Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 



Postman Pat: The Movie


Lakeshore Records (0760137666721)
Film | Releasedatum: 23/09/2014 | Film release: 2014 | Medium: CD, Download
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track   Lengte
1.Opening1:52
2.Hotels1:34
3.Pickups and Deliveries1:59
4.Pat Nailed It1:38
5.SDS Corporate Office1:19
6.Pat-Bot 30002:58
7.Pat-Bot Into Service2:44
8.Sara Needs to Talk2:07
9.Scooter Chase3:34
10.Greendale Into Action1:08
11.Megalomaniac3:19
12.Pat Alone1:07
13.Oh No2:09
14.Postman Pat Is Back1:56
15.Rooftops and Cat-Bot3:07
16.Pat’s a Robot1:23
17.What’s Important1:09
18.Robot Takeover and Defeat2:50
19.Sara Arrives0:55
 38:48
Schrijf zelf je recensie Verberg reviews in andere talen

 

Postman Pat: The Movie - 08/10 - Recensie van Lammert de Wit, ingevoerd op (Nederlands)
Dit is de tiende recensie in de Rupert Gregson-Williams serie.

Vorige: The Prisoner
Volgende: Battlefield 2: Modern Combat

Postman Pat is een succesvolle Britse kinder-animatie tv-serie die begon in 1981, maar ook in het nieuwe millenium nog een vervolg kreeg. In 2014 kwam er tenslotte Postman Pat: The Movie, die in de bioscopen uitgebracht is. Het is een Amerikaans-Britse samenwerking, geregisseerd door Mike Disa, die eerder als animator voor Disney werkte. De film kreeg als kritiek dat deze te spannend was voor kleinere kinderen en dat de speelsheid uit de tv-afleveringen ontbrak. De film is daardoor wat mager ontvangen, maar was toch redelijk succesvol in de bioscopen.
Het verhaal draait om de vriendelijke postbode Pat, die altijd de post bezorgt in het dorpje Greendale. Alle medewerkers van het postbedrijf zouden een bonus krijgen en Pat wilde daarvan graag met z'n vrouw Sara op een soort uitgestelde huwelijksreis naar Italië. Maar de nieuwe bedrijfsleider wil het postbedrijf efficiënter maken en heeft alle bonussen geschrapt. Daarnaast wil hij de postbodes vervangen door robots, die precies op hen lijken, zodat de inwoners niets in de gaten zouden hebben. Dan wordt er in Greendale een tv-zangwedstrijd georganiseerd, met Simon Cowbell (jawel!) als jurylid, waarbij de prijs een reis naar Italië en een platencontract is. Maar het blijkt een show, waarin het klatergoud hem wegtrekt van z'n familie en vrienden...

De muziek bij deze kinder-animatie-komedie is van Rupert Gregson-Williams, die er, in goede samenwerking met regisseur Disa, een fraaie orkestrale score voor componeerde.
Je zou verwachten dat het thema van de originele kinderserie ergens in de score terugkomt, eigenlijk als openingstrack, maar dat blijkt nauwelijks het geval te zijn. Elke aflevering van die kinderserie begint met een gezongen kort themaliedje, maar die is niet merkbaar in een of andere uitvoering op het score-album terecht gekomen, ondanks dat Gregson-Williams aangeeft dat hij het oorspronkelijke thema als basis heeft gebruikt. Voor dat originele thema moet je het soundtrackalbum, dat eveneens van de film uitgebracht is, in huis halen. Op dat soundtrackalbum vind je de nodige liedjes, een suite van de score en als afsluiter het aloude themaliedje van de tv-serie.

