Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 



Patch Adams


Universal Music US (0601215324525)
Film | Releasejaar: 1998 | Film release: 1998 | Medium: CD
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track Artiest/Componist Lengte
1.Faith of the HeartRod Stewart4:18
2.Let it RainEric Clapton5:02
3.Only You Know and I KnowDave Mason4:07
4.Carry OnCrosby, Stills, Nash & Young4:26
5.Bell Bottom BluesDerek and the Dominoes5:02
6.Good Lovin'The Rascals2:31
7.The WeightThe Band4:35
8.People Got to be FreeThe Rascals3:01
9.StandSly and the Family Stallone3:08
10.Main Title2:15
11.Look Beyond the Fingers1:46
12.Children's Ward2:33
13.Ranch Reveal1:28
14.Hello1:31
15.Speech - Children's Reprise2:39
16.Front Porch2:36
17.Butterfly - Noodle Pool2:57
18.The Ruling - Graduation3:23
 57:18
Schrijf zelf je recensie Verberg reviews in andere talen

 

Patch Adams - 09/10 - Recensie van Lammert de Wit, ingevoerd op (Nederlands)
Dit is de vierde recensie uit de Marc Shaiman serie.

Vorige: A Few Good Men
Volgend: Misery

De Amerikaanse film Patch Adams is een komedie die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. De film is geregisseerd door Tom Shadyac (Ace Ventura: Pet Detective, Liar Liar, The Nutty Professor, Bruce Almighty). De film vertelt het verhaal van Dr. Hunter Adams, een arts die humor gebruikt als sociaal geneesmiddel. De film kreeg van de critici echter nogal magere recensies (critici hebben niet zoveel op met feel-good films), maar was in de bioscopen een groot succes. De echte Adams was echter niet zo te spreken over de manier waarop hij in de film werd neergezet en gaf ook de kritiek dat van de winst die de film opleverde er niets naar zijn ziekenhuizen ging, die gratis gezondheidszorg aanbieden aan de armen.
Het verhaal draait om Hunter 'Patch' Adams (Robin Williams), die vanwege z'n depressiviteit in een kliniek zit. Daar merkt hij echter dat humor z'n medepatiënten enorm helpt. Juist daardoor komt hij uit z'n depressie en besluit hij om arts te worden en begint aan een studie geneeskunde. Daar blijkt hij de oudste student en steekt hij z'n mening niet onder stoelen of banken. Maar de leraren vinden dat hij z'n grappen thuis moet laten, totdat ze erachter komen dat humor daadwerkelijk helpt bij de genezing van patiënten...

Van de muziek bij de film is een album uitgekomen met een aantal songs en een korte score van Marc Shaiman. Terwijl Shaiman nota bene een Oscarnominatie kreeg voor z'n score!

Het album opent met negen songs. Deze worden overwegend gezongen door bekende artiesten en zijn zeker goed beluisterbaar, wat op soundtrackalbums nog wel eens anders is.
De eerste is een prettige rockballad van Rod Stewart, met een heel aardige melodie en een prettig arrangement. De tweede song is een rocksong van Eric Clapton, die de song ook geschreven heeft. De melodie spreekt echter wat minder aan, omdat deze een beetje in mineur staat en de rock-kleuring wat overheerst. De song van Dave Mason ligt in dezelfde stijl als de voorgaande song van Clapton.
'Carry On' is een popsong van Crosby, Stills, Nash & Young, waarbij ze zingen in hun typerende meerstemmigheid. De song heeft een tamelijk rocky karakter, die soms door het gitaarspel wat psychedelisch overkomt. De song 'Bell Bottom Blues' is een song die door Eric Clapton geschreven is, maar hier gezongen wordt door Derek and the Dominoes. Dit is een heel aardige poprocksong, met een ballad-achtig karakter. De song van The Rascals is een wat meer gedateerde rocksong, die uit de zestiger jaren van de vorige eeuw komt.
'The Weight' is een poprocksong van The Band uit 1969, maar heeft een tamelijk tijdloos karakter en doet het nog steeds goed. Dat geldt minder voor de tweede song van The Rascals op dit album, die net als de vorige een duidelijk zestiger jaren kleuring heeft. 'Stand' is de laatste song en wordt gezongen door Sly and the Family Stone en lijkt een beetje op de bekende song 'Jack and Jill' van Raydio en is minder funky dan de band meestal zingt. Daardoor ligt deze song best prettig in het gehoor.

