Iron Man


Lionsgate Records (856968001401)
Film | Releasedatum: 06/05/2008 | Film release: 2008 | Medium: CD, Download
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track Artiest/Componist Lengte
1.Driving With the Top Down3:09
2.Iron Man (2008 Version)John O'Brien & Rick Boston1:05
3.Merchant of Death2:14
4.Trinkets to Kill a Prince3:07
5.Mark I3:53
6.Fireman2:09
7.Vacation's Over3:34
8.Golden Egg4:12
9.Damn KidDJ Boborobo1:12
10.Mark II2:47
11.Extra Dry, Extra Olives1:43
12.Iron Man3:30
13.Gulmira4:05
14.Are Those Bullet Holes?2:00
15.Section 162:33
16.Iron Monger4:45
17.Arc Reaktor3:55
18.InstitutionalizedSuicidal Tendencies3:49
19.Iron ManJack Urbont0:20
 54:01
Schrijf zelf je recensie

 

Iron Man - 06/10 - Recensie van Cohen Oat, ingevoerd op
Iron Man was dit jaar de eerste superheld die het witte doek betrad. Het was geen onverdienstelijk debuut want hij scoorde goed aan de box office en Robert Downey jr. werd de held die hij tien jaar geleden al had kunnen zijn.

Zelfs de grootste criticus zal moeten toegeven dat de film, wanneer hij deze op waarde weet te schatten, precies doet wat hij moet doen: entertainen. De kracht van de film schuilt in de consistentie waarmee het personage Stark wordt neergezet. Hij is een coole, arrogante player die zijn intelligentie en kennis van techniek inzet om de wereld van het kwaad, dat hijzelf mede heeft gecreëerd en in leven gehouden heeft, te bevrijden.
In die zin kent het Marvel-personage Stark zeker enige raakvlakken met de player van DC Comics, Bruce Wayne, alias Batman. Die raakvlakken laten zich doortrekken in de keuze voor de componisten. Werd Batman Begins nog door Hans Zimmer, de huisbaas van Remote Control, het voormalige Media Ventures, van een score voorzien, voor Iron Man werd Zimmers protegé Ramin Djawadi ingehuurd.

Djawadi was overigens niet Favreau’s eerste keuze. Van meet af aan was John Debney de begenadigde, maar halverwege werd hij alsnog door Favreau van het project gehaald, naar eigen zeggen omdat Debney het te orkestraal aanpakte. Dat maakt natuurlijk nieuwsgierig naar dat geluid, te meer Djawadi’s muziek prima de filmbeelden ondersteunt, maar op CD toch weinig uitdagend blijkt te zijn.

De laatste jaren heeft de rockmuziek definitief zijn intrede in het spectrum van de filmmuziek gedaan, mede door een componist als Brian Tyler. Met Iron Man en zijn eerder Mr. Brooks toont Djawadi aan dat hij klaar is om de strijd met Tyler aan te gaan. Net als Tylers muziek, laat ook Djawadi’s werk zich kenschetsen als een niet aflatende stroom pompende beats, keiharde gitaren en de diepgang van een plas regenwater, maar met een enorm entertainment gehalte.

Het hoofdthema van deze score is simpelweg prima beluisterbaar en geeft, zeker met de volumeknop wagenwijd open, een enorme kick. Dat doen de overige tracks op het album ook wel, alleen zijn zij, wanneer zij als een gehele score beluisterd worden, te weinig gevarieerd om echt boeiend te blijven. Hoogtepunten beleef je als luisteraar met ‘Driving With the Top Down’, ‘Merchant of Death’, ‘Iron Man’, ‘Gulmira’ en ‘Arc Reactor’. De overige tracks doen prima hun werk, maar zijn weinig noemenswaardig. Aan de vreselijke song wil ondergetekende liever helemaal geen aandacht besteden, maar aangezien die bij de aanschafprijs is inbegrepen kan ook die niet onbehandeld blijven. Overslaan luidt echter het enige geplaatste advies, want deze song behoort absoluut tot de slechtste filmsongs allertijden.

Voor wie wel in is voor 54 minuten oorverdovende actiemuziek is deze score uitermate geschikt. Het is onderhoudend voor zolang het duurt, maar zodra de CD zijn laatste klanken heeft laten horen ben je hem al weer vergeten. Wie over een aanschaf twijfelt kan dit niemendalletje rustig aan zich voorbij laten gaan om zijn geld vervolgens te spenderen aan iets wat wel van blijvende waarde zal zijn.
Iron Man - 07/10 - Recensie van Thomas-Jeremy Visser, ingevoerd op
Met Speed Racer, Indiana Jones, Prince Caspian en The Incredible Hulk, en The Dark Knight gaat deze zomer een groot feest worden. Diegene die alles aftrapte was de comic-book verfilming Iron Man. Al vanaf de eerste trailer was men enorm enthousiast, en de film heeft vandaag de $300 miljoen binnen gehaald. Ook de kwaliteit ervan wordt beschreven als goed. De vaste componist van regisseur Favreau, John Debny, werd opzijgezet, en ''decipel'' van Hans Zimmer, Ramin Djawadi werd voor de muziek gevraagd. De man had eerder al kleine bijdrages geleverd aan onder andere Batman Begins (samen met Zimmer), The Island (Steve Jablonsky, ook van de Zimmer stal) en Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl met Badelt, ook van Media Ventures. Jablonsky heeft eigen scores, Harry Gregson Williams is een begrip, Klaus Badelt is een steengoede componist en John Powell is voor velen zelfs DE favoriet. Djawadi (spreek uit java-di) komt dus uit dezelfde talentvolle club, maar kreeg nu pas zijn debuut om zelf iets te maken.

