiging blijft er wel en niet voor niets, wantbij 2.40 komt er actiemuziek met op de achtergrond het hoofdthema. 'Death of Titanic' begint als duistere actiemuziek, niet voor niks, kijk maar naar de titel. Het grootste deel van nde track is ook erg dramatisch. Tevens ligt het spanningsniveau en de dreiging erg hoor, als je van actiemuziek houdt, zitten er echt wel goede tracks tussen bij deze score. 'A promise kept' begint heel rustig en bouwt zich ook heel langzaam op, dit is echt een underscore. Er gebeurt helemaal niks in deze track en je mist ook niks als je hem overslaat. 'A live so changed' is weer een track waar het hoofdthema centraal staat, emotioneel, dramatisch, romantisch, alles!

'An Ocean of memories' is een dramatische track die mij niet echt boeit en bij 'My heart will go on' hoef ik natuurlijk geen uitleg te geven, dus gaan we door naar de laatste track 'Hymn to the Sea'. In deze track staat het hoofdthema centraal, deze komt op allerlei manieren voor(met koor, zonder koor enz).

De soundtrack is erg veelzijdig en er komen veel thema's in voor, eigenlijk heeft deze soundtrack weinig introductie nodig...
Titanic - 09/10 - Przegląd wersji Michiel Vaernewijck, zgłoszone w (Holenderski)
We gaan er niet te veel woorden aan vuil maken, iedereen is er over eens dat Titanic fantastisch is. Hoewel ik het liefdesverhaal van de film wat teveel uitgesponnen vond (wat doet de naam Titanic er dan nog toe?) was ik over de muziek enorm te spreken. James Horner (ook bekend van het fantastische Apollo 13) componeerde de muziek voor deze giga blockbuster en werd overladen met prijzen, waaronder een Academy Award voor de film. Niet geheel onterecht, maar vooral het interessante onderwerp, het budget en de cast van de film wekten interesse op voor het geheel. De muziek is hoe dan ook wel één van de betere van Horner, al dan niet zijn beste.

Iedereen kent wel het liefdesthema van Titanic dat mij nog altijd doet terugdenken aan jaren geleden, toen ik de film voor het eerst zag. De instrumentatie is geweldig, wat bij de beklijvende beelden een extra gevoel op wekt. Wat mij steeds in vervoering brengt is de plotselinge muzikale uitbarsting in Unable To Stay, Unwilling To Leave. Ik krijg altijd kippenvel wanneer het Titanic-thema langzaam opwelt en dan in volle glorie uitbarst. De scène in de film doet me evenveel zinderen als Rose uit de reddingsboot springt, terug het schip op om terug Jack op te zoeken. Een heel emotioneel en echt geweldig moment in film en muziek. Maar om verder te gaan in die scène, dit is ook iets dat een lichte afbraak maakt aan de film. Er wordt teveel gefocust op de liefdesrelatie waardoor het op sommige momenten zelfs een actiefilm wordt. Een bepaalde scène is die wanneer Jack en Rose in het half gezonken schip wegvluchten en Rose's verloofde hen achterna zit met een geweer. Ok, maar dat is het thema van de film niet.
Maar ik wijk af.

De muziek is energierijk, spannend en beklijvend zoals het krachtige The Sinking. Celine Dion is een uitstekende keuze voor het Love Theme van Titanic te zingen. Een licht kitscherige tekst, wat je meteen in een soort van The Notebook-achtig iets brengt.

"Love was when I loved you
One true time I hold to
In my life we'll always go on"

Gaat deze film over een zinkende boot? Natuurlijk kun je niet anders zonder iets dergelijks om het verhaal voort te stuwen, maar er zijn limieten.

