Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 



Un Amour de Pluie


Film | Releasejaar: 1973 | Film release: 1974 | Medium: Vinyl
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track   Lengte
1.Un amour de pluie2:10
2.Générique2:00
3.Sweet melody3:00
4.Thème pour une ombre3:00
5.Elisabeth et Giovanni4:07
6.Elisabeth et Giovanni5:15
7.La guinguette3:00
8.Un amour de pluie2:00
9.Et pourquoi pas une fanfare?2:00
10.Un amour de pluie5:20
 31:52
Schrijf zelf je recensie

 

Un Amour de Pluie - 07/10 - Recensie van Lammert de Wit, ingevoerd op (Nederlands)
Dit is de elfde recensie in de Francis Lai serie.

Vorige: Les Plus belles années d'une vie
Volgende: Madly

De film Un Amour de Pluie is een Frans-Duits-Italiaanse productie die geregisseerd is door de Fransman Jean-Claude Brialy, die vooral bekend is als acteur in films van andere grote Franse regisseurs, maar zelf ook prijzen won met de handvol door hemzelf geregisseerde films. Voor Een Liefde in de Regen schreef hij zelf het scenario, zoals hij voor al z'n film zelf het verhaal schreef. Overigens speelt hij zelf ook een rol in de film als versierder. De film is door de critici maar mager ontvangen en was geen succes.
Het verhaal draait om moeder Elisabeth Dellerue (Romy Schneider) en de veertienjarige dochter Cécile (Bénédicte Bucher), die zonder man en vader op vakantie gaan, omdat hij het te druk heeft met z'n werk. Ze gaan naar Vittel, waar ze al vaker waren. Daar valt Elisabeth voor de Italiaanse charmes van een zekere Giovanni (Nino Castelnuovo), terwijl Cécile aanpapt met de keukenhulp van het hotel. Maar al snel blijkt dat beide verliefdheden nergens op uit zullen lopen...

De muziek bij deze film, die door moet gaan voor een romcom, is van Francis Lai, die er een passende score bij componeerde. Van deze score is een LP uitgebracht in de periode dat ook de film uitkwam. Die tracks zijn later ook in Lai's Anthology-serie uit 2016 opgenomen met veel andere muziek van zijn scores.
Het album opent met de titeltrack en dat is gelijk de fraaiste track van het album, met een mooi en lief thema, dat perfect geschikt is voor een romantische film. Deze themamelodie is vlot en sympathiek en wordt eerst op een dwarsfluit gespeeld, met daarbij een heel lichte poppy underscore van gitaar en percussie. Na ongeveer een minuut gaat die melodie over in een bijna zwoele kleuring met een elektronische keyboardcomponent, die er een zoete en lievige sfeer aan geeft. De drumpercussie maakt het helemaal af en de afwisseling van deze zoete intermezzo's met de wat luchtiger dwarsfluit-gedeelten maakt dit tot een erg fraaie track.
De 'Générique' is de muziek die over de aftiteling loopt en deze is duidelijk minder aansprekend, zelfs een beetje kleurloos. De melodie is meer in de vorm van deuntje gegoten, die op een Roland-Fender gespeeld wordt, op een staccato manier. Halverwege wordt de muziek dan in een intermezzo met strijkers dan wel weer aansluitend gespeeld, om daarna weer over te gaan in een wat
irritante staccato.

De 'Sweet Melody' heeft het behoorlijk gedateerde karakter van een zestiger jaren chanson met een lichte jazzy touch. Het voelt een beetje als een loungy muziekje die zo in een restaurant voor het aanwezige publiek gespeeld zou kunnen worden. De piano heeft de leiding, maar de melodie wordt door strijkers gespeeld. Het is overigens wel een aardige track.
Het 'Thème pour une Ombre' heeft een accordeon als leidend instrument, waarbij een xylofoon in de underscore een belangrijke rol speelt. Het maakt dit tot een wat volks muziekje met een Franse sfeer, die hooguit wel aardig is.

Op het album staan twee tracks met de titel 'Elisabeth et Giovanni', waarin de piano opnieuw op de voorgrond staat. In de eerste versie komen na ruim een minuut de strijkers erbij en wordt dit nog een best wel fraaie track, vooral vanwege de fraaie melodie. Op enkele momenten voegt Lai er een hoorn aan toe, wat een prettige aanvulling is. De piano speelt op een aangenaam vlotte manier, terwijl de strijkers daar hun spel op een kalme manier aan toevoegen.
In de tweede versie komen de strijkers al veel eerder voor het voetlicht. De sfeer en compositie van beide tracks is tot bijna halverwege ongeveer hetzelfde, maar na ruim twee minuten komt ineens het hoofdthema naar voren, met solo strijkers, waaraan even later een solo vrouwenstem aan toegevoegd wordt. Dat maakt dit tot een erg fraaie track, ook al valt de track naderhand terug in een meer deuntjesachtig pianospel, met een lichte jazzy kleuring.

'La Guinguette' is een echte accordeontrack, die daarmee een Franse sfeer uitstraalt. Leuk voor op een dorpsplein in een Frans stadje, maar minder om los van de film naar te luisteren.
De vrouwenstem komt terug in de tweede versie van de titeltrack, maar dat is helaas maar kort. Wel weet Lai de Roland-piano aangenaam te combineren met mooie strijkerklanken, waarna later ook de vrouwenstem weer terugkomt. Daarmee is dit een erg fraaie track.
De voorlaatste track geeft in de titel aan waarom er op dit album geen fanfaretrack zou passen. Maar dit typische fanfaredeuntje past beter op een dorpsplein in een Duits stadje en duidelijk minder om los van de film te beluisteren.

Het album sluit af met de derde versie van de titeltrack en opnieuw is dit erg fraaie muziek, waarin ook de vrouwenstem weer de prachtige themamelodie zingt. Toch bevat deze track andere elementen dan de beide eerdere versies, en die elementen zijn niet per definitie fraaier. Toch is deze derde versie zeker niet minder, vooral omdat de muziek bij vlagen een wat poppy kleuring heeft meegekregen, die het goed doet. En tegen het einde komt ook die wat zoetige kleuring terug, zelfs met vrouwenstem, waarmee deze track erg fraai afsluit.

Kortom, met zijn muziek voor de film Un Amour de Pluie heeft Francis Lai een erg mooie themamelodie gecomponeerd, met een romantische kleuring. Die melodie verpakt hij dan in verschillende arrangementen, die vervolgens netjes over de drie verschillende tracks verdeeld worden. Dat maakt deze drie thematracks tot de fraaiste van dit album. Maar ook een paar andere tracks zijn zeker de moeite waard. Duidelijk minder zijn een aantal tracks die vooral dicht tegen volksdeuntjes aan hangen, met accordeonmuziek of fanfaremuziek. Maar ook de aftitelingstrack is nogal aan de saaie kant. Dat maakt dit album gevarieerd, maar niet in de positieve betekenis. Vooral de mooie titeltracks halen de waardering nog op tot 73 uit 100 punten.


Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen