The Legend of 1900


Sony Classical (0074646676721)
Film | Releasejaar: 1999 | Medium: CD, Download
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track Artiest/Componist Lengte
1.1900's Theme1:38
2.The Legend of the Pianist on the Ocean8:04
3.The Crisis2:46
4.The CraveJelly Roll Morton1:46
5.A Goodbye to Friends2:32
6.Study for Three Hands0:59
7.Playing Love4:26
8.A Mozart Reincarnated1:57
9.Child2:44
10.1900's Madness No.12:14
11.Danny's BluesA Tommasi2:09
12.Second Crisis2:02
13.Peacherine Rag (Scott Joplin)The Alexander Ragtime Band2:37
14.A Nocturne with No Moon2:41
15.Before the End1:10
16.Playing Love3:02
17.I Can and Then2:17
18.1900's Madness No.21:48
19.Silent Goodbye1:37
20.Ships and Snow2:28
21.Lost Boys CallingRoger Waters5:17
 56:13
Schrijf zelf je recensie

 

The Legend of 1900 - 08/10 - Recensie van Lammert de Wit, ingevoerd op
De film wordt verteld als een flashback, wanneer de bezoeker van een winkel een muziekje herkent van een oude muziekplaat die de winkelier eerder eens in een oude piano heeft gevonden. Dan vertelt de bezoeker van de winkelier z'n verhaal over de muzikant op het oude cruiseschip, over een jongetje die door z'n emigrerende ouders is achtergelaten op het schip en wordt opgevoed door de stoker, die hem de naam gaf van z'n geboortejaar 1900. Pianospelen leert hij aan boord in de zaal van de eerste klasse. En de muziek die hij leerde te componeren was prachtig, maar de man is nooit van boord gegaan, zegt men...

De prachtige gedragen muziek is van de hand van grootmeester Ennio Morricone. Hij gaf een rustige sfeer mee aan de score, waar een lichte jazzy kleur overheen hangt, naast een aantal typische ragtime tracks, een jazzy kleur die je slechts bij een aantal tracks duidelijk merkt. De muziek wordt vooral gespeeld door een orkest. Maar de score kent ook een aantal (hoe kan het anders) piano tracks, waarin dit instrument solo speelt. Het zijn vooral die stukken die de score een vleugje jazz-sfeer meegeven. De vaak vlotte pianotracks kennen overigens meer die ragtime-stijl.
Als begeleiding bij het verhaal is die jazzy sfeer wat meer afwezig in de meeste tracks, maar o.a. ook A Goodbye to Friends heeft een nogal jazzy kleuring. Maar dat zijn uitzonderingen.
De meeste score tracks neigen nogal naar klassieke muziek, vooral wanneer ze door symfonische vioolpartijen gespeeld worden. En er komt ook originele klassieke muziek in deze score voor, zoals in A Mozart Reincarnated.
Morricone heeft de score een fraai thema meegegeven, dat in een aantal tracks terugkomt en zo de rode draad vormt in de muziek, zowel in de symfonische als in de wat meer jazzy tracks. Ook de melodie van de song op het eind wordt gevormd door het thema. Deze song sluit de score fraai af, al is de begeleiding bij de song wat te modern voor de sfeer van de score. De zang door Roger Waters van de bekende band Pink Floyd, is goed en de kleur van z'n stem past er mooi bij.

Kortom, Ennio Morricone heeft met The Legend of 1900 een fraaie symfonische score neergezet, met een vleugje jazz. Die jazztrack spreken mij niet zo aan, maar verreweg de meeste tracks zijn bijzonder fraai, vooral wanneer het orkest volop meespeelt met grote vioolpartijen.
The Legend of 1900 - 08/10 - Recensie van Joris Kessels, ingevoerd op
Wederom een prachtige melodieuze score van Ennio Morricone. Het verhaal gaat over een pianist die heel z’n leven gewerkt zou hebben in de bar van een schip. Dit betekent dus vele stukken met piano variërend van klassiek, jazz, ragtime en meer als filmmuziek te kenmerken stukken. Door de uiterst verschillende stijlen en de minder op de voorgrond tredende thema’s is de lijn in het geheel voor een ennio-score relatief vaag, maar het klinkt allemaal erg gerieflijk.

Het meest verheven stuk kun je in de tweede track vinden, geweldig hoe de brei van wervelende violen verwordt tot de immens prachtige hier groots neergezette melodie die deze score behelst. Ook erg lekker, hoewel niet door Ennio gecomponeerd, is het swingende ragtime nummer ‘the crave’. Ragtime is vaak vrolijke springerige jazzy pianomuziek, zoals de waarschijnlijk voor iedereen bekende ‘the entertainer’ uit de film The Sting. Verder kan ik de vlotte pianostukken zoals de ‘nineteen hundred’s madness’ stukken en de track ‘study for three hands’ erg waarderen. Een laatste hier te noemen track is ‘child’ die ik ook erg goed in elkaar vind zitten en die mij bij de intrede van de fluit even aan George Fenton deed denken.

Het enige wat echt jammer is, is de song waarmee de soundtrack wordt afgesloten. Hoewel de song niet slecht is en hoewel het niet erg storend is dat ze niet bij de score aansluit, wordt alles verneukt door de rondomuit meelijwekkende zang van Roger Walters.
Golden Globes: Best Original Score (Winnaar)


Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen

 



Meer