Fantastic Mr. Fox


ABKCO Records (0018771025627)
ABKCO Records (0602527221342)
Film | Releasejaar: 2009 | Film release: 2009 | Medium: CD, Download
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track Artiest/Componist Lengte
1.American Empirical Pictures0:14
2.The Ballad of Davey CrockettThe Wellingtons1:40
3.Mr. Fox in the Fields1:02
4.Heroes and VillainsThe Beach Boys3:37
5.Fooba Wooba JohnBurl Ives1:07
6.Boggis, Bunce and Bean0:51
7.Jimmy Squirrel and co0:46
8.LoveNancy Adams1:49
9.Buckeye JimBurl Ives1:19
10.High-Speed French Train1:26
11.Whack-Bat Majorette2:56
12.The Grey GooseBurl Ives2:48
13.Bean's Secret Cider Cellar2:06
14.Une Petite IleGeorges Delerue1:34
15.Street Fighting ManThe Rolling Stones3:14
16.Fantastic Mr. Fox AKA Petey's SongJarvis Cocker1:20
17.Night and DayArt Tatum1:27
18.Kristofferson's Theme1:35
19.Just Another Dead Rat in a Garbage Pail2:33
20.Le Grand ChoralGeorges Delerue2:22
21.Great Harrowsford Square3:20
22.Stunt Expo 20042:27
23.Canis Lupus1:15
24.Ol'Man RiverThe Beach Boys1:18
25.Let Her DanceThe Bobby Fuller Four2:35
 46:40
Schrijf zelf je recensie

 

Fantastic Mr. Fox - 09/10 - Recensie van Patrick van Oosterom, ingevoerd op
Mrs. Fox: If what I think is happening, Is happening... It better not be.

Ook gerenommeerd regisseur Wes Anderson waagde zich eraan; een animatiefilm. Met al zijn charmes van zijn kenmerkende stijl wist hij de kijker al snel te veroveren en mee te nemen naar de wondere wereld van Mr. Fox. Een film waar het woord 'leuk' vanaf spat, en ook nog genomineerd voor een oscar voor beste animatiefilm, die helaas (maar wel terecht) naar de film Up ging. Dit was echter niet de enige nominatie voor Mr. Fox. De score van Alexandre Desplat werd eveneens genomineerd, maar die ging, wederom, naar de film Up.

Al sinds zijn eerste film spant Wes Anderson samen met zijn vaste componist, Mark Mothersbaugh.Voor de Darjeeling Limited besloot hij een hele andere weg in te slaan. Een album zonder score, maar met Indische pop en The Rolling Stones. Dan komen we nu aan bij de tijd van Anderson en zijn samenwerking met Alexandre Desplat. Dit is een van de beste beslissingen van Anderson in zijn hele carričre. Zelf ben ik een grote bewonderaar van het werk van Desplat en hij is samen met Danny Elfman mijn favoriete componist, en dat zal in deze recensie niet onopgemerkt blijven!

De orkestratie is in veel scores cruciaal. Zo ook in deze. Desplat gebruikt niets minder dan de Mandoline, de Banjo, Ukelele en de Gitaar als uitbreiding voor de afdeling snaren. Ook vinden we bij de percussie de Celesta, de Mondharp, Lepels (!), Pauken en speelgoed slagwerk. Bij de blazers vinden we de blokfluit, de piccolo trompet en een jongenskoor. Al dit schept de immens bijzondere sfeer van Fantastic Mr. Fox.