Een geweldige score, zeker het aanschaffen waard!
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji Alix Bettini, zgłoszone w (Francuski)
Une B.O dont jamais je ne me suis lassée.
La musique, pleine d'émotion et de tension, nous a tous fait rêver pendant des années, telle une source inaltérable de magie musicale.
Never an absolution, Distan Memories nous évoquent un passé lointain, des secrets enfouis dans les profondeurs de nos âmes, tandis que Southampton, Leaving Port, et Take her to the sea, Mr Murdoch, Hard to starboard nous emplissent d'un sentiment de liberté et de plénitude.
Rose, Unable to stay, inwilling to leave et les titres à partir du 12 nous font tous rêver, car ils sont empreints de tension, d'amour, d'émotion, de tristesse, de mémoire et de beauté mélancolique. The Sinking, Death of Titanic et A promise kept racontent le naufrage du Titanic lui-même, ce qui ne peut que nous donner tension et frustration.
My heat will go on, interprété par Céline Dion, n'a plus besoin que l'on dise un mot dessus: c'est une chanson gravée dans nos mémoires...et pour longtemps. Tout comme ce film et cette B.O qui lui siert à la perfection.
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji Arvid Fossen, zgłoszone w (Holenderski)
James Horner heeft een heus meesterwerk gecomponeerd. Hij gebruikt 2 opvallende elementen : af en toe horen we de doedelzak over de golven blazen en een mysterieus koor à la Enya geeft een tintelig gevoel aan de muziek. Meer dan 70 minuten muziek! Luistergenot gegarandeerd! (Review begin december 1997)
Ondertussen is deze CD uitgegroeid tot de meest verkocht instrumentale soundtrack ooit en dat had ook ik in december 1997, toen de geruchten dat de film verlieslatend zou worden de ronde deden, onmogelijk kunnen voorspellen. Componist James Horner vroeg toen 1 miljoen dollar aan de Decca Record Company voor de rechten van de muziek. Wegens de slechte vooruitzichten werd deze geweigerd en is hij uiteindelijk bij Sony Classical terechtgekomen. Ondertussen heeft hij echter met meer dan 25 miljoen exemplaren alle records verbroken. (Re-review september 1998)
Titanic - 07/10 - Przegląd wersji Kristof Vyvey, zgłoszone w (Holenderski)
James Horner is inderdaad 1 van de topcomponisten dat ik ken. Jammergenoeg vind ik hem soms te voorspelbaar en herkenbaar. Titanic was niet zijn eerste score. Toen Titanic nog niet uit was en je de verschillende trailers voor de eerste keren kon bewonderen in de bioscoop wist ik al direct dat de score van dezelfde hand was als de componist van Braveheart... Bij Horner altijd opvallend veel violenwerk en vaak herkenbare stukken die terugkomen in andere scores, soms zelfs bijna identieke stukken.
vergelijk maar eens: Braveheart, Titanic, The legends of the fall, Ransom ( de eerdere films) of in latere filmscores zoals heel duidelijk in The mask of Zorro.

Nu ja, het is misschien zijn stijl, maar verandering mag. Er zijn nog andere componisten die dit ook doen zoals één van mijn nieuwste topcomponisten: Hans Zimmer.
Titanic - 09/10 - Przegląd wersji Wim Minne, zgłoszone w (Holenderski)
Titanic doet menig hart sneller slaan. Leo Dicaprio is een van de redenen. Kate Winslet is een van de redenen. Het verhaal, de dramatiek etc... en uiteindelijk ook de muziek.

My heart will go on is een van de redenen dat deze soundtrack zo gekend is. Het melodieuze thema: drama, prestige,... het heeft het allemaal.

Maar wat voor mij opviel was dat de cd in twee helften was verdeeld. Het prestigieuze en het dramatische. Dan krijg je het effect dat je een eenzijdige cd hebt. Hoewel het een prachtige score is.

Een mooie score. misschien iets te overhyped, maar toch uitmuntend inspelend op de gevoelens.
Titanic - 09/10 - Przegląd wersji Cohen Oat, zgłoszone w (Holenderski)
De Titanic, de overbekende film met zijn nog veel bekendere muziek. Niet voor niets werd deze muziek meerdere malen met prijzen bekroont, want James Horner heeft een geweldige soundtrack gecomponeerd. Het mystieke en glorieuse thema in het begin, maakt na een half uur plaats voor een veel emotioneler geladen uitwerking. Het heeft even geduurd voorat ik ook het laatste gedeelte (nr 11 tm 15) kon waarderen, maar nu wordt ik telkens weer gegrepen door dit tranentrekkende muziekstuk. Wat een juweeltje. Deze soundtrack vaart nog wel wat jaartjes door in mijn CD-speler.
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji Melvin Ramon Visser, zgłoszone w (Holenderski)
Titanic is en blijft mijn favoriete score.. (daar kan een ijsberg niet tegen op), het was mijn 2e soundtrack van JH. en sinds dien volgde er vele meer.
Een goeie introductie voor de niet-filmmuziek liefhebbers.
Het is een score vol emotie en alles-vertellend, dankzij de vele kleuren die JH er in hebt gebracht (een horner-kenner weet wat ik bedoel). Ik vind JAMES HORNER de beste in zijn vak, en vooral met ZIJN Titanic heeft hij een goed staaltje werk geleverd.
vr.gr de GROOTSTE James Horner fan Melvin.
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji Joris Kessels, zgłoszone w (Holenderski)
De Titanic was ongeveer de eerste soundtrack die ik helemaal kapot heb gedraaid. En terecht, want dit is een uitermate mooie soundtrack. Het jammere van kapotdraaien is dat je de muziek al zo vaak hebt beluisterd dat het niet meer tot je doordringt. Tja, dat is het gevaar van een extreem goede soundtrack. U zijd dus gewaarschuwd, deze soundtrack met haar glorieus zwevende en wervelende muziek is verslavend!
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji Yvette van Kranen, zgłoszone w (Holenderski)
Ondanks de commerciele toestand rond Titanic, blijft het album voor mij toch heel bijzonder. Horner kan heel eentonig zijn, wat niet bepaald storend hoeft te zijn. Ik vind Horner namelijk best een goede componist. En dat is hij ook. En dat bewijst hij met deze soundtrack zoals hij dat met Braveheart heeft bewezen. Terechte oscar, ..maar niet voor Celine hoor haha
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji JB , zgłoszone w (Holenderski)
De film is al een echte topper en de muziek is nog beter. Het doet je echt nadenken over het leven en brengt je naar gebieden waar je nooit van zou durven dromen. Van het begin tot het einde de perfect passende muziek voor de film. Je beleeft al een groot avontuur door enkel naar deze muziek te luisteren en je ogen te sluiten. Overweldigend!
Titanic - 09/10 - Przegląd wersji Peter Van Riet, zgłoszone w (Holenderski)
James Horner is hier blijkbaar in een van z'n beste scores, wat betreft thema's, originaliteit, en suspense! Van de film had ik dikwijls slechte commentaar gehoord, maar toen ik 'm zelf zag moest ik toch een andere mening geven, hij kon me nog ni weinig bekore, ik vond em zelfs vrij goed!
Titanic - 09/10 - Przegląd wersji Thibault Goedertier, zgłoszone w (Holenderski)
De regisseur en componist zijn zeer goed omgegaan met de muziek! De afwisseling van spannende en dan eerder relaxeerende muziek doet de film zeker ten goede.
De muziek steekt meer leven in de film en zorgt er ook voor dat je geweldig kan inleven in het verhaal.
Daarom een 9/10
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji Iris Berkvens, zgłoszone w (Holenderski)
Een prachtig staaltje muziek met heel veel gevoel erin!
Bij sommige liedjes zou je echt gaan huilen, en als dat al lukt, dan is het zeker een top-componist! Alhoewel ik persoonlijk nog altijd Hans Zimmer verkies. Deze heeft toch ook zeker mijn hart gestolen!
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji declercq mathieu, zgłoszone w (Holenderski)
prachtige film, doet je zeker ontroeren!
Met prachtige en emotionele muziek.
we hebben de film meer dan 20 keer bekeken en we zijn hem nog lang niet beu.

de werd gespeeld met uitstekende acteurs!!
de score voor de film is zeker meer dan een 10 waard.
Titanic - 09/10 - Przegląd wersji Ruben Gjaltema, zgłoszone w (Holenderski)
deze soundtrack is absoluut mooi!
james horner heeft zijn best gedaan maar af en toe lijkt het wel of er in is geknipt of geplakt is.
Voor de rest een mooie soundtrack

voor mij dus een dikke 9
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji Leen Hofmans, zgłoszone w (Holenderski)
Ik vind de muziek prachtig ! Elke keer als ik de cd beluister zink ik mee in zee. Deze muziek roept vele gevoelens bij mij op. Ik vind de cd van Titanic zeker een aanrader !!!
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji Christopher Blair, zgłoszone w (Holenderski)
Heel mooi, maar ook tijdens het zinken van Titanic, komt er spanning en suspense in de muziek. Deze soundtrack is zoals Titanic zelf.. groots :-)
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji Dilana Duric, zgłoszone w (Holenderski)
ik vind het echt geweldig zo mooi
de film is prachtig maar die muziek ook ;)
echt fantastisch.
De muziek en de film raken je echt.
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji chris lanssens, zgłoszone w (Holenderski)
De titanic is een film met perfecte muziek je kan er lekker mee wegdromen en is heerlijk om naar te luisteren. In één woord PRACHTIG!
Titanic - 10/10 - Przegląd wersji janeth barbara arreaza gonzalez, zgłoszone w (Język hiszpański)
esta pelucula y sus actores son muy buenos
Golden Globes: Best Original Score (Zwycięzca)
Oscars: Best Original Score (Zwycięzca)

Inne wydania muzyczne Titanic (1997):

Back To Titanic (1998)
Titanic (2012)
Titanic (1997)
Titanic (1997)
Titanic (1998)
Titanic (2012)
Titanic (1998)
Titanic and Other Film Scores of James Horner (1998)
Titanic (2016)
Titanic (2017)
Titanic (2017)
Titanic (2018)
Back To Titanic (2018)
Titanic: Never An Absolution (2018)
Back To Titanic (2019)


Zgłoś błąd lub wyślij nam dodatkowe informacje!: Zaloguj się