The Losers

Film | Releasejaar: 2010 | Medium: CD, Download

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!


# Track   Lengte
1.Dead Men3:31
2.Not Soldiers Anymore1:45
3.Miami Heist3:14
4.Max Factor1:49
6.Port Break-In2:07
7.Mumbai Max3:37
8.Shoot Out4:07
9.Bad Business1:39
10.Broken Trust2:20
11.Double Crossed3:03
12.Good Catch2:46
13.Angle of the Dangle2:12
14.Fake Out/Cool Reception2:17
15.Psychic Bullets/Aisha's Beef1:51
16.The Losers3:15
Schrijf zelf je recensie Verberg reviews in andere talen


The Losers - 08/10 - Recensie van Oscar Flores, ingevoerd op (Engels)
Based on the Vertigo comic book series that ran from 2003 to 2006, The Losers tells the story of a Special forces CIA unit that gets double-crossed in a special mission designed to exterminate a Bolivian drug lord. Presumably dead after the attack, the team has to regain its identity in order to return to the U.S and find the man responsible for the assault. The vicious and explosive Aisha (played by Zoe Saldana) offers to help the team in exchange for a shot at the culprit, Max. Created as nothing more than the cliché villain, Max seeks control of ultra potent nuclear weapons, also known as 'snukes,' and seems determined to kill anyone that stands in his way. While there are no easily likeable heroes in the movie, the action-packed scenes are relentless, shifting from explosions in Bolivia to shootouts in Miami to even more violence in Los Angeles, making it nothing more than an entertaining film. The dialogue is not well written and the character development is almost non-existent. Understandably, the cast is mostly composed of B-list actors —Zoe Saldana (Avatar) being the most recognizable one. The film was not advertised as a big blockbuster, nor was it heavily marketed around the world, so its performance at the box office was certainly mediocre; incredibly, the element that stood out from the rest was the cool, groovy, ethnic, thriller-like, percussive, Rock inspired, quasi-007 score by John Ottman.

Best known for his collaborations with director Brian Singer and his compositions for Superman Returns and X2, Ottman decides to deviate from the traditional Hollywood orchestral sound and create very original music heavily dependent on innovative percussive sounds and grooves. The use of a main theme is an added bonus for the highly enjoyable score. Fans of the big orchestral score may not be interested in hearing this score at first, but needless to say, this does not sound like a collection of sampled loops accompanied by random instruments. Instead, Ottman really showcases his originality as a composer by creating an effective and entertaining score.

Arguably playing throughout the most heartbreaking scene of the entire movie, Dead Men introduces the listener to some of the instruments and tones heard throughout the rest of the score. The guitars and synth sounds, alongside different percussions slowly build as the main theme plays very briefly in the last 10 seconds — just as the title of the theme rolls on screen. Later, Not Soldiers Anymore introduces the main theme more prominently. In this track, Ottman adds a bit of a military percussive feel to the theme as this is the scene where the team is shown in a very patriotic — yet extremely cliché — setting. The five-note motif will be used throughout the score in tracks like Interlude and Broken Trust, and is memorable enough for most listeners. More importantly, by not being too heroic, this theme works very well as a representation of the unit's actions.

Miami Heist accompanies one of the more exciting scenes of the movie as a motorcade is attacked by Clay and his team. The very cool bass pattern with the added brass stabs and some added orchestral elements enhance the intensity of the scene while still maintaining a funky feel. The same can be said for Port-Break In, where Ottman incorporates electric organs and trumpet. It is important to note that throughout the score, Ottman always tries to stay away from very dramatic music even for the action scenes, and Miami Heist perfectly exemplifies the intentions of the composer.

Undeniably one of the more original tracks of the album, Mumbai Max, combines ethnic sounds, namely the sitar, with guitars and other rock elements. Ottman perfectly captures the characters' shift from Mumbai to Los Angeles in a smooth way that keeps the tonality of the score intact. The main theme is heard very subtlety, played by synth pads.

The Shootout really brings all of the musical elements together in a perfect display of the cool and groovy spy/thriller sound. Ottman really puts a lot of work into designing very original sounds and special effects, mixing them perfectly with guitar riffs and even some strings. None of the unusual sounds seem out of place, and by briefly using the main theme, Ottman glues the whole track together in a superb fashion. Bad Business builds on The Shootout by enhancing that James Bond feel with some added instruments like the shaker and waterphone.

Double-Crossed once again plays the main theme in a militaristic way before becoming more of a modern rock track, culminating in a modern Hollywood action cue. Good Catch follows with a more suspenseful sonority that relies heavily on changing percussive patterns. This track utilizes many of the usual Hollywood orchestral elements, particularly the brass crescendos, in a very effective way. As expected, Ottman plays the main theme at the very end of the track.

The three tracks preceding 'The Losers' slowly develop some interesting grooves and integrate even more original sounds. One wonders just how much time John Ottman spent creating the unconventional sounds, not to mention how much time he devoted to crafting all of the drum parts. At times, these tracks may seem too patchy in terms of how the different musical elements are presented, but in the film, they merely highlight the movements and actions of all the characters without overwhelming the listener. Naturally The Losers, plays the main theme in full force at the start of the track, shifting to a quieter mix of the theme played by guitars and accompanied by synth pads, eventually culminating with a more modern Rock version of the main motif.

John Ottman's score for The Losers works well inside and outside the film. Sadly, this release will most likely stay within the confines of the Amazon MP3 and iTunes stores, unlikely to get a CD release. While the inventiveness of Ottman in terms of sound design is evident from the very beginning, some people may feel like the overall sound is too adhered to Rock elements, thus making the music somewhat generic. Admittedly, most of the tracks sound extremely original and never lose the main identity of the score. The guitar, bass, and drum sounds change constantly throughout the movie and never allow the music to become repetitive or boring. From start to end, John Ottman creates a groovy, solid and overall fun score that makes for a very enjoyable listening experience.
The Losers - 06/10 - Recensie van Lammert de Wit, ingevoerd op (Nederlands)
Dit is de 14e recensie uit de John Ottman serie.

Vorige: House of Wax
Volgende: Snow White: A Tale of Terror

De Amerikaanse actiefilm The Losers is geregisseerd door de Fransman Sylvain White (I'll always Know what You did last Summer, Walled in, Slender Man), die zich vooral bezig houdt met horrorfilms. Aanvankelijk zou Tim Story de film regisseren, maar de productie besloot om White te laten regisseren. Het verhaal is gebaseerd op een strip uit de Vertigo Comics serie, maar is geen superheldenverhaal, terwijl de makers van de strip White bijstonden om de film te realiseren. De film is door de critici nogal gemengd ontvangen, waarbij vooral de wat nodeloze gewelddadigheid voor minpunten zorgde. De film deed het redelijk aan de kassa's van de bioscopen, maar moest de winst uit de DVD-verkoop halen.
Het verhaal draait om een geheime overheidsorganisatie genaamd The Losers. Ze worden naar Bolivia gestuurd om daar een drugsbaas en z'n handlangers uit te schakelen. Ze willen dat doen middels een luchtaanval, maar zien dat er kinderen als slaven worden gehouden. De leider van de Losers wil echter dat de aanval doorgaat. Ze gaan dan voor een grondaanval en leggen de drugsbaas om. Als er een heli komt om hen te op te pikken, brengen ze eerst een aantal kinderen in de heli, maar de leider laat er een raket op afschieten, waarna ze beseffen dat die raket voor hen bedoeld was. Ze zweren wraak op hun leider...

De muziek bij deze film is van John Ottman die voor de film een typische thrillerscore componeerde. De score heeft een vrij hoog tv-serie-actiegehalte, met veel tamelijk lichte percussie en de nodige elektrische gitaarklanken. Dat geeft de muziek wel een wat hippe stijl, wat door allerlei elektronische effecten nog versterkt wordt. Verwacht met deze score dan ook geen fraaie orkestrale en meeslepende muziek. Er worden weliswaar een handvol orkestrale instrumenten ingezet, maar die dienen vooral om de spanning en de dreigende sfeer te versterken.

Ottman heeft een themamelodie gecomponeerd, die we vooral in de titeltrack te horen krijgen, maar dan loopt het al naar het einde van het album. Aan het begin van het album krijgen we alvast een voorproefje in de fraaie track 'Not Soldiers Anymore', die een mooie, melodieuze gitaargespeelde melodie laat horen, in een vrij ingetogen, bijna dramatisch getinte stijl. Die stijl komt ook terug in de titeltrack, maar dan hebben we al een ruime minuut poprockmuziek te horen gekregen. Pas daarna komen de ingetogen gitaarriffs terug, met de mooie melodie en aansprekende sfeer. Aan het eind komt de poprockstijl nog even terug. Overigens is ook die muziek heel behoorlijk beluisterbaar. De fraaie themamelodie komt in enkele andere tracks eveneens terug, al is het soms wat kort of verscholen tussen de andere klanken.

Een andere typisch gitaartrack is 'The Shootout', die meer een hardrock-achtige stijl heeft, met raggende gitaren en overdadige percussie. Andere tracks zijn juist veel minder pompeus en neigen soms zelfs naar een wat minimalistisch karakter. Soms zet Ottman de klanken in zijn muziek zelfs wat dissonant bij elkaar, wat de beluisterbaarheid niet echt ten goede komt.
De score bevat ook een paar aparte tracks, met een wat meer exotisch karakter. Zo is in 'Mumbay Max' een Indische kleuring duidelijk hoorbaar door het gebruik van de sitar. Die kleuring komt in iets mindere mate terug in de track 'Max Factor', al wordt daarin de sitar niet hoorbaar ingezet.

Kortom, met zijn muziek voor de actiethriller The Losers heeft John Ottman een nogal middelmatige thrillerscore gecomponeerd. De muziek doet vaak aan als een wat oudere tv-serie, met veel percussie in allerlei soorten en maten, koperblazers voor een soms zelfs wat jazzy tintje, de nodige elektrische gitaarklanken, en allerlei elektronische geluiden. De themamelodie wordt op elektrische gitaren gespeeld en mag er zeker zijn. Maar buiten deze themamelodie is er niet veel om echt van te genieten. Sommige tracks klinken nergens naar, ander kabbelen een beetje saai voort en weer andere hebben een hoog hardrockgehalte. De waardering voor deze score van Ottman komt dan ook niet hoger dan 58 uit 100 punten.
The Losers - 07/10 - Recensie van Thomas-Jeremy Visser, ingevoerd op (Nederlands)
Na zijn muziek voor The Cable Guy en het veel geprezezen The Usual Suspects ging het bergopwaarts met John Ottman. De homosexuele componist maakte de ene score na de andere. Enkele grote films zoals X2, Superman Returns, Valkyrie, Astro Boy en Fantastic Four en diens vervolg werden allemaal op effectieve wijze ondersteund door zijn muziek. Toch heeft hij tussen de grotere producties door ook nog tijd voor de wat kleinere films, zoals The Losers. Een film die, gelukkig, niet door heel veel mensen is gezien.

Met The Losers weet John Ottman geen score op te leveren die de luisteraar voor eeuwig bij zal blijven. Er zijn geen momenten waarbij men kippenvel krijgt en van enige emotie in het hart van de muziek is ook geen spraken. Dit kan de man echter helemaal niet verweten worden aangezien regisseur Sylvain White hem daar ook helemaal geen aanleiding of ruimte voor geeft. Nee, Ottman is ingehuurd om sfeermuziek te maken. En dat doet Ottman prima.

Die sfeermuziek is modern en gaat met de trend mee. De composities zijn simpel. Hevig leunend op synths weet Ottman underscore af te wisselen met zowel akoestisch als elektrisch gitaarspel. Deze worden meestal bijgestaan door sterk maar haast onopvallend blaasspel. Het minimalisme is op deze score de dominante richting. We horen atonale composities die de luisteraar passeren zonder blijvende indruk te maken. Dat hoeft echter nog niet te zeggen dat het geen goede muziek is. Want hoewel het vanuit boxen nogal saai kan klinken werkt het als enige goede factor in de film.
Een geoefend oor zal echter wel raad weten met The Losers. Want de score zit knap elkaar, zowel ritmisch (Fake Out/Cool Reception), als technisch (de extreem vreemde geluidseffecten zijn werkelijk overal te horen).

Ottman vraagt met the Losers om iets waar we er vandaag de dag te weinig van hebben: Tijd.
The Losers is namelijk een prima geschreven score die veel tijd vergt om te beluisteren, laat staan waarderen. Toch is het de moeite waard om, als u de tijd er wél voor heeft, deze score eens goed te beluisteren.

Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen