Black Swan


Fox Music
Sony Classical (0886978135629)
Film | Releasedatum: 30/11/2010 | Medium: CD, Download
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track   Lengte
1.Nina's Dream2:48
2.Mother Me1:06
3.The New Season2:39
4.A Room of Her Own1:56
5.A New Swan Queen3:28
6.Lose Yourself2:08
7.Cruel Mistress3:29
8.Power, Seduction, Cries1:42
9.The Double2:20
10.Opposites Attract3:45
11.Night of Terror8:01
12.Stumbled Beginnings...3:51
13.It's My Time1:30
14.A Swan Is Born1:38
15.Perfection5:44
16.A Swan Song (for Nina)6:23
 52:28
Schrijf zelf je recensie

 

Black Swan - 07/10 - Recensie van Dimitri Asselman, ingevoerd op
Er was eens, in een land hier ver vandaan, een Prins genaamd Siegfried. Zijn ouders, de Koning en Koningin, presenteerden hem op zijn verjaardagsfeestje een paar meisjes, kandidates om mee te huwen. De Prins, danig van zijn melk omdat hij zelf geen liefde voelde voor een van de aangeboden vrouwen, laat staan het idée koesterde om een gearrangeerd huwelijk aan te gaan, verliet zijn eigen feest om even van alle emotie te bekomen. Met pijl en boog trok hij het bos in om te gaan jagen. Aan een meer in het bos ziet hij een paar zwanen. Net voordat hij er eentje wil omleggen, verandert de witte zwaan in een beeldschone jonkvrouw, gewaad in een kleedje van zwanenveren. Zij is Prinses Odette, ontvoerd en betoverd door een tovenaar: overdag is ze een zwaan,‘ s nachts krijgt ze haar normale, vrouwelijke gedaante terug. De Prins en Prinses praten en dansen de hele nacht. Ze zijn verliefd en willen hun geluk vereeuwigd zien in een huwelijk. Dit laatste is ook dé manier om te zwanenbetovering te verbreken.
Siegfried, zo smoor, keert terug naar zijn party. Daar is ook in tussentijd de wicked wizard aangekomen, in gezelschap van zijn dochter Odile, the Black Swan. Op haar zwarte verenkleed na, is zij qua uiterlijk het evenbeeld van Odette,. Prins Siegfried, redelijk getroebleerd, denk Odette te zien, danst met haar en stelt haar voor aan de ouders en heel hun entourage. Hij kondigt het huwelijk aan. En op dat moment, doet (de echte) Odette haar intreden. Wat een vergissing en ontrouw! Odette’s betovering wordt niet verbroken en samen plegen ze zelfmoord. Het Zwanenmeer.

Natalie Portman won een Oscar voor haar vertolking in de film The Black Swan. Nina (Portman), maakt deel uit van een vooraanstaand New Yorks balletgezelschap. Voor het nieuwe balletseizoen zoekt de choreograaf de perfecte ballerina voor zijn versie van Het Zwanenmeer. De Witte én Zwarte Zwaan, symbool voor de tweestrijd die in de vrouw leeft, moet uitgebeeld worden door één enkele danser. Nina heeft de techniek en perfectie om beide rollen op zich te nemen, maar vooral voor het donkere evenbeeld van the White Swan ontbreekt het haar aan temperament. Daar moet aan gewerkt worden en dat probeert ze ook. Ze leeft zich danig in haar Black Role in, dat ze waanbeelden krijgt, achtervolgd en verleid wordt door een duistere kant, haar eigen Black Swan. Is er echt iets aan de hand of zit het probleem tussen haar oren?

De film behoort thuis in de categorie “psychologische thriller”. Per definitie wordt het dus spannend en speelt een wacko personage de hoofdrol. Correct bij de zoveelste Hollywood buster. Als je weet dat de film gecreëerd werd door Aronofsky (Requiem for a Dream, Pi), dan moet er een belletje gaan rinkelen. Er zit meer achter. Verlangens die onderdrukt worden met schizofrene gedragstrekjes als gevolg. Dat was een makkie! Zodanig opgaan in je acteer- en dansrol, dat je het personage wordt? Buiten de rol! Ok, tot daar nog aan toe. “Je moet ook weten dat een van de geboden in het thriller/horrorgenre inhoudt dat het jonge meisje een maagd is die haar demonen de baas kan of de hoer speelt die sterft.”

There are certain RULES that one must abide by in order to successfully survive a horror movie. For instance, number one: you can never have sex.
BIG NO NO! BIG NO NO! Sex equals death, okay?

Number two: you can never drink or do drugs.
The sin factor! It's a sin. It's an extension of number one.

And number three: never, ever, ever under any circumstances say, 'I'll be right back.' Because you won't be back.

Dat was geleden van Scream dat ik dit nog eens hoorde! Mijn euro is gevallen!

Black Swan is een donkere prent. Zat er na afloop wat verdwaasd bij. Ik denk dat ik alles wat laat zakken en later nog eens opnieuw bekijk, om de prent te gronde te analyseren.
Er was ook veel te doen over Portman’s dansprestatie? Eerlijk gezegd, cinematografisch hangt het mooi aan elkaar. Spectaculair is het allemaal niet.

Als het op muziek aankomt, is Clint Mansell Aronofsky’s partner in crime. Voor deze gelegenheid ging Mansell putten uit, hoe kan het ook anders?, Tchaikovksy’s Zwanenmeer.

De hoofdthema’s werden er uitgeplukt en daar waar nodig bewerkt. Het idee op zich is redelijk merkwaardig maar origineel. Mansell, die toch wel een minimalist kan genoemd worden, werpt zich op het bombastische, orchestrale werk van Tchaikovsky. Donkere geluiden, synths en de typische Clint sound plukken het Zwanenmeer kaal, op het finalestuk na uiteraard. Er wordt een perfecte zwarte sfeer gecreëerd, maar soms valt een knip en plakwerk op dat niet echt naadloos aaneensluit. Clint heeft zijn eigen thema’s verwoven of Tchaikovsky’s thema’s omgebouwd tot iets miniem, uniek, dat wel. Zowel de film als de muziek dringen zich in een klein kader, maar het Zwanenmeer is gewoon te groots om in dat kleine opzet gewrongen te moeten worden, het voelt gekneld op een zeker moment. Misschien had de finale ook een gestripte versie moeten worden? Twijfel. De pianoversie (en tussenkomsten doorheen de soundtrack) is qua arrangement mooi en eenvoudig, alleen, de typische sound van de Mansell piano gaat nu echt wel vervelen. Niet zo erg als dat het geval was bij de Moon soundtrack, maar toch. De pianoliefhebber, die wil het klare en sprankelende geluid van dat instrument horen, er hangt een doek voor. Vrijwillig? Bah, weg ermee!, not my cup of tea.

Black Swan is freaky origineel. Verwacht geen dans/ballet muziek/film, noch een Zwanenmeer ervaring. Eentje om het hoofd erbij te houden en dus nogmaals te bekijken/beluisteren  ;)
Black Swan - 09/10 - Recensie van Maurits Petri, ingevoerd op
Clint Mansell heeft een bevlogen carrière. De Britse componist houdt zich niet alleen bezig met soundtracks, ook schrijft hij mee aan diverse popsongs en andere projecten. Black Swan is tijdens de afgelopen uitreiking van de Oscars in de prijzen gevallen, hierdoor vestigt de film alle aandacht op zich. Darren Aronofsky, regisseur van Black Swan, vroeg op zijn beurt z´n goede vriend en ´huiscomponist´ weer terug.

Mansell kennen we voornamelijk van Requiem For A Dream, waarmee hij in 2000 door brak. Daarna produceerde de componist voornamelijk soundtracks die met rockmuziek en synthesizers doordrenkt waren. Voor Black Swan laat Clint Mansell een kant horen die we niet eerder hebben gehoord: een magnifieke klassiekere kant. Waar Hans Zimmer met Rango slechts bekendere stukken van Wagner en Strauss verwerkte, gaat Mansell een flinke stap verder. Diverse oud-klassieke stukken, van de meest uiteenlopende grootmeesters, verwerkt hij in zijn filmmuziek op een manier die je nooit meer zal vergeten.

