Catch-22


Lakeshore Records 17/05/2019 Download
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track   Lengte
1.Basecamp at Dawn2:14
2.Soap Runs1:38
3.Back in the Air1:07
4.Nately1:00
5.Kid Sampson3:31
6.Bombing Run2:27
7.Moving the Line1:23
8.Torna a Surriento1:58
9.Scheisskopf In Charge1:24
10.Dunbar Down1:46
11.The Banquet1:30
12.Everyone's Gone2:41
13.The Arrest2:31
14.Hip Hip1:41
15.Yoyo Pulls the Plug1:18
16.Snowden3:06
17.John Yossarian3:44
18.Catch-222:46
 37:45
Schrijf zelf je recensie

 

Catch-22 - 07/10 - Recensie van Lammert de Wit, ingevoerd op
Dit is de zeventiende recensie in de Rupert Gregson-Williams serie.

Vorige: Aquaman
Volgende: Abominable

De Amerikaanse tv-miniserie Catch-22 is een zesdelige serie gebaseerd op de gelijknamige roman van Joseph Heller uit 1961. De regie is van drie regisseurs, die elk twee delen voor hun rekening namen. Daarbij waren Grant Heslov, Ellen Kuras en George Clooney ook nog producers van de serie en Clooney speelde daarbij nog mee. In 1970 was al eerder een speelfilm uitgekomen met dezelfde titel en gebaseerd op hetzelfde verhaal, die toen een klein succesje was. De miniserie is door de critici goed ontvangen en kreeg diverse nominaties voor prijzen.
Het verhaal speelt zich af op een luchtmachtbasis van de VS in ItaliŽ tijdens de tweede wereldoorlog, waar vliegenier Yossarian (Christopher Abbott) bombardementsvluchten uitvoert, steeds hopend levend weer beneden te komen. Hij moet steeds meer vluchten uitvoeren, gevaarlijke vluchten waarvoor je eigenlijk een beetje gek moet zijn om te doen. Maar als je wilt stoppen met vliegen mag je niet gek zijn, dus daar kom je nooit meer uit. Ziedaar de Catch 22. Yossarian had gehoopt dat de oorlog voorbij zou zijn voordat hij met zijn opleiding klaar was, maar helaas voor hem. Ondertussen doet hij allerlei sabotagepogingen om maar niet te hoeven vliegen...

Deze tv-miniserie is de allereerste keer dat broers Harry en Rupert Gregson-Williams samenwerkten om de score te componeren. Het hoofdthema hebben naast elkaar zittend aan de piano geschreven. Andere cues schreven ze afzonderlijk, zonder elkaars composities uit het oog te verliezen.
Het verhaal speelt in de veertiger jaren van de vorige eeuw, toen jazz een populaire muziekstroming was. Dat hoor je terug in een aantal tracks op dit scorealbum. Maar ook moderne elektronische klanken en vooral orkestrale muziek spelen een grote rol in de score.

Dat scorealbum opent met de fraaie thematrack 'Basecamp at Dawn', waarin het hoofdthema gepresenteerd wordt, in een licht dreigende en tegelijk licht heroÔsche stijl. De melodie wordt op piano gespeeld en door strijkers en deels door slide drums en aangenaam warme koperblazers ondersteund. Deze prettige moderne stijl komt in een flink aantal tracks terug en werkt daarmee als ruggengraat van het album.
Een track als 'Kid Sampson' heeft in diezelfde stijl een bijna gedragen kleuring, die wat dramatisch aandoet in z'n wat trage, maar melodieuze setting. De eerste helft van de track 'Dunbar Down' is in die stijl zelfs meeslepend en doet prettig 'Media-Ventures-achtig' aan. Dat geldt tot op zekere hoogte ook voor de bijzonder fraaie en melodieuze track 'John Yossarian', die zeker een van de mooiste tracks van dit album is.

De tegenhanger van die stijl horen we onder andere aan het begin van het album in de tweede track, wat een typische jazztrack is, waarbij binnen de track zelfs jazzstijlen elkaar afwisselen. Ook 'Moving the Line' is zo'n jazztrack, met geplokte bas, gekwaste drums en gedempte trompet. De tweede helft van 'Dunbar Down' is een wat slepende jazztrack in diezelfde stijl. 'The Banquet' is wat vlotter en wat frivoler, met een klarinet als leidend instrument. In 'Hip Hip' speelt de klarinet en ook de piano een belangrijke rol, naast de koperblazers, bas en gekwaste drum. De tweede helft van de track werkt de nodige moderne klanken door de jazzy stijl heen.
Het album sluit ook af met zo'n jazzy track, die tegelijk de titeltrack van de score is.

Spanning ontbreekt niet in de muziek en met 'Back in the Air' krijgen we dat op een redelijk aangename manier gepresenteerd. Die spanning loopt in de eveneens redelijk melodieuze track 'Bombing Run' verder op, mede door de prettige staccato gespeelde strijkers. Ook 'Scheisskopf in Charge' is prettig spannend gecomponeerd. 'The Arrest' heeft een wat meer spannend dramatische kleuring en spreekt daardoor wat minder aan. Nog een wat steviger spannende track is 'Yoyo Pulls the Plug', waar de percussie wat zwaarder is aangezet. Ook 'Snowden' is de track met een aangenaam klinkend instrumentarium, zelfs met solo cello, maar de algehele kleuring zit flink aan de spannende kant.

Een aparte track is 'Torna a Surriento', wat een ŗ capella gezongen solo song is, waarbij een ingehouden vrouwenstem de song op een wat lijzige manier zingt. Niet zo fraai.

Kortom, met hun score voor de tv-miniserie Catch-22 hebben beide broers Harry en Rupert Gregson-Williams voor het eerst samen de muziek gecomponeerd. En het is een professionele score geworden. De tijd waarin het verhaal speelt wordt vooral verklankt door een aantal jazztracks, maar een flink deel van de muziek is een aangename combinatie van elektronische en orkestrale muziek, die soms zelfs wat bombastisch is. Daarvan heeft een deel een wat spannender kleuring en een deel een wat dramatischer kleuring, waarbij die laatste meer in de smaak valt. Maar ook de wat spannender muziek ligt best prettig in het gehoor. Het zijn vooral de jazzy tracks die hier afbreuk aan doen. Tenzij je natuurlijk een jazzliefhebber bent; dan zal het eerder andersom zijn. Mijn waardering voor het geheel komt zo op 73 uit 100 punten.
Trailer:





Trailer:







Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen

 



Meer