Harry Potter and the Prisoner of Azkaban


Atlantic Germany (0075678371158)
Atlantic US (0075678371127)
Atlantic UK (0075678371158)
Film | Releasejaar: 2004 | Medium: CD, Download
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track   Lengte
1.Lumos! (Hedwig's Theme)1:38
2.Aunt Marge's Waltz2:15
3.The Knight Bus2:52
4.Apparition on the Train2:15
5.Double Trouble1:37
6.Buckbeat's Flight2:08
7.A Window to the Past3:54
8.The Whomping Willow and the Snowball Fight2:22
9.Secrets of the Castle2:32
10.The Portrait Gallery2:05
11.Hagrid the Professor1:59
12.Monster Books and Boggarts!2:26
13.Quidditch, Third Year3:47
14.Lupin's Transformation and Chasing Scabbers3:01
15.The Patronus Light1:12
16.The Werewolf Scene4:25
17.Saving Buckbeak6:39
18.Forward to Time Past2:33
19.The Dementor's Converge3:12
20.Finale3:24
21.Mischief Managed!12:10
 68:25
Schrijf zelf je recensie

 

Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 06/10 - Recensie van Vincent Fernandes, ingevoerd op
Toen ik de eerste twee Harry Potterfilms had gezien, overwoog ik serieus om de films te negeren zolang Williams er muziek voor schreef. Maar ik moet toegeven dat deze soundtrack een stuk beter is dan de vorige twee. Misschien heeft de nieuwe regisseur hier iets mee te maken en heeft Alfonso Cuarón John Williams gezegd dat hij muziek voor zijn film wilde hebben, of misschien beseft Williams eindelijk dat dit geen horrorfilms zijn en begint hij daarom serieuzere muziek te schrijven.

De CD begint naar ouwe getrouwe gewoonte met Lumos! (Hedwig's Theme). Moet elke CD hier nu echt mee beginnen? Als ik zin heb om dat thema terug te horen, stop ik gewoon de vorige CD's in mijn computer (niet dat ik dat verlangen ooit gekoesterd heb of ooit zal koesteren). Toch is deze versie van Hedwig's Theme beter georkestreerd, en ook het hoofdinstrument is bijgeschaafd, dus deze track kan er zeker mee door en vervangt vanaf nu de eerdere versies voor mij.

Aunt Marge's Waltz is ook oké, maar hij doet me verdacht veel denken aan Richard Strauss; waarschijnlijk heeft John Williams plagiaat gepleegd, maar dit kan ik niet bewijzen en ik heb er ook geen probleem mee. De wals is knap gecomponeerd, maar ik vond niet dat hij paste bij het opblazen van Aunt Marge.

The Knight Bus is Williams op z'n best; alles komt weer terug: geen structuur, willekeurige noten die ditmaal door een saxofoon en een afschuwelijke brassband worden gespeeld. Cuarón vond dit stuk geweldig en heeft dus toch geen smaak. Het begin van de track is mooi, maar daarna wordt het niet meer om aan te horen. Het zet beelden kracht bij, maar als muziek is het waardeloos doch virtuoos. Noot: in de film is het begin veel mooier, maar op het album is dit stuk niet te vinden.

Apparition on the Train moet griezelig en mysterieus overkomen, en dat doet het helemaal niet. De hoge vioolnoten spelen een eenvoudige kleine chromatische toonladder, en daarna zijn er enkele blazers die samen met drie pianonoten nogal verward overkomen. Het einde is gewoon slecht. En wààrom is er op het album geen spoor van de prachtige middeleeuwse muziek die Williams tussen deze twee tracks heeft geschreven?

Double Trouble is door Williams op het laatste nippertje gecomponeerd. Het koor is goed, maar hier is de plagiaat overduidelijk, want de tekst van het liedje is letterlijk uit MacBeth van Shakespeare overgenomen. De muziek is echter wel goed, dus moeten we in het vervolg gewoon aan Williams een filmmuziekopdracht geven waarvoor hij maximum twee dagen de tijd krijgt. Opnieuw dezelfde opmerking: de albumversie trekt in vergelijking met de filmversie op niks. In de film klinkt het koor voller, heeft het extra noten en hoor je meer clavecimbel, maar de CD moet natuurlijk van elk spoor van mooie muziek gezuiverd zijn.

Buckbeak's Flight bewijst net als zijn voorganger dat Williams goede muziek kan schrijven als hij het wil, hoewel het klokkenspel op het einde van de track volstrekt zinloos is. En nopnieuw is er geen spoor te bekennen van de prachtige arrangementen op Double Trouble die in de film komen.

A Window to the Past is zeer knap geschreven, hoewel dit nummer mijn aandacht op het einde niet meer had, grotendeels omdat de mooiste stukken in de film verwijderd zijn en gecompenseerd worden door een onvindbare saaie fluitpartij in het begin van de track. En in godsnaam, waarom wordt hier altijd voor die concert arrangements gegaan in plaats van gewone korte filmversies? Toch nog even dit: het City Of Prague Orchestra heeft hier een prachtige versie van opgenomen. Er zitten andere stukken in dan in deze track, en ik kan iedereen met een gerust geweten hun versie aanraden in plaats van deze. Daarentegen is hun Double Trouble-versie vreselijk.

The Whomping Willow & The Snowball Fight is weer een hoop verwarring, hoewel het sneeuwballengevecht wel iets komisch en luchtigs heeft. Wat ik niet begrijp, is waarom deze twee tracks verbonden zijn aangezien er totaal geen verband is tussen de twee.

Secrets of the Castle is een geval apart; de track begint redelijk slaapverwekkend, wat ook ergens logisch is omdat iedereen in die scène ligt te slapen, behalve Snape en Dumbledore. Toch dient het gezegd dat de harp niet slecht is. Vervolgens komt de spectaculaire en award-winnende fluitsolo aan bod, maar ik snap niet wat dit met kasteelgeheimen te maken heeft. Hij is echter wel heel indrukwekkend geschreven. De trend die John Williams in Harry Potter and the Sorcerer's Stone begonnen is en erin bestaat om zoveel mogelijk losse scènes in één nummer aan elkaar te rijgen, wordt hier verdergezet.

The Portrait Gallery is weer geschreven in good old Williams-style. Blazers spelen rare melodieën waar je het Double Trouble-thema wel in kunt herkennen, maar de toonaardwendingen zijn heel gezocht. Het einde is opnieuw gewoon slecht en komt niet in de film. Deze track is eigenlijk totaal overbodig en had beter vervangen kunnen worden door bijvoorbeeld Harry And Voices, of The Walk To Buckbeak.