Mansell laat in de eerste vijf tracks van Black Swan het geheel redelijk rustig voort kabbelen. Knap is de manier waarop hij Lebedinoje Ozero (Het Zwanenmeer) van Tchaikovsky verweeft met zijn aparte stijl. Dit doet hij onder mee in de zevende track, waarin hij een van de laatste gedeeltes op piano prachtig mixt met zijn eigen muziek. 'Cruel Mistress' is met vlag en wimpel een van de meest opvallende nummers. Onheilspellende violen en prachtig pianospel werken langzaam naar het gruwelijke gedeelte, waar het orkest op 1:38 opeens vol gas geeft. Continu geeft Mansell knipogen naar Tchaikovsky, maar doet dit op een waardige manier zonder teveel te kopiëren. De track daarna combineert een onheilspellende cellosuite, met een angstaanjagend thema van de violen. De ruim acht minuten durende track 'Night of Terror' is bijzonder. Een militair achtig thema laat de continu voortdurende piano eens flink schrikken. Wat daarna volgt zijn korte, ietwat omgebogen, passages van het Zwanenmeer met de weergaloze stijl van Mansell. Hier durft hij zelfs elektronische geluidseffecten erin te mixen, wat simpelweg briljant aandoet.

Black Swan is een zeer klassieke soundtrack, wat je misschien niet verwacht van Clint Mansell. Door het vrij zware karakter van de muziek van Tchaikovsky, wat Mansell in een flink aantal tracks subtiel terug laat komen, is dit geen score voor watjes. Verwacht zwaardere klassiekere suites, intens pianospel, diverse orkestrale uitspattingen en bijzondere geluidseffecten die het orkest produceert.

Waanzinnige afsluiting van het album is 'Perfection', waarin dat alom bekende thema van het Zwanenmeer er eens flink van langs krijgt. Vanaf 2:14 zelfs ongeschonden te horen, prachtig! En zo ben je bijna vergeten dat je naar maestro Mansell zit te luisteren, want deze soundtrack is voor zijn begrippen zeer klassiek. Desalniettemin is Black Swan een aangename verrassing, met name door de prachtige instrumentatie. De visie van Mansell op het Zwanenmeer smaakt naar meer en geeft hem na flink wat mindere soundtracks flink wat krediet erbij. Black Swan, een soundtrack waarvoor je wel in de mood moet zijn. Ben je dat? Dan is het genieten pur sang!
Black Swan - 08/10 - Recensie van Lammert de Wit, ingevoerd op
Laat ik beginnen met te zeggen dat ik de film Black Swan niet heb gezien en dat ik het klassieke 'Het Zwanenmeer' van Tsjaikovski niet direct ken.
Wel probeer ik voor elke score die ik beluister een beeld te krijgen van waar de film over gaat, door hierover op internet wat te lezen. En dan blijkt Black Swan een intrigerend verhaal te hebben over een danseres, Nina, die de rol van de witte zwaan prachtig kan dansen, maar bij de rol van de zwarte zwaan haar meerdere moet erkennen in Lily, terwijl de choreograaf voor beide rollen dezefde danseres wenst... En dan ontwikkelt zich het drama van de film.

Regisseur Aronofsky heeft (opnieuw) Clint Mansell gevraagd om de score voor deze film te maken. En dat heeft hij zeer knap gedaan.
Mansell heeft begrepen dat voor een film die gaat over het klassieke ballet van Tsjaikovski ook in de score deze muziek als uitgangpunt moet dienen. Zoals gezegd ken ik de muziek niet rechtstreeks, maar in de score komen erg veel passages voor die ik wel herken en waarvan ik nu aanneem dat ze uit 'Het Zwanenmeer' zullen komen.

De score opent rustig met een aantal tracks met een klassieke inslag: veel violen en piano. Mooie melodieën en mooi gearrangeerd met een wat melancholieke ondertoon.
Vanaf de track 'Loose Yourself' voegt Mansell de nodige drama aan de score toe. Ook bij het prachtige 'Cruel Mistress' doet Mansell dit tussen de mooie pianomelodie door, via de lichte underscore. En bij 'Power, Seduction, Cries' door de underscore steeds iets luider te laten worden, terwijl hij in 'The Double' bepaalde effecten toepast, vooral in de underscore. Het drama en de spanning lopen op bij 'Opposites Attract' en vooral bij 'Night Of Terror', welke track niet zou misstaan in een horrorfilm en ik verwacht dat in de film deze muziek zich rondom het hoogtepunt van de film afspeelt. In deze track wordt intense spanning steeds afgewisseld met een onheilspellende rust.
Vanaf 'Stumbled Beginnings' begint het meest klassieke deel van de score, wellicht omdat deze muziek zich afspeelt tijdens de finale uitvoering van het ballet in de film. Hierin herken ik ook de meeste melodieën, die wellicht hun oorsprong hebben in het originele ballet. Toch verweeft Mansell ze regelmatig met elektronische effecten, zonder dat dit echt afbreuk doet aan het klassieke gehalte.
Vooral 'A Swan Is Born' en 'Perfection' zijn tracks met een hoog klassiek gehalte en prachtige (bekend klinkende) melodieën, geweldig gearrangeerd en met vol orkest gespeeld. Voor mij is 'Perfection' ook de prachtige apotheose van de score.
De laatste track 'A Swan Song' doet hieraan echt afbreuk, maar zal allicht in de film het dramatisch effect nog versterken. Deze track begint bijna geluidloos, met vervolgens een piano als leading instrument en eindigt met donkere strijkerklanken op laag volume, allicht bij het drama dat zich in de film voltrokken heeft.

Een mooie score van Clint Mansell, die vooral bekend is van scores met een heel andere muzikale invulling. De score is vooral melancholiek van kleur en de sfeer van de score maakt dat je de film eigenlijk wilt gaan zien. De score vertelt een verhaal en dat merk je niet zo vaak. Knap werk van Mansell.
Black Swan - 09/10 - Recensie van Wim Minne, ingevoerd op
De Oscars 2011 hadden al zeker één terechte winnaar: Nathalie Portman voor Black Swan. Dat dit terecht is, staat buiten kijf. Ze levert zo'n intense performance als Nina, dat dit haar eerder werk doet vergeten. Vergeet Queen Amidala en vergeet Evey, met Nina heeft Nathalie Portman zich op de kaart gezet.

Meteen is deze enige trofee voor Black Swan onterecht de enigste. Beste film, Beste regie, beste montage, beste scenario, ... het hadden er gerust wat meer mogen zijn, maar zoals zo vaak worden de oscars bepaald door de hype van het moment (kijk maar naar de beste ost: Social Network?) en worden de echte pareltjes schandelijk over het hoofd gezien. Nu, ongetwijfeld dat The King's Speech een zeer goede film is, maar Black Swan is dat ook. Meer nog, Black Swan is één van de heftigste psychologische drama's ooit gemaakt. Wie Requiem for a dream zag, weet dat Darren Aronofsky het toen al in de vingers had om een scherpe, pittige film te maken, in Black Swan trekt hij ALLE registers open.

Wie Aronofsky altijd vergezelt bij de muzikale begeleiding, is Clint Mansell. Met Requiem for a dream maakte hij een muzikaal equivalent van het psychologische drama, met The Fountain leerden we de klassiekere kant kennen. Nu, met Black Swan doet Mansell net wat Aronofsky doet: hij trekt alle registers open.
Hierbij maakt hij gretig gebruik van Pjotr Ilitsj Tsjaikovsky's wereldberoemde thema. Maar in plaats van gladde strijkers past hij het thema zo aan, dat het tegelijk een zeer psychedelisch iets wordt, een monsterlijke vertoning bijna. Tsjaikovsky's Zwanenmeer - muziek leent zich hier ook uitstekend toe. Het is vrij duistere, bombastische muziek met pit.
Dit vult hij aan met eigen thema's die niet moeten onderdoen voor het origineel. Het geheel van de score verkrijgt hetzelfde resultaat als Requiem for a dream. Zelfs in de muziek is Black Swan een heftig drama. Luister naar A Swan is Born, of naar Perfection, A night of terror, ... Dit is niet zomaar bombasme, dit is muziek die de psychologische worsteling van Nina perfect weerspiegelt, en zelfs nerveus maakt.

Black Swan is dus op alle gebieden geen film voor watjes. Aronofsky heeft hier ZIJN meesterwerk ten berde gegeven. Of dit Mansell's meesterwerk is, laten we in het midden, maar qua effect moet deze score zeker niet onderdoen voor Requiem for a Dream.
World Soundtrack Awards: Soundtrack Composer of the Year (Genomineerd)
World Soundtrack Awards: Best Original Soundtrack of the Year (Genomineerd)






Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen

 



Meer