De film blijft overeind staan dankzij puike actie, goede special effects, een simpel verhaal, en, het mag gezegd worden, steengoede acteurs. Het is een van de betere comic-book adapties. De kern van de score is gebaseerd op de elektrische gitaar. Regisseur Favreau was hier in interviews al duidelijk in: hij wilde niet het cliché pad opgaan, en de score is dan ook doordrenkt van, zeg maar gerust, hardrock. Het is slim dat de trailers je daar al op hebben voorbereid, anders was je van je sokken geslagen. De score is hierdoor agressief, snel en stoer geworden.
Toch heeft iron Man ook een interessante instrumentale kant. Het rock motief is opgebouwd uit dezelfde noten, en wordt soms wat verlengd, soms wat ingekort. Het wordt wat opgeouwd, en vermengt met instrumentale stukken naarmate de score vordert. Trinkets to Kill a Prince is daar een perfect voorbeeld van.
In Vacation's Over hoor je dan de instrumentale kant, die de emotie die erin zit moet weergeven.

Gulmira geeft je kippenvel, en is daarmee tot de beste track bekroond. Hierin klopt alles. Het grote nummer is Arc Reactor, waarin instrumentaal en ''alternatief'' nog beter in elkaar vloeien dan we in The Matrix hoorden. Het is trouwens ook leuk dat het oude Iron Man motief is gebleven wat het was, maar iets moderner is herbouwd. Het is van een theme uit een Amerikaanse serie rond de blikken man, en het blijf lekker oubollig, maar is een keertje luisteren best waard.

De 34-jarige componist mag al met al trots zijn op zijn werk voor een film van dit kaliber, het geeft de film pit. Toch zijn niet alle tracks even interessant: Golden Egg en Mark 1 deden me niks en ook Firemen entertaint mij niet genoeg. Dit geeft de score geen onvoldoende, maar als de laatste noten uit je box komen, heb je toch het gevoel dat er misschien iets meer in had gezeten, ondanks de welkome rockmotieven. Zie het als de 300 voor de superheldenfilms, en stel hem je dan 2 keer zo goed voor.
Iron Man - 06/10 - Recensie van Sjoerd , ingevoerd op
Over de filmmuziekstudio van Hans Zimmer wordt al vaak genoeg gediscussieerd. Over het talent van de leerlingen van de filmmuziekschool, of Hans Zimmer de componisten te veel aan het lijntje houdt, en nog veel meer. Of je nou voor of tegenstander bent van Remote Control Productions, interessante discussies levert het zeker wel op. Bij elke release van een soundtrack van één van de leerlingen van Hans Zimmer is het weer raak. Wat een feit is, is dat de componisten die zijn doorgebroken Mediavantures(Remote Control Productions) snel verlaten. Wie dat echter nooit deed is Ramin Djawad, componist van Iron Man. De vraag is nog maar of deze componist dan wel echt is doorgebroken bij de filmmuziekluisteraars, terwijl hij een aantal grote producties op zijn naam heeft staan. De Duitse componist begon als assistent waarna hij enkele TV series van muziek ging voorzien. Zo schreef hij in 2003 samen met Klaus Badelt de muziek van de tv serie Beat the Drum, waarvan de cd overigens in 2007 uitkwam. De muziek was voor mij erg goed te waarderen terwijl zijn andere scores als Blade Trinity en Prinson Break met de nek werden aangekeken.

De soundtrack van de comic-book verfilming 'Iron Man' is in ieder geval de moeite waard. Vanaf de eerste seconde valt de muziek op door de rock stijl. Deze klinkt wat ruiger dan bijvoorbeeld Mission: Impossible II van Hans Zimmer. Djawadi combineert de elektrische gitaar met drums, enkele strijkers en vooral veel synthesizers. Het klinkt allemaal best interessant, maar de muziek van Djawadi bereikt nooit een thematisch hoogtepunt. De muziek verandert in elke track weliswaar van klein naar groots, maar blijft te veel hangen bij de basis melodie en dat zorgt na twee minuten pet track voor verveling. Een dramatisch hoogsdtandje is ook teveel gevraagd, waar de componist natuurlijk niks aan kan doen, maar wat toch voor minder variatie zorgt op de cd. De muziek leunt af en toe ietwat op dat van de Matrix, maar dat maakt absoluut niet uit. Djawadi expirimenteert te weinig met zijn muziek waardoor het allemaal wat onervaren over komt. Luisterplezier is er zeker af en toe, zoals in 'Arc Reaktor' dat wat mij betreft het hoogtepunt van de score is.