Hagrid The Professor is dan weer een fantastisch nummer, dat dankzij de kornetten een leuk middeleeuws tintje krijgt. Het Double Trouble-thema is hierin verwerkt maar wordt in een andere toonaard op lichte en vrolijke wijze gebracht. In de film klinkt het eerste gedeelte echter trager en beter dankzij beter gekozen noten.

Monster Books & Boggarts! is opnieuw hopeloos; verwarring tot en met, trompetten op zijn afschuwelijkst en hardst, en het eindigt met een dissonant en rommelig vioolspel. Nogmaals, wat hebben deze tracks in vredesnaam met elkaar te maken?

De eerste Quidditchmatch werd in Harry Potter and the Sorcerer's Stone van abominabele muziek voorzien, en in Harry Potter and the Chamber of Secrets werd ons de Quidditchmuziek op het album niet gegund omdat die hoorbaarder was, dus Quidditch, Third Year kon enkel een verbetering zijn, dacht ik.. De wedstrijdsfeer is er niet meer, maar er is dit keer wel structuur in het begin, en voor het Grimm-thema is de muziek zeker de moeite waard. Het einde - de Dementor-scène - trekt echter op niets, behalve het laatste vioolakkoord dat wel knap is, het heeft wel niks te maken met het voorgaande. Ook de statige trompettten zijn zeker de moeite waard hoewel de akkoorden totaal random zijn, en hoewel die uit de film geknipt zijn en vervangen werden door de gebruikelijke rommel.

Lupin's Transformation and Chasing Scabbers begint met prachtige harpmuziek maar ontaardt naar ouwe getrouwe gewoonte in een hoop kabaal. Het Scabbersgedeelte bestaat uit willekeurige noten met een gezochte begeleiding, en het einde bevat een hoop dissonante blazers en slagwerk die Rons ontvoering door de Grim betekenen.

The Patronus Light is de mystiekste track van dit hele album. Het betreft een acapelakoor dat enkele akkoorden zingt zonder enige tekst. Het schept zeker sfeer in de film, maar verdient geen plaatsje op deze CD naar mijn mening, omdat er veel meer koortracks in deze score zitten die wel de CD hadden moeten halen, zoals bijvoorbeeld het prachtige Harry And Voices of de lichte kerstmuziekin A Winter's Spell.

Waarom The Werewolf Scene niet gewoon bij Lupin's Transformation stond, is mij een raadsel, maar ik ben al kritisch genoeg, denk ik. Het begin is zeker en vast de moeite waard, maar op een gegeven moment beginnen hoorns en trompetten bijna met elkaar te vechten, waarmee ik bedoel dat ze om ter hardst niet bij elkaar passende noten spelen. De Grimm en de weerwolf vechten al, muziekinstrumenten mogen hier ook normaal spelen, hoor. Het einde is echter zeker niet lelijk.

Saving Buckbeak had een betere track geweest als het langdradige stuk waarin hetzelfde akkoord keer op keer herhaald wordt in verschillende octaven geschrapt was. Er zitten sterke stukken in, maar het hobospel dat in de film komt na Buckbeaks redding zit hier niet in en wordt vervangen door een paar vreemde, dissonante fluittonen; waarom? Was de hobo te goed of zo, klonk ze niet vals genoeg voor Williams? Het enige noemenswaardige aan deze track is wanneer het trio wegwandelt van Hagrids hut en wanneer de beul de pompoen te lijf gaat met de bijl. Voor de rest is alles hier langdradig en gezocht.

Forward To Time Past is een nietszeggende track; het enige dat leuk is is het getik van de Time-Turner op de achtergrond. Voor de rest is het een hoop verwarring, en opnieuw eindigt de track mooier in de film dan op de CD. In de film werkt de track echter wel, maar alweer is een mooi einde verknoeid op het album.

The Dementors Converge is muziek die vôôr de vorige track had moeten staan als men de filmvolgorde wilde behouden, wat duidelijk niet Williams' grootste zorg is. Maar goed, Monster Books & Boggarts! stond ook op de verkeerde plaats. De muziek is sfeerscheeppend, maar als het moment aanbreekt waarop Harry gered wordt en het koor prachtig zingt, vallen er hoorns en trompetten in die volledig off-key zijn.

Finale begint opnieuw met Dementormuziek, blijkbaar houdt John Williams echt veel van die wezens. Het eerste deel is dus meteen verwerpelijk, want het is opnieuw geen muziek, enkel sfeerscheppend lawaai. Het laatste deel van de track, vanaf de Patronus Lightherhaling, is echter fantastisch; het duidt echt een afsluiter aan, in dit geval de vlucht van Sirius, en bewijst dat Williams ook statige en mooie, ontroerende muziek kan schrijven als hij maar wil. Eén opmerking: de muziek die speelt wanneer Buckbeak Harry en Hermione naar het raam brengt, is om mysterieze redenen nergens te bekennen. Waarom is die weg? Als je Dementormuziek drie keer kan herhalen op één CD, waarom geen twee keer Buckbeaks thema? Ik word Warner Bros echt zo beu.

Mischief Managed! is een beetje een rare track, want het is niet meer of minder dan de muziek die gepaard gaat met de aftiteling van de film. Er zit dus niks nieuws in deze track, enkel in het begin worden we getrakteerd op een nieuwe instrumentale Double Trouble-uitvoering waarin de viool weer helemaal off-key speelt. Daarna krijgen we herhalingen te horen van Hagrid The Professor, A Window to the Past, Buckbeak's Flight, The Snowball Fight, Double Trouble (vokale versie), spijtig genoeg ook The Knight Bus (in de aftiteling worden deze twee tracks van plaats gewisseld), en de pittige Aunt Marge's Waltz. De track sluit geheel overbodig af met de zoveelste herhaling van Hedwig's Theme gespeeld op de celesta, gewoon als extra toegiftje, plus het thema van Pettigrew, volledig out-of-place, drie noten zonder enige orkestbegeleiding. Mijn mening: zet er enkel het nieuwe Double-Troublethema op en gebruik de rest van de plaats voor mooiere muziek.

Williams kan en zal mijn verwachtingen en eisen voor een goede soundtrack nooit tegemoet komen, maar dit is zonder twijfel zijn beste Harry Potter-score. De albumkeuzes blijven echter schrijnend.

Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 07/10 - Recensie van Sander Neyt, ingevoerd op
Professor Minerva McGonagall: Years ago, when Potter's parent's were marked for death, do you remember? They went into hiding. Few knew where they were. One who did was Sirius Black. And he told You-Know-Who!
Cornelius Fudge: Not only did Black lead You-Know-Who to the Potters that night, he also killed one of their friends, Peter Pettigrew.
Madame Rosmerta: Peter Pettigrew?
Professor Minerva McGonagall: Little lump of a boy, always following after Sirius Black.
Madame Rosmerta: Oh, I remember him. Never let James and Sirius out of his sight. But what happened?
Professor Minerva McGonagall: Well Peter Pettigrew tried to warn the Potters, and might have managed to if he hadn't run into an old friend.
Madame Rosmerta: Mhm, Sirius Black.
Cornelius Fudge: Black was vicious. He didn't kill Pettigrew, he destroyed him. A finger. That's all that was left, a finger. Nothing else.
Professor Minerva McGonagall: Sirius Black may not have put his hands to the Potters, but he's the reason they're dead.
Cornelius Fudge: And now he wants to finish what he started.

Harry Potter And The Prisoner Of Azkaban is alweer het derde deel van de populairste franchise van de 21ste eeuw. Dit deel is een echt een keerpunt in het verhaal. Dat zie je meteen aan de toon van de film. Waar de eerste twee films dienden als een introductie in de wereld van Harry Potter, wordt hier de wereld uitgediept. De toon is veel donkerder dan de voorgaande delen. Harry wordt langzaam aan volwassen, net zoals het publiek. Alfonso Cauron begrijpt het boek volledig, en daarom is zijn interpretatie van de wereld van Potter, één van de beste. De film is cinematografisch heel sterk. Ook heeft hij zijn persoonlijke toets gegeven aan de wereld van Potter. Langs de ene kant vind ik het jammer dat Hogwarts, opeens een compleet andere plaats lijkt te zijn. Veel van het originele concept blijft er niet over. Maar het is wel een verbetering, alleen is de uniformiteit tussen de verschillende films wel volledig weg.
Cauron koos terug voor John Williams, die de eer krijgt om ook deze derde Potter van muziek te voorzien. Maar nu nam Williams wel de tijd om de volledige score te maken. Waar hij bij de vorige score, het stokje voor een groot deel doorgaf aan William Rose, is deze score wel volledig door Williams gemaakt. Zoals de films van toon verschillen, verschilt ook deze score van toon. Williams heeft een beduidend donkere score geschreven voor de film. Het is een score voor de liefhebbers van Potter. En ook al ben ik een liefhebber van de Potter scores, ik vind dit deel één van de minste. Zeker van de eerste drie films, die alle drie door Williams zijn gecomponeerd. En het ligt zeker niet aan de toon. Want die worden donkerder met elke film. Het ligt zich voornamelijk aan de vele nietszeggende tracks op het album.

Maar daarover meer, laten we, zoals gewoonlijk, de thema’s eens van naderbij bekijken. Een Potter score zonder “Hedwig’s Theme” is geen Potter score. En daarom worden we terug getrakteerd op het thema, in de eerste track. Wat meteen opvalt is dat de instrumentatie lichtjes anders is. De celeste is nog altijd het basisinstrument van het thema, maar de belletjes klinken anders. En het is even wennen, maar het voelt goed aan. Zowel op cd als in de film. Wat ook opvalt aan deze score is dat dit de eerste score is, waar “Hedwig’s Theme” maar sporadisch opduikt. Waar we het in het eerste deel bijna vermoeid werden door het overtollig gebruik van het thema, duikt het thema minder op in het tweede deel, en in dit derde deel wordt het maar een aantal keer gebruikt. En ik moet toegeven, dat was geen slechte keuze.
Williams heeft zijn hoofdthema opgewaardeerd naar het hoofdthema van de serie. Tot op de dag van vandaag is dat zo gebleven. Voor deze score heeft Williams twee nieuwe hoofdthema’s geschreven. En die behoren tot de beste tracks van het album.

Het eerste hoofdthema is “Double Trouble”. Gebaseerd op een gedicht van MacBeth. Het thema ligt goed in de oren, en het is een verre verwant van “Hedwig’s Theme”. Het koor zingt het thema met verve, en het is een opluchting om eens een nieuw thema te horen in de Potter saga. Het thema komt vrij vaak voor op de score. Maar deze keer is het niet storend. Want de toon is dikwijls verschillend. Luister maar bijvoorbeeld naar “Secrets Of The Castle”. Daar krijg je het thema te horen in volle ornaat. Na het beluisteren van “Double Trouble” krijg je meteen de toon van deze score te horen. Williams heeft een middeleeuwse tint meegegeven aan deze score. En dat kan ik alleen maar toejuichen. Jammer genoeg trekt hij deze middeleeuwse tint niet door naar alle tracks en thema’s van de score waardoor de uniformiteit terug verloren gaat.
Het tweede hoofdthema van deze score is “Windows To The Past”. En ik ga het meteen zeggen. Dit is hét mooiste thema van de score. Het thema is emotioneel, en het heeft je als luisteraar het gevoel dat het inderdaad om het verleden gaat. En dat is meesterlijk van de componist. De track begint met een blokfluit, die het thema voor het eerst speelt. Wanneer dan later de klavecimbel erbij komt, en de luchtige strijkers, dan weet je dat het goed zit met dit thema. Kippenvel wordt zelfs verkregen als je een beetje later “Hedwigs’s Theme” hoort.
Dit thema wordt ook in een aantal tracks herhaald. Vooral de versie in “Finale” is wonderlijk om te aanhoren.

Ook Buckbeat krijgt zijn eigen thema. En het is een thema die het waard is, om afkomstig te zijn van Williams. Het gevoel van vrijheid, speelsheid en vreugde komt naar boven tijdens het beluisteren van deze track. De track begint druk met donderende pauken, om daarna plaats te maken voor strijkers die het nieuwe thema prachtig speelt

Dit waren de voornaamste thema’s in de score. En wanneer Williams zijn thema’s laat opdraven, dan weet je hoe perfect deze score had kunnen zijn. Maar Williams gebruikt zijn thema’s zelden of nooit in deze score. In plaats daarvan staat deze schijf vol met nietszeggende muziek. Niet dat de muziek slecht is, verre van zelfs. Maar de thema’s zijn zodanig de moeite waard dat het echt jammer is dat Williams ze niet veel heeft gebruikt. Een voorbeeld van de nietszeggende en zelfs irritante muziek is “The Knight Bus”. Ik ben liefhebber van goede Jazz. Maar er moet een melodie inzitten. En dat kan ik niet zeggen over “The Knight Bus”. Het begin is zeer goed, en typisch voor Williams. Maar wanneer dan de echte jazz begint, spoel ik het nummer snel door omdat het één groot kabaal is. En dat is jammer.
Ook het thema van de dementors is zeer eng, en zeer goed gecomponeerd voor de film, maar op cd wordt het snel saai, en het werkt niet zonder de film.
Zoals ik hierboven al heb vermeld zit er een middeleeuwse tint is deze score. En wanneer deze bovenkomt, zit het wel snor met deze Azkaban. Maar wat zeer jammer is, is het feit dat Williams deze stijl niet volledig doortrekt. Sommige tracks zijn middeleeuws getint, andere zijn dan weer bombastisch en zonder deze tint. Ook heb ik verscheidene keren gelezen dat mensen kritiek hebben met de stijlbreuk in vergelijking met de eerdere twee scores. Daar kan ik mij niet in vinden. Want de toon van de films verandert, dus de toon van de muziek ook. Stel je voor dat je de thema’s van de eerste twee scores in deel drie te horen krijgt, en je gaat meteen wel merken dat het onmogelijk is om dat te doen.