Met 'American Empire Pictures' die geleidelijk overloopt in 'The Ballad of Davy Crocket' kent dit album een energieke start. Jammer genoeg duurt het eerste nummer maar 11 seconden, maar dat neemt niet weg dat het een heerlijke melodie is. Bij 'Mr Fox. in the Fields' wordt het pas echt intressant. We worden geīntroduceerd aan het eerste thema, dat van Mr Fox. Het is een zeer luchtig thema, waarvan de basis gespeelt wordt op de Banjo en het hoofddeel op variërende instrumenten. Na een nostalgisch nummer van de Beach Boys en een Folksong van Burl Ives, krijgen we het tweede thema voorgeschoteld, dat van de drie kwaadaardige boeren Boggis, Bunce en Bean.
Het nummer zelf is bijna een Mars, met op de achtergrond de snaredrum en een solo voor de Tuba. 'Jimmy squirrel and Co.' is een onschuldig en opgewekt nummer, met mooie solo's voor de Cello en de Banjo. Dit wordt gevolgd door 'Love' van Nancy Adams en wederom een folksong van Burl Ives. 'High Speed French Train' is een schattig nummer, met het ritme van een trein en een mooie kans voor de Blokfluiten en de Celesta om te schitteren. Over het algemeen is er niets mis mee als liedjes melig zijn, maar 'Whack-Bat Majorette' is te veel van het goede. De saxofoons blazen je mee door het nummer wat zo op een Amerikaanse uitvoering van een High School Band zou passen. Na weer een Folksong van Burl Ives, die niet altijd te smaken zijn voor mij, openen de stuiterende pauken 'Bean's Secret Cidar Cellar'. Hier staan de Mondharpen, alternatieve snaren en het fluiten prominent op de voorgrond, die het thema van Rat (meesterlijk vertolkt door Willem Dafoe) spelen. Vervolgens krijgen we een prachtig rustig nummer van klassiek filmcomponist Georges Delerue, 'Une Petite Ile'. Die rust wordt pijnlijk verstoord door The Rolling Stones, wiens muziek mijn niet erg bevalt. Een grappig en apart lied van rockzanger Jarvis Cocker volgt, met een ongelofelijk leuke baslijn voor de contrabas. Hierna komt een stuk van jazzcomponist van Art Tatum, 'Light and Day', wat een redelijk aardig nummer is. In het volgende nummer wordt het thema voor Kristofferson geīntroduceerd. Een mooi en rustig thema wat frequent bij programma's op de televisie op de achtergrond te horen is. Het thema van Rat komt weer terug in de volgende track. Het tweede deel van dit nummer wordt besteed aan de begrafenis van Rat, waarin het thema van de drie boeren wordt gespeeld maar dan op een hele mooie, sombere manier die schitterend is om naar te luisteren. 'Le Grand Choral' van wederom Georges Delerue kondigt het beste stuk aan van het album, de finale. 'Great Harrowsford Square' opent geweldig met een paukensolo. Daarna wordt de sfeer opgeroepen dat er spanning in de lucht hangt; er staat op het punt iets te gebeuren. Alles barst los wanneer het kinderkoor het thema van Boggis, Bunce en Bean begint te zingen, onder een heerlijke bombastische orkestratie.
'Stunt Expo 2004' zet deze lijn door, en begint met een heroīsch thema dat later terugkomt op een tedere wijze in 'Canis Lupis'. Het thema van Boggis, Bunce en Bean wordt nog een keer zo bombastisch mogelijk gespeeld, waarna het overloopt in 'Canis Lupis', met een prachtige solo sopraan.
Een rustgevend nummer van de Beach Boys en een opwekkend nummer van The Bobby Fuller Four sluiten het album af.

De uitblinker op dit album, je kan er niet omheen, is wel degelijk de score van Desplat. Waar de thema's voor Mr. Fox en Kristofferson erg mooi en vrolijk zijn, is het thema voor Rat suspensevol en het thema voor de boeren, mijn favoriet, catchy, bombastisch en in nummer 19. verrassend teder. Sommige andere tracks zijn leuk om te luisteren, andere iets minder, maar met zo'n boom van een score als die van Desplat, kan ik niets minder geven dan een welverdiende 9!
Fantastic Mr. Fox - 05/10 - Recensie van Lammert de Wit, ingevoerd op
Het verhaal van Fantastic Mr. Fox is van de bekende schrijver Roald Dahl (die ook Matilda en andere verfilmde boeken schreef). Het verhaal gaat over een vos die allerlei trucks bedenkt om de kippen van de naburige boerderijen te stelen. Het filmverhaal is overigens nogal aangepast.
Als componist voor de animatiefilm Fantastic Mr. Fox staat Alexandre Desplat. Maar hij is niet de enige die muziek componeerde die voor deze film is gebruikt. Op de soundtrack van deze film staat namelijk ook een hele lading liedjes van de meest uiteenlopende soort. Daarnaast zijn niet alle instrumentale tracks van Desplat, maar ook staan er een paar tracks op van Georges Delerue.

