Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 



Deep Blue


Sony Classical (5099709258121)
Documentaire | Date de sortie: 17/05/2004 | Sortie du film: 2003 | Type: CD
 

Inscrivez-vous!

Restez informé et d'obtenir un meilleur accès aux informations des collectionneurs!





 

# Track   Duration
1.Bounty Hunters3:35
2.Airwaves2:20
3.The Beach in Patagonia5:07
4.Metamorphosis1:52
5.Surf and Sand2:02
6.Coral Riches4:13
7.Free to Roam1:16
8.The Kelp Forest3:12
9.Kaleidoscope3:57
10.Polar Landscape3:14
11.Flying Emperors3:29
12.Wolf Pack5:01
13.The Wanderers3:36
14.Showtime2:15
15.Mounting Pressure6:36
16.The Spinning Baitball3:36
17.Deep Blue5:45
 61:06
Introduisez votre critique Masquer les avis dans d'autres langues

 

Deep Blue - 09/10 - Critique de Tom Daish, ajouté le (Anglais)
While it's not unusual for composers to re-work and re-record their music for album (although the practise seems to be considerable less popular than it was in years gone by), it's almost entirely unheard of for a television series to be reworked into a film and have the original score similarly upgraded. However, after the success of the oceanic documentary The Blue Planet, some bright spark decided to use some of the show's most memorable and inspiring images and turn it from a documentary into an audio-visual extravaganza. Both elements were largely already in place, but the editors found the best images and George Fenton spruced up the best parts of his score, took it to Germany and had the Berliner Philharmoniker play it for him, which is something of a coup.
As I deem it a largely pointless exercise, I've not done a side by side comparison of the two scores, but the general impression is that there are fewer of the low key synth passages of the original and the orchestra (quite rightly) takes centre stage. The opening Bounty Hunters is the original's Sardine Run - most of the track titles don't directly relate to the names - and is a bouncing, high impact way to start. Other highlights include The Beach in Patagonia as killer whales do rather unsavoury things to baby seals - acts which, unlike sharks, seem to be a behaviour motivated beyond instinct the instinct to eat - which, from a musical point of view, Fenton scores with grandiose tragedy rather than cheap horror. As with the original album, the central passages are a little more low key, but seem to meander less and cues such as Coral Riches and Kaleidoscope have a quiet, ethereal beauty which is rather enchanting.

For the Polar Landscape, Fenton moves back towards broader orchestral strokes giving the frozen north an inviting beauty, slightly offsetting the harsh reality. Back down south, his Flying Emperors are a bit more athletic than Alex Wurman's in March of the Penguins, although Fenton does actually adopt a march, but places more emphasis on their grace as they dive in and out of the icy seas than their ungainly waddling. Wolf Pack returns to the killer whales as a pack of them hound a grey whale calf to death (it makes one wonder why they've not learned that the humans at SeaWorld might make a tasty snack) and Fenton ups the tension until things unwind for the poignant closing minute. The melancholy continues with The Wanderers before the more playful Showtime for some typically acrobatic dolphins.

The visuals for Mounting Pressure and Spinning Baitball comprise some of the most inspiring images of the film; baitball is particularly memorable as a shoal swims in an amazingly concise tornado shape in order to evade predators small and massive. Fenton whips up an impressive frenzy before the rather sedate Deep Blue concludes the album; the cue contains elements of the original television series' title, although the original, beautifully constructed three minute arrangement is somewhat missed. Naturally the Berlin Philharmonic give a superlative performance, the smooth Berlin string playing is particularly in evidence and the Choir of Magdalen College Oxford must also be praised for their fine contribution. There are enough differences (and improvements to the arrangement and coherence) to recommend it to fans of the original album and as a preference for those yet to acquire either. Stirring, tuneful and memorable, everything great film music should be.
Deep Blue - 08/10 - Critique de Tim Horemans, ajouté le (Néerlandais)
Deep Blue is een film die je eigenlijk op groot scherm moet zien. Je kan Deep Blue vergelijken met films zoals Microcosmos, waarin de insecten centraal staan en van heel dicht gevolgd worden of Peuple Migrateur, waarin vogels op spectaculaire manier gevolgd worden. De titel Deep Blue zegt eigenlijk al waarover deze film/documentaire gaat. Vissen of beter gezegd alles wat in de Deep Blue Ocean leeft. De verteller in de film is Michael Gambon, misschien beter gekend als professor Dumbledore in Harry Potter and The Prizoner of Azkaban. De muziek voor deze documentaire is geschreven door George Fenton. De cd die verkrijgbaar is op het label Sony Music zorgt voor 61 min luisterplezier. Het openingsnummer Bounty Hunters maakt gebruik van heel het orkest en is zeer opzwiepende muziek. Ook zeer mooi is The Beach of Patagonia, deze track duurt 5 min en begint heel rustig om dan met volledig orkest uit te barsten, net alsof je golven van de zee tegen de kust van Patagonia hoort aanbonken. Iets geheel anders is Surf and Sand. Dit is een zeer vrolijk tropisch klinkend deuntje. Knap gedaan hoe je de electrische piano hoort dueleren met een fluit. Gewoon kekker ritmisch. Coral Riches zorgt dan weer voor muzikale rust en ontspanning. Ook heel aangenaam om naar te luisteren is The Kelp Forest. De eerste anderhalve minuut wordt het orkest ondersteund door The Choir of Magdalen College en halverwege deze track neemt een accoustische gitaar de melody over. In The Flying Emperors worden violen eerst op een speelse manier gebruikt om vervolgens heel het orkest in volle glorie zijn ding te laten doen. Het tweede actie gedreven stuk op de cd is Wolf Pack. Dit klinkt ook veel dreigender en donker dan Bounty Hunters. De cd eindigt met Deep Blue. Deze track begint heel atmosferisch met het koor op de achtergrond en sluit af met een herhaling van het Deep Blue thema op een epische manier. Diegene die verwachten dat het koor een grote rol speelt in deze cd die hebben het mis want hun taak is om het symfonisch orkest te ondersteunen, wat ook op een subtiele en efficiënte manier gebeurd. Deep Blue is muziek die je rustig moet beluisteren en vooral moet laten bezinken.

Autres sorties de musique de Deep Blue (2003):

Deep Blue (2004)
Deep Blue (2005)
Planète Bleue, La (2004)


Signaler une erreur ou envoyer des infos supplémentaires!: Connexion