De score van Rupert Gregson-Williams is duidelijk veel volwassener dan je bij een kinderanimatiefilm zou verwachten. De muziek is zeker niet afgestemd op een kinderleeftijd van vier tot acht jaar. Daarvoor bevat de muziek teveel donkere en spannende muziek, die soms zelfs wat grimmig klinkt. Maar ook de meer opgewekte, vaak lieflijke en verhalende muziek is prachtig en vaak vol orkestraal gebracht. Wat dat betreft zou deze muziek prima bij een soort volwassen kerstfilm passen. Hier past het natuurlijk wel bij de omgeving van het lieflijke dorpje Greendale, waar het verhaal zich afspeelt.

Het album opent met de toepasselijke titel 'Opening', waarin we in een fraai en bijna romantisch arrangement een mooi nieuw thema voorgeschoteld krijgen. De muziek is niet apart of extra speciaal, maar wel gewoon heerlijk om naar te luisteren. Deze themamelodie komt nog vaker terug in andere tracks, die dan ook veelal in diezelfde fraaie setting gebracht worden van strijkers, houtblazers, koperblazers en lichte percussie in allerlei combinaties. Maar soms komt ook de piano voorbij, vaak op meer ingetogen momenten. Die zorgen dan voor een aangename emotionele touch.
Op sommige momenten pakt Gregson-Williams wat grootser uit en komt het volle orkest tot leven. Vooral omdat de melodieën zo fraai zijn, werkt dat door in die vol orkestrale setting, die eigenlijk voor mijn gevoel niet helemaal bij een kinderfilm past. Maar als volwassen luisteraar is dit natuurlijk wel volop genieten.

Maar zoals gezegd, ontbreekt ook de spannende muziek niet en dat begint eigenlijk al bij de track 'SDS Corporate Office' en loopt door in 'Pat-Bot 3000' en 'Pat-Bot Into Service'. Maar ook 'Scooter Chase', het eerste deel van 'Megalomaniac', 'Rooftops and Cat-Bot' en 'Robot Takeover and Defeat' kennen die spannende kleuring. Soms komt er wat vrolijkheid doorheen - het is immers wel een komedie - maar dat blijft toch redelijk beperkt en de spanning blijft vaak overheersen. Wel gaan een aantal in het tweede deel van die tracks over in meer ingetogen muziek, waarbij de actie en spanning weer tot rust komt en de kijkertjes in de zaal opgelucht kunnen ademhalen.

Het vrolijke en komedie-aspect van de film komt in de muziek eigenlijk nauwelijks naar voren. Voor ons luisteraars naar de muziek is dat een opluchting, maar je zou toch anders verwachten. Hier gelukkig geen mickey mousing en andere nadruk op de komedie, hooguit schemert het wat door in een paar tracks. Alleen de track 'Pickups and Deliveries' heeft wat meer van deze typerende comedykleuring.

Kortom, met zijn muziek voor Postman Pat: The Movie heeft Rupert Gregson-Williams eigenlijk een voor volwassen luisteraars heel fraaie score afgeleverd. Ondanks dat de film voor jonge kinderen is bedoeld, gooit Gregson-Williams er een heel orkest tegenaan. En dat pakt vaak erg fraai uit, ook omdat hij voor deze film een paar prachtige melodieën heeft neergezet. Ook de thematiek voor de booswicht komt vaker terug in de meer donker gekleurde en spannende tracks, die best wel nadrukkelijk op dit album aanwezig zijn. Dat maakt het luisteren hiernaar tot een aangenaam gevarieerde beleving, waarbij de melodieuze, soms bijna romantische gekleurde muziek wel duidelijk mijn voorkeur heeft. De waardering voor deze score komt zo op een fraaie 83 uit 100 punten.
Postman Pat: The Movie - 06/10 - Recensie van Lamarque Hannah, ingevoerd op (Engels)
We all know the drill. Like a faithful retriever, our post is delivered once a day by a jolly (or not so jolly, depending on where you live) man in a truck. We receive our post, they move on with their rounds, everyone is happy. Imagine, then, that instead of the familiar face that you are used to seeing every day, you are met with the menacing stare of a robot, angrily approaching your doorstep. What do you do? Receive your post but risk certain death? Forgo your important letters in the hope of a better life? Luckily, it’s a choice we will never have to make. Phew. But in Postman Pat The Movie the dilemma is a very real problem.

Adapted from the popular British television programme, Postman Pat The Movie sees the small town setting of Greendale made big, with brighter, louder and scarier narrative events than Pat and his cat have ever seen. Moving away from the traditional stop motion of the TV series in favour of computer animation, the movie sees Pat trying to make it big as he enters a talent competition. Chaos soon ensues, in the form of the evil Pat-bots and it is up to our favourite postman to, yet again, save the day.

Gone is the Postman Pat singalong song, so indicative of the quaint television series. Scoring the film, Rupert Gregson-Williams manipulates and adapts familiar musical themes, expanding the franchise’s melodic potential. Whilst Gregson-Williams admits that he used the well-loved TV theme as a starter for his cinematic task, there are only the bare bones left of the original within the newer, bigger score. Transposing the sung tune to an orchestra, Gregson-Williams explained how he “built it up taking us through to a more broad and orchestral theme by the time we met our heroes, Pat and Jess”. Although there are certainly sniffs here and there of the small original, it is very clear that Gregson-Williams is scoring for the big screen and has therefore elevated his music accordingly.

Gregson-Williams knows his audience. Moving the well-loved brand to the bigger screen and a bigger orchestra, he utilises the instruments cleverly in order to create a more local sound. Whilst many of the themes use traditional cinematic sweeping strings, they are counterbalanced with tripping pizzicato and staccato woodwind themes. The romanticism with which he imbues the music is constantly undercut by a sense of humour. The cue ‘Hotels’, for example, shifts between moments of lush tranquility and neat comedy. Splitting the number in two, Gregson-Williams uses both elongated musical motifs to ground the cue in its idyllic environment and skittering rhythmical melodies to undercut grandeur. The sound is balanced perfectly between a sense of overwhelming harmony and ever so slightly clumsy comedy.

‘Pat-Bot 3000’ hints for the first time at something a little darker. Using pared down musical motifs, constructed mostly from isolated rhythms, Gregson-Williams enables a number of contrasting themes to be squeezed into the same piece. Reaching its climax with a set of dizzying ascending string motifs, the cue is slightly offbeat, unsure and somewhat sinister. Placing a brooding string chord here and there, Gregson-Williams merely hints at something darker to come later. And, as is true of a number of the cues, the piece ends abruptly, introducing a brand new theme and cutting it short just as it begins to move somewhere. This is not to the detriment of the overall sound, however. The unannounced ending of the cues is refreshingly brash; Gregson-Williams only gives us as much as he has to.

The music, inevitably, ventures into dramatics from time to time. Pushing the narrative very much into cinematic territory, Gregson-Williams uses high-speed motifs in cue ‘Scooter Chase’, pushing the music to its very limits. Whilst the balance of strings versus brass is certainly something that has been done before, Gregson-Williams’ contribution fits in nicely. He isn’t beyond more sinister scoring, either. In cue ‘Megalomaniac’ we are introduced for the first time to a full on villainous sound. Based largely in the rich depths of the brass section, the cue piles on the dramatics. True to form, however, Gregson-Williams cannot help pacifying the piece with a gentle interlude. Whilst the balance of woodwind and strings is beautifully achieved, it might have been nice to hear Gregson-Williams layer on the evil with more gusto.

Overwhelmingly, Gregson-Williams’ music is a delight to listen to. Whilst he lays on the poignant strings a little too thickly from time to time, there’s no denying that the music is affecting. Moving the small town Pat to the big screen, Gregson-Williams’s music makes it hard to consider that we will ever be able to go back to the clunky theme song of the original TV series. Balancing dramatics, humour and heartfelt warmth, Gregson-Williams’ score is a true treasure and should be enjoyed by children and parents alike.
Trailer:





Andere soundtrack releases van Postman Pat: The Movie (2014):

Postman Pat: The Movie (2014)


Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen