Catherine The Great


SATV 21/10/2019 Download
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track   Lengte
1.Catherine Theme Suite5:32
2.A Love Story2:13
3.Love Letters4:05
4.Sevastopol3:51
5.Quit While You Are Ahead3:58
6.Ochakov Attack2:17
7.Crimea3:13
8.Paul2:01
9.Alms1:34
10.Prisoner Number3:21
11.Get Up There2:40
12.Complications5:11
13.For Her Eyes Only5:49
14.Fresh Sweat2:56
15.Not My Friend2:17
16.Treason2:53
17.Private Papers3:25
18.Panin4:41
19.Pugachev2:41
20.Catherine the Great Main Titles1:06
 65:43
Schrijf zelf je recensie

 

Catherine The Great - 08/10 - Recensie van Lammert de Wit, ingevoerd op
Dit is de vijftiende recensie in de Rupert Gregson-Williams serie.

Vorige: The Alienist
Volgende: Aquaman

De vierdelige Brits-Amerikaanse tv-miniserie Catherine The Great is geregisseerd door Philip Martin, die zowel bioscoopfilms maakt als tv-series, zoals The Crown, regisseert. De miniserie is geproduceerd voor Sky en HBO. De serie is grotendeels opgenomen in Litouwen en Letland, maar ook gedeeltelijk in Rusland, waar het verhaal zich afspeelt. Helen Mirren speelt daarin de hoofdrol.
Dat verhaal vertelt het levensverhaal van Tsarina Catherine II van Rusland gedurende haar regeerperiode in de achttiende eeuw. Die regeerperiode begon toen ze haar eigen echtgenoot van de troon stootte en zijn opvolger liet vermoorden, zodat die geen bedreiging voor haar zou vormen. Dan is daar Grigory Potemkin, waarmee ze een relatie aanknoopt, maar dat geeft nogal wat problemen. Dan zijn daar ook nog de Turken, die haar de oorlog verklaren...

De muziek bij deze miniserie is van Rupert Gregson-Williams, die eerder geprezen werd voor zijn score voor de tv-serie The Crown, van dezelfde regisseur. Regisseur Martin heeft er bij Gregson-Williams vervolgens ook op aangedrongen om de muziek voor deze nieuwe tv-serie te maken.
Om zijn muziek van een goede basis te voorzien heeft Gregson-Williams zich eerst verdiept in de levens van Catherine, Potemkin en het Rusland in die tijdsperiode van de 18e eeuw. Vervolgens heeft de regisseur hem het scenario toegestuurd en is hij de muziek gaan componeren. Het idee was om muzikale elementen uit de tijd van Catherine en Potemkin te verwerken in de score, maar de muziek uit die tijd bood daartoe te weinig mogelijkheden, waarop Gregson-Williams de focus verplaatst heeft naar de Russische liturgische volksmuziek, die hiervoor wel geschikt was. Veel elementen daaruit komen terug in de score, waaronder de uitgebreide koorklanken in veel tracks.
Nadat hij het script had ontvangen is Gregson-Williams gelijk aan de slag gegaan en had hij al de nodige muziek klaar voordat de beelden van de verschillende scenes voor hem beschikbaar waren.

De muziek is hoofdzakelijk orkestraal en voorzien van veel koorklanken. Die koorklanken zijn zowel in de typisch Russische lage en donkere klanken van mannenstemmen als de veel hogere klanken van vrouwenstemmen. Daarbij heeft Gregson-Williams zowel de koorklanken als de orkestrale muziek door de elektronische trukendoos gehaald om de muziek de gewenste kleuring mee te geven. Vervolgens heeft hij de muziek ook aangevuld met extra klanken en geluiden, die de sfeer van de muziek in een aantal tracks sterk bepalen.
De muziek van de score is daarmee tegelijk een goed bij elkaar passend geheel geworden, terwijl toch de variatie aan melodieŽn, submelodieŽn en instrumentatie behoorlijk groot is.

De melodieŽn die Gregson-Williams componeerde voor deze miniserie zijn deels erg fraai en een deel van zijn muziek is dan ook gecentreerd rondom de liefdesgeschiedenis tussen Catherine en Potemkin, in mooie en meeslepende arrangementen van vooral orkestrale muziek, soms aangevuld met heerlijke koorklanken.