Doorspoelen, stoppen, luisteren, genieten, vervelen, doorspoelen. Zo is deze soundtrack het beste te omschrijven. De cd is te langdadig om in één keer naar te luisteren. Daar is de muziek niet goed genoeg voor. Maar als je af en toe doorspelt naar de goede stukjes muziek is de soundtrack weldegelijk de moeite waard.

Ramin Djawadi heeft nog veel te leren, dat is duidelijk. Echter zet de Duits componist hier wel een goede stap in de richting en de sound is dan al stukken beter dan die van 'Prinson Break', maar of de hoge verwachtingen die ik voor ogen had tijdens het beluisteren van Beat the Drum nog uitkomen, dat betwijfel ik. Deze soundtrack bevat in ieder geval een aantal goede momenten, die Djawadi moet blijven doorzetten.
Iron Man - 07/10 - Recensie van Wilco de Jong, ingevoerd op
Wederom vond een stripboekheld zijn weg naar het witte doek, en deze keer was het de beurt aan... Iron Man! De film mag echter niet zomaar worden geschaard onder de veelvoud aan "comic book movies" van de laatste jaren. Robert Downey Jr. schittert namelijk als een ietwat puberale, maar uiteindelijk zeer aimabele protagonist! Gwyneth Paltrow speelt haar aantrekkelijke rol met veel charme en ook Jeff Bridges maakt werk van zijn rol: een bullebak van een schurk. En zo hebben we een heerlijke wegkijkprent, die beter is dan enkele andere superheld(engroep)films van de laatste zes jaar.

De jeugdigheid van Downey Jr.'s rol - en het ondeugende aspect - zijn heel plezierig weergegeven in de soundtrack die van de hand is van Ramin Djuwadi. De filmmuziek is duidelijke mede geproduceerd door Hans Zimmer, te horen aan de onverbloemde heroïsche stijl, deze keer in een metal-jasje.
Dat metal-jasje is eigenlijk iets te dun, te onervaren en te afgezaagd, en daar schort het 'm eigenlijk aan bij deze schijf. De muziek is pretentieloos, ondanks alle vermakelijkheid. Of het nu de suspense-muziek is in tracks als "Section 16" of de heroïek van het hoofdthema van de score, zoals in "Arc Reaktor," het blijft allemaal te simpel.

Desalniettemin een soort "guilty pleasure," dankzij het jeugdige optimisme van de score en het Iron Man Theme. De tracks van John O'Brien & Rick Boston en DJ Boborobo zijn leuke toevoegingen en breken de soundtrack zeker niet.
Iron Man - 08/10 - Recensie van Wim Minne, ingevoerd op
De "superhelden" franchise kent al ongelooflijk veel (verscheidene) films (en helden), mede dankzij de gebruikelijke sequels en prequels.
Geen enkele comic kan er aan ontsnappen. Na Batman, The Hulk, Spiderman, Superman, Daredevil, Catwoman is het nu de beurt aan ... IRON MAN!

De held trekt in niets op de "moet ik de held zijn of niet" Peter Parker, maar heeft meer weg van Bruce Wayne, uit Batman Begins, naar mijn mening de beste superheldverfilming ooit. Net zoals zijn pakje. Waar de andere helden zich in leer hullen, min of meer kwetsbaar zijn (behalve Superman, waar je zo'n stomme steen voor nodig hebt) draagt de held hier gewoon een harnas, dus als een compleet gestoorde robot.

Aangezien het hier niet over de gebruikelijke superheld gaat, hoeft de muziek dat ook niet te zijn. De man (ik kan zijn naam niet onthouden, ik moet altijd gaan kijken :P) heeft er een electro score van gemaakt, eigenlijk meer een rock score op sommige momenten. En het luistert wel lekker, dus ik ben er wel fan van. Maar langs de andere kant is het soms zooo stom om naar te luisteren, dat ik gewoon naar de volgende track skip. Dus, het is zoals vrij vaak tegenwoordig, de twee kanten. Soms geniaal goed, soms überslecht. Maar oef, hier is geniaal goed beter vertegenwoordigt dan überslecht, dus heb ik met plezier geluisterd naar deze cd.
Trailer:



De trailer van deze soundtrack bevat muziek uit:

Hell Above Water, Curve (Trailer)
Hey Man, Nice Shot, Filter (Trailer)
Iron Man, Black Sabbath (Trailer)
Cochise, Audioslave (liedje(s))
Back in Black, AC/DC (liedje(s))


Andere soundtrack releases van Iron Man (2008):

Iron Man (2008)
Iron Man (2015)


Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen

 



Meer