Conclusie
Dit laatste werk van Williams voor de Potter serie, is het minste deel van zijn pogingen. Het lak aan thema’s verpest de hele score, terwijl de thema’s die wel aanwezig zijn, van het hoogste niveau zijn. Ook de twee verschillende stijlen die Williams hanteert in deze score werkt in zijn nadeel. Toch beloon ik deze score met een 7. Dankzij de drie fantastische thema’s die de maestro heeft losgelaten op de wereld.

Dumbledore: A word of caution: dementors are vicious creatures. They will not distinguish between the one they hunt and the one who gets in their way. Therefore I must warn each and every one of you to give them no reason to harm you. It's not in the nature of a dementor to be forgiving. But you know happiness can be found even in the darkest of times, when one only remembers to turn on the light.
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 08/10 - Recensie van Thomas-Jeremy Visser, ingevoerd op
Al weer 4 jaar geleden kwam de in mijn ogen beste Potter tot nu uit, en het was tevens del laatste score van maestro John Williams voor de potter-saga. En wat een afsluiter...

Het begint met het bekende Harry Potter-deuntje. Eerst, zoals anderen voor mij zeiden, de celesta, en daarna wordt het thema volwaardig gespeeld met prachtige strijkers. Het is nog een jong thema, maar toch eentje die de moeite waard is, en dat ook zal blijven.
Aunt Marge's Waltz. Typisch Williams. Het is speels, en pompeuze blazers erdoor heen walsend. Het is een track die in de film nogal op mijn lachspieren werkte.
The Knight Bus is fantastisch. Enkele geluidseffecten, en heerlijk donkere muziek, wat toch lekker vlot overkomt. Ook enkele welkome big-band Jazz sferen.

Apparition on the Train. Zeer donkere muziek, de toon van zowel film als score. Akelige strijkers, die lekker chaotisch overkomen en een zacht koor: Het Dementor thema is gearriveerd.
Double Trouble introduceert de middeleeuwse sfeer heel goed. Het is eigenlijk hat Potter thema, omgedraaid, en dan met teksten van Macbeth die door een kinderkoor worden gezongen. Het is prettig, en komt heerlijk je boxen uit.

Een favoriet van velen is Buckbeak's flight. Een keihard begin met prima slagwerk.
En daarna puur goud voor Williams. Het is een echt Williams thema, dat zich van mij tusen de groten mag scharen. Het is magnifiek, groots, en toch heel persoonlijk als je de beelden erbij ziet. A Window to the Past is de main theme van The Prisoner of azkaban.
Een houtblazers speelt het thema, en ook dit klinkt weer erg Williams. Nicholas Hooper, componist van Harry Potter and the Order of the Phoenix liet maar weinig terugkomen, maar refereerde dit toch wel in A Journey to Hogwarts. Het is een wonderschoon thema, en het benadrukt de band tussen Sirius Zwarts en Harry, de band die in deze film ontstaat.

The Whomping Willow and the Snowball fight is hard, en groots in het begin. Zware blazers en de gewoonlijke percussie van Williams. Erna komt een parel tevoorschijn, die je erg doet denken aan Williams''recente The adventures of Mutt, alleen hebben strijkers meer speelruimte.

Secrets of the Castle is heerlijk donker, en begint met een verwijzing naar Double Trouble. Het klinkt erg Memoirs of a Geisha. En dan is zachtjes het Hary Potter thema te horen.
The Portrait Gally is zwaar gekoper met enkele houtblazers bij elkaar, die heerlijk double trouble nog eens overnieuw spelen.
De meest ''Middeleeuwse'' track is Hagrid the Professor.
De Fagotten overheersen de track compleet, maar het klinkt toch erg gevarieerd. Bravo Williams.

Monster Books and Boggarts is ouderwetse percussiekoek, maar Quidditch, Third Year is me toch een dijk van een nummer. Het begint rustig, maar daarna krijgen we het ouderwetse Quidditch thema, en hierbij wat extra strijkers. Ook een heerlijk koor mengt zich er tussen, en de blazers schetteren fel. Het koor neemt uiteindelijk de overhand.
The Patronus Light is weergaloos. Het koor van de London Voices mag trots op zichzelf zijn. Het klinkt niet agressief zoals in Duel of Fates of episch zoals in The End of All Things, maar zacht, en toch ijzersterk aanwezig.
The Werewolf scene is percussie, en typische Williams suspense muziek, en er klinkt zelfs even een soort boksbel (-?).
Saving Buckebeack is eigenlijk hetzelfde, en Forward to Time past is dan weer ongewoon. Een getik van een klok, vergezeld door gedreun op bekkens. Het is spannend, en zenuwachtig, als je allemaal belletjes erdoor heen hoort, maar het eindigt vrij zoutloos.
The Dementors Converge begint met lage blazers, en dan een snerpende viool. Blazer ademen een akelige sfeer uit, en het fantastische koor dat erbij komt bevestigd dat.
Dan ineens, uit het niets: grootse blazer maken aanstalten tot het Double Trouble thema.
Het koor is er, maar zachtjes. Het klinkt erg heroïsch. Erna kom een wat zachter koor.
Finale is dan weer wat rustiger, en laat nog een keer het thema horen voor Sirius en Harry, mooier hebben we hem nog niet teruggehoord, en als ik Hoopers stijl ken, zal dat ook niet gebeuren.

Mischief Managed! is erg Potterig in het begin, en daarna wordt het thema voor de bebrilde toverfreak voluit gespeeld zoals dat in de eerste twee films ook werd gedaan. Erna volgen de End Credits, die nou niet de mooiste muziek van de score voorbij laten gaan, maar goed.

Nicholas Hooper en Patrick Doyle zijn waardige opvolgers van Williams start voor de serie, maar Doyle haalt het net niet, en Hooper is in mijn ogen nog te simplistisch. Toch heb ik veel vertrouwen in het werk van de nog onervaren man dat hij The Half Blood Prince goed zal afleveren, zijn score was immers geen slecht debuut! Williams is echter nog steeds koning in de wereld van filmmuziek, en ook deze, heerlijk donkere score is daar het bewijs van. Zijn actietracks zijn niet allen zo origineel, maar daar tegenover staan prachtige koorpartijen, en weergaloos mooie nummers die zowel middeleeuws als magisch overkomen.
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 09/10 - Recensie van Marie-Lise Van Wassenhove, ingevoerd op
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban is de derde aflevering in de zevendelige reeks over de jonge tovenaar met het biksemvormige littteken.

Dit is de laatste Harry Potter-film waarvoor John Williams de muziek heeft geschreven en het is zijn beste score voor de serie geworden.
De thematische ontdekkingstocht die de componist startte in film twee, Harry Potter and the Chamber of Secrets, zet hij ook hier verder.

Tijd speelt een belangrijke rol in film en verhaal, letterlijk en figuurlijk, en Williams geeft daar ook in zijn muziek verschillende invullingen aan.

Er is Harry’s verlangen naar het verleden, naar het leven van zijn ouders, naar zijn geschiedenis.
In “Window to the Past” trakteert de componist ons op een prachtig melancholische melodie die ons meevoert in die zoektocht. Een solo fluit leidt het thema in, waarna strijkers en de onderliggende orkestratie uit het bekende Hedwig’s theme (nu met een licht middeleeuwse klank) de muziek naar een typisch Williams hoogtepunt brengen. De fluit leidt de melodie uit (met korte koperflarden die doen denken aan Anakin’s thema uit Star Wars).
In “Finale” wordt het thema tot een prachtige climax gebracht, triomfantelijk en triest tegelijk.

Harry’s verleden hangt ook samen met dat van Sirius Black, de moordenaar die uit tovenaarsgevangenis Azkaban is ontsnapt en die het gemund heeft op Harry, al wil niemand de jongen precies zeggen waarom.

Het eigenlijke hoofdthema voor de film lijkt hiernaar te verwijzen (“Double Trouble”). Het is een verrassende mengeling van plagerige parodie en donkere geheimzinnigheid.
Een jeugdkoor waarschuwt met een tekst uit Shakespeare’s Macbeth dat “something wicked this way comes!”, maar we lijken de dreiging niet te ernstig te moeten nemen.
Het thema schept dankzij de oude orkestratie (fluitjes, klavecimbel, ...) vooral sfeer en net als bij “Window to the Past” lijkt het terug te grijpen naar het verleden, meer specifiek: de middeleeuwen. Vooral de heerlijke variatie “Hagrid the Professor” met de meerstemmige houtblazers lijkt zo uit een sfeervolle ridderfilm geplukt.

Tijd krijgt ook letterlijk een grote rol in het verhaal toebedeeld en Williams geeft haar een eigen stem, eerder symbolisch in “Saving Buckbeak” (spanning en aftikkende xylofoon (?) en klarinet à la Catch Me if You Can), en erg letterlijk in "Forward to Time Past", waar een tikkende klok één van de hoofdinstrumenten is.

Al dit gevoel voor detail, de uitwerking van het aspect “tijd”, is op zich al reden genoeg om de score toe te juichen. Maar er is meer.
Williams is niet in de middeleeuwen blijven hangen, maar past zich muzikaal aan aan de verschillende situaties en personages die in het verhaal hun opwachting maken. Dit maakt het album erg gevarieerd, zonder daarbij de flow te doorbreken.
Voor tante Marge, de zus van Harry’s oom Vernon, heeft de componist een komische wals gereserveerd die het “opblaas-incident” des te grappiger maakt (“Aunt Marge’s Waltz”).
De Knightbus, de collectebus die gestrande tovenaars ten lande opvist, scheert onder chaotisch schellende jazz door de straten van Londen (“The Knightbus”). Absurditeit troef.
Hypogrief Buckbeak krijgt een schitterende track (“Buckbeak’s Flight”) die iedereen zin doet krijgen om “I’m the king of the World” te schreeuwen.
En dan zijn er nog de dementors, de meedogenloze bewakers van Azkaban, waar griezelige strijkersglissando’s en dissonant koper elke plezier uit ons lijf wegzuigen (“Apparition on the Train”, “The Dementors Converge”, “Finale”).
Het enige wat helpt om deze verstikkende duisternis te verjagen, zijn de bevrijdende tonen van het Patronus-thema, a capella gebracht door zacht maar doortastend koor (“The Patronus Light”) en met flarden “Window to the Past” in “The Dementors Converge” en “Finale” (uiteraard niet toevallig, zoals iedereen die het verhaal kent wel zal weten).

Vermits het album (ongeveer) de chronologie van de film volgt, is de muziek niet altijd evenwichtig verdeeld. De zwaardere actie zit achteraan ("Lupin's Transformation and Chasing Scabbers", “The Wolf Scene”...). Hoewel misschien minder toegankelijk dan het eerste deel van de score, slaagt Williams er toch in ook hier de aandacht van de luisteraar vast te houden. De actie is stevig, maar ritmisch, met zwaar koper en strijkers, waar dan ineens verrassend pizzacato (“Chasing Scabbers”) of zelfs oude bekenden in opduiken (het Voldemort thema in “The Wolf Scene”).

Durven we het te zeggen? Harry Potter and the Prisoner of Azkaban is eigenlijk verplichte kost. Als je één Harry Potter-Williams-soundtrack in je collectie moét hebben, is het deze wel. De muziek doet alles wat filmmuziek hoort te doen: ze versterkt en vult complementair aan wat er op het scherm gebeurt, maar betekent ook op zichzelf een interessante luisterervaring. En meer moet dat niet zijn.
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 06/10 - Recensie van Arvid Fossen, ingevoerd op
De nieuwste Harry Potter score van John Williams valt me eigenlijk wat tegen! Nochtans ben ik zeker een John Williams fan, en vind ik zijn eerste twee soundtracks van Harry Potter zeer goed, maar in deze nieuwe soundtrack zit er gewoon niet echt iets verrassend in. De muziek speelt zeker zijn functie in de film, maar het ontbreekt toch echt wel de magie, zoals in de thema’s uit de vorige films naar boven kwam. De score is niet samenhangend genoeg om los van de film van te kunnen genieten, en herkenbare en memorabele thema’s, buiten de herhaling van Hedwig’s Theme uit de vorige films, en hier en daar een kort hoogtepuntje, ontbreken. Ik denk dan ook dat veel fans van de vorige soundtracks net als ik teleurgesteld zullen zijn.
De cd opent met een herneming van “Hedwig Theme’s” uit de vorige films, gevolgd door een vrolijk waltz thema voor “Aunt Marge Waltz”. In “The Knight Bus” gaat Williams de jazz/swing richting uit. Beide tracks eigenlijk niet zozeer filmmuziek, omdat ze dichter bij het respectievelijk klassiek en jazz genre aanleunen. “Apparition On The Train” is de eerste film actie track, die enorm donker en bedrukkend is, en nog steeds hebben we geen echt nieuw en opzwepend John Williams thema gehoord. Williams introduceert wel verschillende nieuwe thema’s, werkt met een nieuwe klank door het gebruik in verschillende tracks van een klavecimbel en gaat met een liedje voor een kinderkoor heel even de Danny Elfman/Tim Burton toer op, met naar verluidt tekst van Shakespeare in “Double Trouble”, hernomen in “Mischief Managed!”. Eindelijk in “Buckbeaks Flight” krijgen we de groteske Williams muziek te horen. Enorme drums openen deze track met een zwevend thema, dat helaas enkel in de laatste track op de cd nog eens wordt herhaald. De volgende track “A Window To The Past” heeft een idyllische, maar treurig thema, en wisselt fluit, klarinet en hoorn solo’s af met een opzwepend orkest. Onvervalste Williams actie in de volgende track “The Whomping Willow and the Snowball Fight”, en een traag mysterieus thema voor harp, xylofoon en orkest in “Secrets Of The Castle”. Het thema van het liedje “Double Trouble” wordt hernomen in “The Portrait Gallery” en gaat over in een traditionele op de beelden geschreven thriller track. Weer even Middeleeuwse klank in “Hagrid The Professor”, met opnieuw het “Double Trouble” thema. Volop actie en avontuur in de volgende tracks, “Monster Books and Boggarts!”, “Quidditch, Third Year”, “Lupin’s Transformation” and “Chasing Scabbers”, maar zonder echte hoogtepunten in de thema’s en eigenlijk los van de film minder interessant. “The Patronus Light” een stukje met koor, niet echt iets bijzonder, opnieuw actie, donker en bedrukkend in “The Werewolf Scene”. Een interessantere track, met wat actie en suspense in “Saving Buckbeak”. Best wel origineel is de muziek voor het teruggaan in de tijd, waar we echt een klok horen tikken in de muziek, gevolgd door het verslaan van de Dementors, met indrukwekkend onheilspellend koor. Een korte finale track, met nog eens wat koor en wat Middeleeuws getinte melodietjes. Tenslotte een lange track “Mischief Managed!” dat eigenlijk niet meer is dan een suite van alle thema’s uit de soundtrack.
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 10/10 - Recensie van Mitchell Tijsen, ingevoerd op
De Harry Potter films zijn geweldig maar waar zouden deze films toch zijn zonder prachtige magische muziek. Deze muziek werd in de eerste 3 delen verzorgd door John Williams tevens de beste componist die de Harry Potter stijl het meeste kan uitdrukken, Patrick Doyle maakte de Goblet of Fire maar wist dit te verknallen omdat hij zich te veel richtte op Williams zijn voorgaande werken, zijn voorgaande prachtige werken om precies te zijn. En dit is de laatste Harry Potter film die Williams dan ook heeft mogen verzorgen, vanzelfsprekend deed hij dit weer magnifique en heb ik weer geen woorden voor het werk wat hij hier weer heeft vericht.

Nadat Williams Harry Potter and the Chamber of Secrets had verzorgd was het tijd voor meer! Dit wist hij zelf ook wel en mede daarom kwam hij met iets wat iedereen verassend vond. Hij kwam niet met een hele magische Score zoals we van hem hadden verwacht, want hij maakte ten slotte 2 prachtige Scores hiervoor...maar deze 3e Potter moest speciaal zijn en een bepaalde tint hebben. Williams bracht daarom het middeleeuwse naar boven in de film met als ik het goed heb een soort panfluit. Maar ook was dit het eerste deel waar géén tekens van Lord Voldemort te zien waren dus waarbij het voldemort theme er niet in mocht voorkomen. Maar hij kon het toch niet laten om het deuntje nog even te laten voorkomen in track 16.
De Score heeft een stijl die mij aangrijpt en nummers die mij helemaal verasde zoals: Buckbeak's Flight, het nummer laat je meevliegen over het meer bij Zweinstein ook al zit je niet te kijken naar de film het lijkt net alsof jij op Buckbeak (Scheurbek)zit en dat is dus een prachtig moment in de film maar ook dus in de Score. Maar ook het eindnummer is mooi in elkaar gezet en het is géén korte ook. Het zijn dan welliswaar gemengde tracks van de Score zelf ik vind het wel mooi (overigens komt Buckbeaks Flight hier ook in voor). Voor deze Score zat ik te denken aan een 9,5 maar omdat je dat hier niet kan geven ben ik toch geneigd om naar boven af te ronden. Want ik vind dit eerder een 10 waard dan een 9, vandaar een 10 voor deze vermakelijke Score van John Williams. Helaas was dit zijn laatste Potter Score maar of het een mooi afscheid was!
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 09/10 - Recensie van Alfred Mok, ingevoerd op
Recensie 10: Harry Potter and the Prisoner of Azkaban.

Met deze score slaat Williams een andere weg in.
Waarschijnlijk was hij de oude instrumenten + sfeer een beetje zat en wilde hij het dit keer totaal anders doen. Naar mijn mening een geslaagd idee want ook op deze score zaten zeker een aantal kippenvel momenten.

Buckbeak's Flight en de laatste track zijn naar mijn mening 2 toppers die echt thuis horen in het Harry Potter wereldje. Een wereld die gemaakt werd door Chris Columbus maar toch ook een beetje door John Williams. Veel mensen weten niet hoe belangrijk het is (muziek) maar Williams laat dat aan ons horen. Opnieuw leidt de score ons in dat sfeertje. Het is dit keer zeker een andere sfeer en dat vind ik wel leuk maar ik mis toch een beetje dat oude sfeertje. Maar ik besef eigenlijk dat dat verleden tijd is omdat de oude films nog wat liefs over zich hadden. Deze film laat ook de donkere tijden zien en die worden dan weer goed benadrukt met filmmuziek van John Williams.

Soms een Middeleeuws tintje maar dat heeft zeker wat. Met de actietracks die soms wat weg hebben van Star Wars maakt Williams ook deze score weer een genot voor het oor!
Ik droom weg bij de tracks maar mis soms nog wel dat oude sfeertje. De muziek van de vorige film (Harry Potter and the Chamber of Secrets) raakte mij gewoon meer. Het zal wel aan de instrumentkeuze liggen of aan de manier waarop de film is ingedeeld. Dit keer liepen beeld en muziek weer goed over. De muziek haalde de film op een hoger niveau.

Deze laatste score van Williams blijft magistraal en nu hij weg is uit de Potter wereld begin ik hem eigenlijk te missen. Eigenlijk was hij nog meer verantwoordelijk voor de sfeer dan de Cast en regisseur. Zijn Potter Triologie is geweldig en bevat de beste thema's uit de 6 films. Ik ben benieuwd of deze thema's nog overtroffen kunnen worden, uit deze score blijkt maar weer hoe goed Williams zich kan inleven in een wereld.

Een 9 of 10?
Een 9 omdat ik vind dat de magie toch nog wat ontbreekt soms. De echte magie zat in de vorige film en daarom gaf ik die het hoogste cijfer. Toch is deze score heerlijk om naar te luisteren dus een 9 is hier op zijn plaats!
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 08/10 - Recensie van Onieman Soulman, ingevoerd op
Ik schrijf dit zonder naar de cd te luisteren. Volgens mijn moeder is het al te laat. Ik ben twaalf jaar. Ik vind Harry Potter 1 toch wat beter dan deze cd. Deze is zo vlug. Zo zenuwachtig. Alleen moet ik er eerlijk op zijn dat er ook erg emotionele muziekjes in zitten. A Window To The Past is er zo eentje. Een triestig, bijna melodramatisch liedje. Ik ben blij dat Hadwig's Theme er terug in zit. Zalig liedje. De aanpasing pat ook bij het scherm. Een grijzere kleur. Aunt Marge's Waltz is een van de beste waltzes die ik ooit gehoord heb. Met een paar noten kan John Williams een fantastisch melodietje in een knutselen. Veel beter dan de twee waltzen van Patrick Doyle in de volgende film. Toch vind ik de waltz van Hans Zimmer, 'Dinner Is Served' (uit Pirates of the Carribean 2), toch een tikkeltje beter. Apparition on the train vind ik meer wat lange en korte noten bijeen geflanst dan muziek. Je hebt beeld nodig om het te snappen. Een van de kleurijkste liedjes is Double Trouble, een gezongen liedje door kinderen. Voor bombastische liedjes met je bij Buckbeak's Flight zijn, een emotioneel liedje. Tot nu toe waren de liedjes hetzelfde. A Window to the past is mijn lievelingsliedje van de cd. Ik fluit het melodietje regelmatig (met een opmerking tot gevolg). Met deze liedjes bewijst John zich. De rest bleef mij niet meer bij, want die waren hier-en-daar-wat-noten-liedjes. Ik heb een beetje kritiek gegeven, omdat ik het wat more of the same vond. Dit was Alan VR.

+Juiste muziekinstrumenten, sommige emotionele muziekjes.
- More of the same, veel vlugge noten zonder enige betekenis.
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 08/10 - Recensie van Gudo Tienhooven, ingevoerd op
Dit is beslist William's meest gevarieerde Potter-score tot nu toe. De eerste twee soundtracks waren vooral interessant door de fraaie thema's, maar hadden verder weinig boeiends te bieden. De nieuwe regisseur (Alfonso Cuaron) zal de componist gevraagd hebben met de metamorfose (want daar kunnen we toch wel van spreken na het zien van de film) mee te gaan. En het is te horen: er wordt meer gebruik gemaakt van oude, middeleeuwse instrumenten, er is een merkwaardig jazzy nummer te horen met de titel The Knightbus, een wals die niet onder doet voor Strauss en DRIE nieuwe thema's.

De eerste is gebaseerd op het liedje 'Something Wicked This Way Comes', dat we ook al uit de trailer kennen. De melodie komt in verschillende gedaantes opdraven en geeft de Potter-franchise een andere draai. Ook nieuw is het meer droevige thema dat voor het eerst te horen is in 'A Window to the Past'. Het is moeilijk te omschrijven, maar het klinkt...intiemer, volwassener en ook dreigender. Maar het is vooral het thema van de Hippogrief, BuckBeak dat filmmuziek-fans kippevel zal geven. Knap is dat het thema zowel overweldigend is als een donkere toon blijft houden.

Ook de andere stukken kennen meer karakter dan in de vorige twee cd's. Williams, die er een jaartje tussenuit is geweest, lijkt weer met nieuwe inspiratie te zijn begonnen. Ik kan niet wachten wat hij met de volgende delen zal doen!

Gudo
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 10/10 - Recensie van Peter Van Riet, ingevoerd op
neemt bij deze elk woord terug dat hij gezegd heeft over de betrokken componist, betreffende het feit dat het tijd zou zijn dat hij plaats zou moeten maken voor jonge componisten omdat hij niet meer geinspireerd zou componeren : )

Dit is een score waar ik al erg lang op wacht, maar die ongeloofelijk de moeite waard is! Het is sowieso een enorme verbetering op de score van chamber of secrets, net zoals de film, die echt wel heel opvallend "anders" is dan z'n 2 voorgangers. Alleen het einde al is een soort van "breek de soap-keten" ;-) Maar da's natuurlijk maar een heel klein puntje van al de enorme verbetetingen. (kleine nota: bij de vorige viel ik letterlijk in slaap...=D)
Enorm mooie thema's maar ook zeer vershillende orkestraties, ok je BLIJFT natuurlijk horen dat het een score van John Williams, hij heeft uiteraard nog wel die typische orkestraties die hem kenmerken, maar toch zijn ze deze keer anders, sowieso donkerder, ook de thema's, qua opbouw zijn ze ook degelijk anders. De nieuwe thema's zijn echt de moeite waard. afin laat ik het zo zeggen: waar bij de vorige score een paar thema's wel "interessant" waren, is nu gans de entourage, de gehele score enorm interessant en absoluut de moeite waard. Zeker ook de emotioneelste score van de 3. zalige muziek. Thank God 4 this John Williams-comeback =D
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 10/10 - Recensie van Stefaan Ghesquiere, ingevoerd op
Ik heb ook net delen van 'Harry Potter and the Goblet of Fire' beluisterd. Ik denk dat mijn verwachtingen voor Patrick Doyle iets te groot waren. De muziek is niet slecht maar blijft in de meeste nummers net iets te veel aan de oppervlakte hangen. Ik mis de diepgang die hij bijvoorbeeld wel volledig in 'Great Expectations' heeft gelegd. In 'The Goblet of Fire' bouwt hij ook wel een zekere spanning op en in enkele nummers slaagt haar daar zeer goed in, maar je wacht meestal op dat net iets meer dat niet komt. Ik ben op zich wel tevreden dat hij bijna geen thema´s van John Williams heeft overgenomen, want anders krijg je herkauwde muziek. Het blijft beperkt bij enkele allusies.

Patrick Doyle had uiteraard geen makkelijke klus. John Williams schitterde in the Harry Potter films en naar mijn mening in het bijzonder in the Prizoner of Azkaban. Eigenlijk zouden we Patrick Doyle en John Williams niet mogen vergelijken, want elke componist heeft zijn eigen visie. Maar zelfs als je John Williams uit de beoordeling zou houden, moet ik toch concluderen dat de Goblet of Fire geen buitengewone soundtrack is. De muziek is goed en vlot geschreven, maar daar blijft het dan ook bij.

Uiteraard is deze commentaar onder voorbehoud van de samenhang met de film, wat nog altijd het hoofddoel is van filmmuziek.
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 06/10 - Recensie van Wim Minne, ingevoerd op
Van al de Harry Potter soundtracks vond ik deze, samen met de eerste (the Philosopher's Stone) de slechtste.
De eerste cd bestond uit het magnifieke, maar eentonige Hedwig Theme, dat (soms tot mijn ergernis) redelijk vaak herhaald werd. Ok, het is mooi, maar als je hetzelfde motief dertig, veertig keer na elkaar hoort, gaat de pracht er ook van af.
De tweede vond ik iets beter, maar die heb ik jammerlijk genoeg alleen maar gezien. Die heb ik nog niet op cd gehoord. Maar ik vond wel dat Hedwig's Theme er veel minder vaak in voor kwam.

En dan nummer drie zoals het hierover gaat, vind ik nogal "saai". Het mist wat pit. En de magie is er ook een beetje uit. Doyle en Cooper(af en toe) wisten de magie nog te bevatten, en Williams zeker met "the Philosopher's Stone" en "Chambers of Secrets". Dit is hier niet het geval.

Misschien is het wel beter dat Williams zich op een ander werk ging concentreren, misschien niet. Maar meerdere scores zoals deze zouden toch wel afbreuk doen aan de magie van Harry Potter. Dan zijn Doyle en Cooper een welkome afwisseling geweest.

Niet dat deze score rotslecht is, dat nu ook weer niet, maar de volgende scores en de vorige (chamber of secrets) blijven toch beter.
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 08/10 - Recensie van Cohen Oat, ingevoerd op
Harry Potter is een hype. De boeken, de films, de muziek, de merchandising, overal wordt halsreikend naar uitgekeken. Nu kan ik mezelf geen ECHTE fan noemen, hoewel ik de films en de boeken wel weet te appreciëren. Met de muziek ligt het anders, die is magisch. De score voor de eerste Harry Potter was ok, de tweede al heel wat beter. Met deze derde soundtrack bekroont John Williams deze eerste trilogie. De score opent met het bekende Hedwig thema, hoewel het geheel anders wordt uitgewerkt. Aunt Marge’s Waltz is een typisch klassiek stuk muziek en geeft de verscheidenheid van deze score prachtig weer. Oude thema’s in combinatie met geheel nieuwe thema’s. Klassiek vermengt met jazz (The Knight Bus). De hele score door zijn de thema’s magisch, donker en goed uitgewerkt. In het begin moet je er de lijn in ontdekken maar die eenmaal gevonden merk je hoe goed de soundtrack in elkaar zit. Een minpunt: The Patronus Light is een nietszeggend en onbegrijpelijk stukje muziek. Wanneer het vermengt zou zijn met een andere muziekstuk zou het wel leuk zijn. Nu het op zichzelf staat is het een leeg stuk.
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 09/10 - Recensie van JB , ingevoerd op
Sinds 98' ben ik een grote fan van Harry Potter en toen de tweede film verscheen, heb ik ook John Williams (componist HP)leren kennen. Sindsdien ben ik zeer geïnteresseert in zijn werk en heb ik ook al andere werken van hem gehoord.
Vooral zijn 'Aunt Marge's Waltz,' 'Double Trouble' en zeker ook 'Quidditch. Third Year,' zijn echte toppers.

Helaas zal John Williams de filmmuziek voor de vierde HPfilm, Harry Potter and the Goblet of Fire, niet meer gaan componeren. Maar ze hebben blijkbaar een goede vervanger gevonden: Patrick Doyle.
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 09/10 - Recensie van Gijs Leijdekkers, ingevoerd op
De vorige films waren wat lief en kinderlijk, maar dit begint al wat meer op 'n echte Hollywood film te lijken!

Ik vind dit 'n érg goede soundtrack. De vorige soundtracks, van deel 1 en 2, vond ik iets te clichématig. Deze heeft niet meer dat misselijkmakend thema (Hedwigs Theme) dat in het eerste deel veelvoudig gebruikt werd. Vooral track 5, 6, 7 zijn érg mooi!

Kortom: AANRADER! :-)
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 08/10 - Recensie van Rob van den Berg, ingevoerd op
meesterlijke score. Suptiliteit van Williams wederom om je vingers bij af te likken. Double Trouble blijft hangen en het wonderlijk mooie hedwig-thema is weer super georkestreerd. Wat een sound. Super!
Als je hem goed hard zet hoor je de orkestbak. Het is haast een live-registratie.
Kijk uit naar meer Williams-score's. :-)
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 04/10 - Recensie van chris lanssens, ingevoerd op
De muziek van de drie valt mee, maar vind ik niet zo goed en ik zou zelf een ander soort muziek gekozen hebben omdat deze muziek soms nogal eentoonig en saai is
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - 07/10 - Recensie van Christopher Blair, ingevoerd op
Een track met een grote up tot track 7 en dan een terug een down..een mega soundtrack tot track 7 maar verzwakt toch wat tot het einde...
World Soundtrack Awards: Soundtrack Composer of the Year (Genomineerd)
World Soundtrack Awards: Best Original Soundtrack of the Year (Genomineerd)
World Soundtrack Awards: Public Choice Award (Winnaar)
Oscars: Best Original Score (Genomineerd)
De muziek van deze soundtrack werd gebruikt in:

Harry Potter and the Goblet of Fire (Trailer)
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban (Trailer)

Trailer:



De trailer van deze soundtrack bevat muziek uit:

Harry Potter and the Prisoner of Azkaban (2004) (Track 5. Double Trouble) (Film)


Soundtracks uit de collectie: Harry Potter

Harry Potter (2002)
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010)
Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009)
Harry Potter and the Sorcerer's Stone (2001)
Music from the Harry Potter Films (2006)
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban (2004)
Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009)
Harry Potter and the Chamber of Secrets (2002)
Harry Potter and the Philosopher's Stone (2001)

Soundtracks uit de collectie: Kids

Amazing Panda Adventure, The (1995)
Harry Potter and the Sorcerer's Stone (2001)
Bolt (2008)
SpongeBob SquarePants Movie, The (2004)
Free Willy (1993)
Shrek (2001)
Racing Stripes (2004)
Homeward Bound: The Incredible Journey (1993)
魔女の宅急便 (2004)
Meitantei Holmes (1995)


Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen

 



Meer