De score opent met een een extreem korte, nietszeggende track van Desplat, gevolgd door de leuke vijftiger jaren track 'Davy Crocket'. Zo komen even later ook de Beach Boys en een paar folk songs door Burl Ives in vijfiger jaren stijl voorbij.
Tussen deze songs door zijn er steeds relatief korte score tracks van Desplat. De muziek die Desplat voor deze film maakte bestaat vooral uit wat eenvoudige melodietjes met een comedy-ondertoon. Ze zijn wel aardig en goed beluisterbaar, maar niet speciaal en hebben af en toe een behoorlijk kermis-gehalte.
De mooiste track op het album is niet van Desplat, maar van Georges Delerue. Deze heerlijke track heet Une Petite Ile en is een zoetige melodie, gespeeld op een mooi en zuiver citer-achtig instrument op een prachtige underscore van violen. Deze track duurt veeel te kort (maar dat is vaak zo bij heerlijke tracks).
Na Delerue komt de kater met een song van The Rolling Stones. En daar hou ik absoluut niet van. Voor Stones liefhebbers allicht een fraaie song. De volgende song is een soort humpti-dumpti song op mandoline, wel leuk gezongen door Jarvis Cocker. Maar ook hier is het kermis-gehalte erg hoog.
Night And Day is een jazz instrumental. De track wordt gevolgd door nog vijf score tracks van Desplat een eentje van Delerue. De tracks van Desplat zijn erg verschillend qua stijl, varierend van kermismuziek tot westernmuziek. Gemiddels is de muziek van deze tracks wat aan de minimalistische kant. Sommige deuntjes zijn wel leuk en er zitten zeker een paar aardige tracks bij, zoals Great Harrowsford Square, waarbij het jeugdkoor aan het einde het kermisgehalte weer flink opkrikt, wat overigens wel een leuke melodie heeft.
Tussendoor komt nog de track Le Grand Choral van Delerue, zijn tweede track op deze soundtrack. En weer zo'n prachtige track, nu met symfonieorkest, waarbij een trompet de melodie speelt en die lijkt op een hymne. Overigens komt deze muziek uit de film La Nuit Americaine, waarvan de score door Delerue is geschreven.
De laatste twee tracks zijn weer songs, een zeurderig liedje door The Beach Boys en een vijftiger jaren popsong van The Bobby Fuller Four.

Met een hoog vijftiger jaren gehalte aan liedjes komt deze soundtrack nogal gedateerd over. De score tracks van Desplat zijn nogal simpel en vaak wat kermisachtig, hoewel sommige stukjes en tracks best fraai zijn. De uitschieters zijn de beide tracks van Delerue. Maar de algehele indruk van de score is een rommelige vijftiger jaren verzameling aan muziek. Helaas.
Fantastic Mr. Fox - 05/10 - Recensie van Thomas-Jeremy Visser, ingevoerd op
Normaal beluister ik een score 3 a 4 keer voordat ik de beoordeling ervan neerpen, waarna hij vervolgens op deze site te zien is. Veelal ben ik dan al naar de desbetreffende film geweest, want soms kan dat de muziek veel sterker maken. Soms is het niet eens nodig. Heel soms typ ik terwijl ik luister. Bij Alexandre Desplat's The Fantastic Mr. Fox werkte geen van allen echt. Ik heb de score zeker 10 keer beluistert.

Nou kan ik tot meerdere conclusies komen. Ten eerste is The Fantasic Mr. Fox een van de vreemdste scores die ik ooit heb gehoord. Er zit totaal geen rode draad in. We krijgen allerlei verschillende instrument soorten in, van banjo tot glochenspiel, waardoor het allemaal niet is te volgen. Er zijn geen thema's of motieven, het zijn gewoon op zichzelf staande tracks. Oké, toegegeven, er zijn misschien het ritme en de gezongen teksten die soms terugkeren, maar dat is het dan ook. Ten tweede doet het me als Alexandre Desplat fan van het eerste uur pijn om te zeggen dat de score erg goedkoop klinkt. Het klinkt als muziek voor een Pokemon aflevering. Niet alle tracks lijden hieraan, maar het merendeel klinkt als een afgeraffeld werkje. De kwaliteit zal echter niet aan Desplat hebben gelegen. Hij is momenteel een van 's werelds beste componisten van filmmuziek. Ik gok dan ook dat de desbetreffende studio er mee te maken heeft gehad.

Ten derde is het een beetje rare mix met de bijgevoegde popnummers. Die zijn echter heerlijk om te beluisteren. Onder andere The Rolling Stones en Jarvis Cocker
Al met al is The Fantastic Mr. Fox absoluut geen aanrader, tenzij je fan bent van de soundtrack van de Pokemon afleveringen. Hoewel de popnummers heerlijk zijn is er geen touw aan de score vast te knopen.
Oscars: Best Original Score (Genomineerd)
World Soundtrack Awards: Soundtrack Composer of the Year (Winnaar)
World Soundtrack Awards: Best Original Soundtrack of the Year (Winnaar)


Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen

 



Meer