De tv-serie kent ook de nodige politieke intrige, verraad en geweld. De score heeft daarmee ook een spannende kant, die in een flink aantal tracks duidelijk naar voren komt. Tegelijk blijft ook deze meer spannende of dreigende muziek best aangenaam om naar te luisteren, want Gregson-Williams houdt ook die muziek prettig orkestraal, zonder te vervallen in dissonante of chaotische klanken. Daarbij komen ook in deze tracks de koorklanken goed uit de verf en geven hier extra diepte aan de muziek. De dreiging en de spanning komt dan ook vooral uit de manier waarop de muziek is gearrangeerd.

Het album opent met een prachtige en meeslepende suite, waarin de verschillende thema's naar voren komen in mooie vol orkestrale uitvoeringen.
Ook de tweede track is een fraaie thematrack, waarin een piano het liefdesthema speelt, begeleidt door rustige strijkers. Een mooie en ingetogen track.
De track 'Love Letters' laat vervolgens een sterke elektronische invloed horen, met veel aparte geluiden en effecten. De melodie is duidelijk wat minder, terwijl de muziek de nodige dreiging verklankt. Een snel gespeelde viool op rustige pianoklanken geeft in de laatste minuut nog een prettig aparte sfeer.
De vierde track 'Sevastopol' laat een mooie melodie horen in een stevig orkestraal arrangement, compleet met koorklanken en op het laatst met een solo altviool. Een erg fraaie track.
In 'Quit While You are Ahead' speelt vooral een solo viool de hoofdrol. Die solo viool betekent in de tv-serie dat Catherine weer plannen aan het maken is die eigenlijk niet door de beugel kunnen, maar die haar politiek in de kaart moeten spelen. De viool wordt eerst solo gespeeld, waarna er na ongeveer een minuut langzaam meer begeleiding bij komt. De melodie heeft duidelijk een Russische signatuur, wat Gregson-Williams knap gedaan heeft. De tweede helft van de track heeft een prachtige, bijna romantische kleuring en heeft de piano in de hoofdrol.
In de zesde track 'Ochakov Attack' begint de dreiging al toe te nemen, al is dit nog een erg fraaie en melodieuze track. Vanaf halverwege laten de lage mannenkoorklanken al weten dat die dreiging in de lucht hangt. Eigenlijk begint vanaf deze track de dreiging in de muziek op het album een grotere rol te spelen en in 'Crimea' is de dreiging niet meer te missen.
Een aantal tracks worden dan ook wat minimalistischer en de melodieŽn en arrangementen worden dan wat grimmiger, en vooral vaak ook elektronischer. Mannenkoorklanken zorgen dan voor extra dreiging. Toch blijven ook de meer dreigende en spannende tracks prima beluisterbaar, al zijn ze wat minder aantrekkelijk.
Tegelijk zitten er tussen deze reeks van wat meer dreigende tracks de nodige tracks of delen daarvan met een meer ingetogen, dramatisch of zelfs opgetogen kleuring, zoals 'Alms', 'Fresh Sweat', 'Not My Friend', Private Papers en de afsluitende track 'Main Titles'.
Die laatste is een van de thematracks, waarbij deze mooi oploopt naar een climax. Alleen is de track veel te kort.

Kortom, met zijn score voor de tv-miniserie Catherine The Great heeft Rupert Gregson-Williams een prettige score gecomponeerd, een beetje in de stijl van The Crown. Daarbij zijn de eerste zes tracks van het album bijzonder fraai, terwijl daarna veel meer de dreiging toeslaat. Die dreigende en spannende tracks hebben een stijl wat magerder melodieŽn en meer donker gekleurde arrangementen, waarbij lage mannenkoorstemmen voor extra grimmigheid zorgen. Tussendoor komen toch nog weer een aantal wat lichtere tracks voorbij, die het geheel netjes in balans houden. Het is daarmee een fraaie score geworden, die een waardering krijgt van 80 uit 100 punten.
Trailer:





Trailer:







Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen

 



Meer