Pas bij de tiende track begint de muziek van Shaiman. En hij heeft voor de film een werkelijk prachtige score geschreven. De film gaat over mensen met een hart voor hun naasten en Shaiman versterkt die emotie met geweldige invoelende muziek.
De score opent met de 'Main Title', die rustig begint met mooie ingetogen pianoklanken in een prachtige melodie. Na een halve minuut komen de harp en strijkers erbij en weet Shaiman direct kippenvel te veroorzaken. Vooral als de hobo naderhand wordt toegevoegd blijf je gebiologeerd naar de muziek luisteren. Geweldig.
En die prachtige stijl van strijkers en piano blijft doorgaan in 'Look Beyond the Fingers', waar Shaiman zelfs even een hoorn toevoegt. De rustige en ingetogen muziek heeft een duidelijk emotionele lading en Shaiman trekt alle registers op dat gebied open, wat leidt tot een waar luisterfeest.

In 'Children's Ward' krijgt de muziek zowaar een vrolijke, opbeurende kleuring in een vlotte stijl, met opnieuw piano en strijkers in de prachtige hoofdrollen. Deze stijl komt terug in het tweede deel van vijftiende track, maar ook de tweede helft van 'Ranch Reveal' laat een vlotte stijl horen, waarbij de thematiek steeds dichtbij het hoofdthema ligt.
'Hello' is een track die een beetje afwijkt, maar toch ook de effecten van het thema door laat schemeren in een stijl die iets meer van Thomas Newman wegheeft. Toch is dit tegelijk ook een prachtige track, met mooie volle arrangementen van strijkers en opnieuw aangevuld met Shaimans favoriete instrument, de piano.
Een rustig en licht melancholiek element in de score is het eerste deel van de track 'Speech / Children's Reprise', die daarna overgaat in de vlottere en vrolijker stijl die we eerder ook al hoorden.

In de track 'Front Porch' krijgen we een nieuw thema te horen, dat overigens wel in het verlengde ligt van het hoofdthema. Opnieuw hebben piano en strijkers duidelijk de hoofdrollen in dit wat melancholiekere thema, dat ook bijzonder fraai is en terugkomt in de beide laatste tracks.
De voorlaatste track 'Butterfly / Noodle Pool' begint kalm, maar na een halve minuut komt het orkest er in vol ornaat bij, om daarna even in te houden en vervolgens weer vol uit te pakken in de prachtige klanken van de beide themamelodieën, die Shaiman hier door elkaar laat lopen en met volle koperklanken en percussie tot een climax laat komen. Geweldig.
En de laatste track doet hier nauwelijks voor onder. Deze heeft een beetje dezelfde opbouw, maar de hout- en koperblazers spelen hier een nog indrukwekkender rol. De eerste keer dat ze tot uitbarsting komen is na de eerste minuut, maar ruim een halve minuut later volgt een nieuwe uitbarsting, om net voor de tweeënhalve minuut in volle fanfares los te barsten in een geweldige climax. Daarna loopt de muziek rustig uit naar een kalme afsluiting. Wat een geweldige track en zonder meer een van de mooiste uit de filmmuziek!

Kortom, met dit album van Patch Adams hebben de producenten wellicht verwacht dat de songs de verkoop konden verbeteren, maar het is juist de score die dat had moeten en kunnen doen. De songs zitten allemaal in de poprock stijl van bekende en minder bekende artiesten, maar de muziek wordt pas vanaf de tiende track echt bijzonder. Dan begint Marc Shaiman's score en die is zonder meer geweldig! Sommigen zullen het allicht wat te klef vinden, maar ik vind het ongelofelijk mooi en met prachtige melodieën laat Shaiman een waar muzikaal luisterspel aan ons oor voorbij trekken. Piano en strijkers spelen in de meeste tracks de hoofdrol, maar de koperblazers in beide laatste tracks stelen de show. De waardering voor de songs komt op 70 uit 100 punten, maar die voor de score krijgt de volle 100 uit 100 punten, ondanks dat er slechts ruim twintig minuten muziek op staat. De waardering voor het album hoort een gemiddelde te zijn, maar de score laat ik veel zwaarder meetellen, waardoor ik op 87 punten uitkom.
Patch Adams - 10/10 - Recensie van Oscar Flores, ingevoerd op (Engels)
In the film world, like in many other industries, subjectivity plays a very important role in the decisions viewers make; ultimately allowing people to understand why they like or dislike certain movies and why they rarely agree with others about their preference for certain films. Unfortunately, people — particularly movie critics— love to tell us which movies are great and why these are great movies. More importantly, critics always feel compelled to tell us why there is no possible explanation for someone liking a movie they disliked. Sadly, Patch Adams is one of those movies that has been heavily criticized by movie critics for more than a decade, even though there are numerous individuals who unequivocally disagree. Surely, this is a movie with many important life lessons that are often overdramatized on screen, but that are nonetheless incredible reminders of how life works. On the other hand, any time Robin Williams is on screen, one can expect exaggerations and acting embellishments, some of which are not appreciated by critics. With that being said, this film proves extremely effective at creating very deep emotions on its viewers. Needless to say, not much has changed from the time I watched this film ten years ago and ten days ago — my eyes appear to activate their cleaning mechanism almost automatically. Admittedly, the latter appears to be greatly influenced by Marc Shaiman’s score. Shaiman, an undisputable genius when it comes to scoring emotional scenes, creates a magnificent score that is as beautiful as you’ll ever hear. Although some critics argue that his score is nothing more than a sappy, cheap composition aimed at forcing people to cry, one needs to carefully listen to how the music is presented on screen. The music certainly magnifies the important, emotional moments, but moreover, the music functions as the inspirational device that keeps us hopeful about Patch Adams’ vision for the medical profession.

Shaiman’s score contains three very important themes that will be heard during different parts of the movie. Alongside these great themes, many important motifs also exist. Understandably, all themes appear to be derived from a central tonality based primarily on the chords heard during the main title music. But no matter how the themes are presented, their effectiveness is remarkable. The first track on this album, “Main Title,” verifies the aforementioned by presenting a beautiful theme with the piano, magnified by the gorgeous swells of the orchestra and a focus on the woodwind section. This theme is extremely powerful, expressive and memorable. This expressiveness continues to be heard in “Look Beyond the fingers,” which contains a beautiful underscore to what could arguably be called the most important scene in the movie. Again, the woodwind section appears to dominate the soundscape.

Shaiman doesn’t rely entirely on the emotional and dramatic harmonizations and orchestrations that make this such a touching score. In ‘Children’s’ Ward,’ for example, the score continues to be sentimental, while at the same time possessing a comedic undertone that is undeniably refreshing. At times the music appears to be heading in a direction similar in style to George Fenton’s jazzy scores, but it quickly transitions in its orchestration, eventually leaving us with a happy, moving sensation. “Ranch Reveal,” alternatively, is a simple little piece that incorporates folk arrangements in order to represent the rough country and the new rural hospital. This is the only part of the score where Shaiman uses a different musical instrument in order to complement the screen iconography.

The track “Speech” contains the first minor tonality and heartbreaking quality heard in the music— at least in the CD. In reality, the movie has two other crucial scenes (which I will not mention in order to avoid any spoilers) where the cheerful music simply quiets down for a moment. Sadly, most of that side of the score was not included in the album.

For those listeners trying to identify and compare the major themes, ‘Children’s reprise’ offers the most obvious rendition of the second theme in this movie. Arguably, this theme expands from the main title theme, creating an even more touching piano sequence. At times it seems like this theme becomes more significant, but we should note that some parts of the score containing the outstanding main title melody were not included on this release — although this second theme does become increasingly important as the film progresses.

‘Butterfly/Noodle’ and ‘The Ruling/Graduation’ are without a doubt the most uplifting tracks in this CD. In Butterfly/Noodle, the music soars and flies around, taking the listener through a journey of the many beautiful themes, finally landing on the main title motif. In some instances, the styles of James Horner, John Debney, and even Joel McNeely can be heard; although this track is stylistically similar to Shaiman’s own score for The American President. In contrast, The Ruling/Graduation introduces a few new motifs that are equally beautiful and never repetitive. This is a grandiose finale to an inspiring story.

Patch Adams is, undeniably, one of the most underrated scores of the 90’s. This is one of the most beautiful and inspiring pieces of music found in American Cinema. The themes are strikingly effective at creating a deep emotional attachment with Patch and his vision. This film is aimed at inspiring people; thus, the music constantly maintains a tonality of inspiration that never falls beyond a few minor key changes in the scenes requiring them. Admittedly, I don’t think the music ever gets to sappy or over-dramatic. The effectiveness of Shaiman’s score is incontestable — why else would people of all ages continue to cry with this movie no matter how many times they see it? The themes, orchestrations and, above all, the spirit of this score, serve as a perfect example for other film composers wishing to arouse the most profound emotions in movie viewers. Aside from the obligatory songs included in this soundtrack, Shaiman’s score is simply brilliant. Thankfully, Shaiman received some recognition when he was nominated for an Academy Award for this wonderful score.
Patch Adams - 08/10 - Recensie van Mitchell Tijsen, ingevoerd op (Nederlands)
Patch Adams, een score die ik niet alleen als ‘zeer mooi’ kan omschrijven maar ook als ‘origineel’ omdat het piano- en strijkerswerk zeker voor kippenvel heeft gezorgd. Marc Shaiman bewijst met deze score dat hij echt thuis hoort in de filmmuziekwereld. Zijn kracht zit ‘m vooral in zijn geweldige pianowerk en de manier waarop hij strijkers en piano weet te combineren in elke track op deze score, geweldig!

Het begint helaas niet bij de Main Title van Shaiman, eerst moeten we de muziek doorstaan van allerlei verschillende zangers. Deze muziek sla ik het liefste over omdat de score zoveel mooier is. De score heeft een prachtige opening, ook wel de Main Title van de film. Deze Main Title begint met een mooie melodie op de piano en breidt zich daarna verder uit omdat er zowel strijkers als dwarsfluiten bij betrokken worden. Het komt even tot een hoogtepunt wanneer de strijkers volop meespelen, toch houdt Shaiman de track als het ware ‘klein’ omdat hij weer eindigt zoals hij ook begon: met de melodie op de piano. In de tweede track van de score ‘Look beyond the Fingers’ zorgt Shaiman opnieuw voor een mooie melodie op de piano gecombineerd met dwarsfluiten en strijkers. Een mooi moment zowel in de film als op de score omdat Shaiman voor kippenvel weet te zorgen met zijn manier van componeren. Het is een ‘lieve’ en vooral ‘zachte’ manier die mij doet denken aan de muziek van David Newman voor The Nutty Professor. Ondanks deze kleine gelijkenis blijft Shaiman origineel en weet hij deze track opnieuw mooi af te sluiten met een mooie melodie op de xylofoon.

Het hoofdthema blijft, naar mijn mening, één van Shaiman’s best geschreven thema’s. Dit thema wordt ook mooi verwerkt in de track Children’s Ward, echter dan op een ‘iets’ andere manier. Hij werkt met dezelfde elementen en heeft ontzettend veel weg van de Main Title, toch klinkt het allemaal net wat anders. De piano heeft opnieuw, samen met de strijkers, een hoofdrol en werken toe naar een climax rond de 1:40 minuten. Dan doet het hele orkest mee en spelen ze het alternatieve thema van de film. Een prachtig thema wat net zo goed het hoofdthema had kunnen zijn vanwege de originaliteit. Verder is de score gevuld met verschillende melodieën die allemaal passen bij het hoofdthema omdat ze in dezelfde sfeer geschreven zijn. In tracks zoals ‘ Hello’ komt de vrolijke kant tevens omhoog, Patch Adams is namelijk niet alleen maar emotioneel maar ook leuk.

Kortom, een score om van te houden vanwege de mooie combinatie van piano en strijkers. Het mooie thema, die het beste te horen is in de Main Title van de film/score, zorgt voor kippenvel en kan ik vanwege de originaliteit blijven horen. Verder kan ik de score beschrijven als een score die heel zachtaardig van aard is, een score die wat mij betreft veel langer had mogen zijn. Helaas kunnen we maar genieten van een kleine 15 á 20 minuten, veel te weinig dus! Het begin is gevuld met liederen van verschillende zangers en dat is gewoon jammer. Marc Shaiman verdient namelijk veel meer credits voor zijn mooie filmmuziek die ontzettend goed bij de film passen. De score verdient een dikke 10, helaas moet ik de ‘hele’ score beoordelen en daar horen toch echt ook de eerste 9 tracks bij. Toch wil ik de mooie filmmuziek niet in het niets laten vallen, ik beoordeel de score daarom met een prachtige 8 vanwege Shaiman’s noemenswaardige aandeel.
Patch Adams - 06/10 - Recensie van Tom Daish, ingevoerd op (Engels)
Another vomit-inducing sentimental comedy-drama from Robin Williams ensured that I avoided Patch Adams like the black death when it was released. Williams can do serious acting reasonably well,as many comedians seem able to for some strange reason, but since starting in serious acting the syrup content of the films he's been in has gradually increased until there's so much, everything drips along like a cheap, overused metaphor. Marc Shaiman is not unaccustomed to scoring such films and yet again he's done another sterling effort, even though I suspect that it made the film seem even more child-like and gooey eyed than it already was.

After half an hour of songs which are variable from bad to worse, Shaiman's brief (25 minutes or there about) of score take hold. The main theme is a very typical Shaiman theme that reminds me of something else, but I can't think what. However, it's quite memorable and rather lovely and used just enough times to sink in before the running time has expired. The occasional hint of Randy Newman bitter-sweet harmony helps to avoid it being totally sickly, but probably not quite enough for many people's liking. The one curiosity is The Ruling - Graduation which starts in a very similar fashion to Thomas Newman's Little Women end title cue, Under the Umbrella. However, Newman's cut glass orchestrations are eschewed in favour of a more wholesome Shaiman Shaiman arrangement that builds the music up to something much more over the top and rapturous.

One of those albums that is difficult to recommend, the songs aren't strong enough to be able to recommend the whole thing. Shaiman's score is very pleasant, tuneful and occasionally stirring, but somewhat brief and perhaps not different enough from some of his other scores in a similar genre. However if one was to stumble across it for a slightly marked down price then recommendation is much easier and almost certainly unlikely to disappoint anyone who buys Marc Shaiman scores knowing exactly what to expect.
Oscars: Best Original Score (Genomineerd)


Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen