Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 



No Reservations


Decca Records (0028947592228)
Film | Releasejaar: 2007 | Medium: CD
 

Schrijf je nu in!

Blijft beter op de hoogte en krijg toegang tot verzamelaars info!





 

# Track Artiest/Componist Lengte
1.Truffles and QuailConrad Pope1:34
2.SwayMichael Bublé3:10
3.Celeste AidaLuciano Pavarotti3:32
4.O Mio Babbino CaroRenata Tebaldo2:13
5.Zoe & Kate Watch VideoPhilip Glass2:11
6.Libiamo Ne Lieti CaliciJoan Ssutherland & Carlo Bergonzi3:04
7.Via Con MePaolo Conte2:32
8.La Donna E MobileJoseph Calleja2:13
9.Un Bel DiRenata Tebaldo4:56
10.Zoe Goes To The RestaurantPhilip Glass1:32
11.Cielo E MarLuciano Pavarotti5:02
12.Mambo GelatoRay Gelato2:58
13.Nessun DormaLuciano Pavarotti2:57
14.Count On My LoveLiz Phair3:40
 41:34
Schrijf zelf je recensie

 

No Reservations - 07/10 - Recensie van Lammert de Wit, ingevoerd op (Nederlands)
De Amerikaanse romcom No Reservations is een film die geregisseerd is door de Australiër Scott Hicks (The Lucky One, Hearts in Atlantis, Snow Falling on Cedars). Het verhaal is gebaseerd op de Duitse film Bella Martha, naar een scenario van Sandra Nettelbeck die deze Duitse film ook regisseerde. De Amerikaanse versie is wat minder ontvangen door de critici dan het Duitse origineel, maar was een succes in de bioscopen, en terecht, want het is een prettige en warme dramatische romcom, hoe voorspelbaar ook.
Het verhaal draait om chef-kok Kate Armstrong (Catherine Zeta-Jones), die de keuken van een hip restaurant als een generaal runt, waarbij alles perfect moet zijn. Omdat ze zo bazig is stuurt haar baas haar naar therapie, om te leren meer empathisch te worden. Dan krijgt haar zus een auto-ongeluk, zodat haar nichtje Zoe (Abigail Breslin) wees wordt. Ze komt dan bij Kate wonen, maar die is helemaal van de kaart door de dood van haar zus en de moeite die ze met Zoe heeft. Haar baas besluit met Nick Palmer (Aaron Eckhart) tijdelijk een nieuwe chef-kok aan te stellen, die uitstekend werk levert en een eigen, relaxte stijl van leiding geven heeft, waarin operamuziek een grote rol speelt. Als Kate dan terugkomt voelt ze zich bedreigd door Nick, maar die blijkt naderhand een enorme klik met Zoe te hebben...

De muziek bij deze prettige film is gecomponeerd door Philip Glass en kennelijk had regisseur Hicks zo'n goede band met hem, dat hij zijn volgende film als documentaire geheel aan Glass gewijd heeft, die hoog geprezen is. De productiemaatschappij vond de score van Glass echter wat zwaar op de hand en wilde er luchtiger accenten in, waarvoor componist Conrad Pope werd gevraagd.
Tegelijkertijd spelen kookkunst en muziek een grote rol in de film, die daardoor toch een Italiaanse touch heeft meegekregen, zowel in aria's uit opera's als in songs.

Van de muziek bij de film is dit soundtrackalbum uitgekomen, waarop vooral de songs zijn opgenomen die in de film (deels) te horen zijn. Van de score van Glass zijn helaas maar twee tracks te horen. Schande! Van de muziek van Pope is slechts een track opgenomen.
Omdat hoofdpersonage Nick in zijn keuken vooral operamuziek laat horen (en hierbij probeert mee te zingen) is een flink deel van het album gevuld met operamuziek. En dat zijn vooral bekende stukken, door bekende operazangers gezongen. En die muziek is zonder meer prachtig. Maar het is al op 1001 andere albums te horen...

Behalve de aria's staan er op het album nog drie songs. De eerste is een heel aardige uitvoering van de jazzy song 'Sway' door Michael Bublé, de tweede song is 'Via Con Me', waarin Paolo Conte op zijn typerende, bijna pratende manier 'zingt'. Niet helemaal mijn ding. En het album sluit af met een heel aardige, wat poppy song 'Count On My Love', gezongen door Liz Phair, die de song ook zelf geschreven heeft. De song past niet zo goed bij de rest van het album, maar zorgt in de film voor de lekkere sfeer bij de happy ending.

De openingstrack van het album, 'Truffles and Quail' is de enige scoretrack van Conrad Pope en zijn muziek heeft die duidelijk lichtere toonsetting dan de muziek van de score van Philip Glass. Pope past vooral een rustige, maar vrolijk spelende klarinet toe, met deels pizzicato spelende strijkers en koperblazers in deze prettig opbeurende track.
De eerste track van de score van Glass is 'Zoe & Kate Watch Video'. De muziek wisselt rustige strijkers af met solo pianoklanken in een wat melancholieke kleuring. De thematiek van deze track komt ook terug in de tweede track van Glass 'Zoe Goes to the Restaurant', die overigens volledig bestaat uit de wat mineure klanken van de piano van Glass in zijn typerende eigen stijl. Mooie muziek, maar wel wat aan de zwaarmoedige kant.

Kortom, met dit soundtrackalbum van de prettige film No Reservations haal je een album in huis met voornamelijk bekende operamuziek. Maar daarvoor zijn we natuurlijk geen liefhebbers van filmmuziek. Ook de drie meer hedendaagse songs zijn wel op andere manieren te beluisteren. Maar dat geldt niet voor de scoremuziek, die op dit album slechts een karige vijf minuten en nog wat seconden duurt, met een track van Conrad Pope en twee van Philip Glass. En beide heren hebben zonder meer prettige muziek gecomponeerd, Pope wat vrolijker en Glass wat zwaarmoediger, maar het is allemaal nogal beperkt. Daarom komt de waardering voor dit album dan ook niet hoger dan 71 uit 100 punten.
No Reservations - 05/10 - Recensie van Joris Hermy, ingevoerd op (Nederlands)
De soundtrack voor ‘No reservations’ – een typische romantische komedie – lijkt wel een bloemlezing uit de grootste Operamuziek van grootmeesters in het vak zoals Verdi en Puccini. Hun bekendste en meest onsterfelijke thema’s krijgen hier een ruime plaats op deze soundtrack. Aanvullend voegde componist Philip Glass originele muziek toe voor de dramatische kern van het verhaal. Ook componist & arrangeur Conrad Pope is vertegenwoordigd met een compositie ‘Truffles and Quail’. Een leuk maar kort stukje muziek in de stijl van ‘La Vita e Bella’ van Nicola Piovani.
Tussendoor zijn Paolo Conte - met het overbekende ‘Via Con Me’ - en Michael Bublé - met een vakkundige maar toch vrij ongeïnspireerde versie van ‘Sway’ – te horen. Ook Ray Gelato en Liz Phair passeren de revue om de muzikale diversiteit volledig te maken.
De selecties uit de diverse Opera’s zijn alvast goed gekozen met een fijne neus voor uitmuntende uitvoerders zoals meester tenor Luciano Pavarotti, en de voortreffelijke soprano’s Joan Sutherland en Renate Tebaldo. De originele muziek van Philip Glass is zoals we dat van hem gewoon zijn dwingend geschreven en gespeend van elke vorm van vals sentiment. Iets wat dergelijke films wel wat vaker zouden kunnen gebruiken. Op de soundtrack is zijn bijdrage echter erg miniem - 2 tracks! - waardoor zijn muziek op het tweede plan verdwijnt. Jammer want hoe goed de andere muziek ook is, deze is al ergens terug te vinden op andere cd’s.
De trailer van deze soundtrack bevat muziek uit:

Lemony Snicket's a Series of Unfortunate Events (2004), Thomas Newman (Track 29. Drive Away (End Title)) (Film)
Sundial, 300 Years Later (Trailer)
Firefly Season, 300 Years Later (Trailer)
Original Trailer Music, Kevin Christopher Teasley (Trailer)




Fout gezien of heb je info om aan te vullen?: Inloggen