Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 



[Est] Ouest


Film | Date: 1999 | Type: CD
 

Inscrivez-vous!

Restez informé et d'obtenir un meilleur accès aux informations des collectionneurs!





 

# Track   Duration
1.Opening Titles 
2.Farewell of a Slav 
3.Arrival in Kiev 
4.Forgive Me 
5.Babouchka 
6.Jeopardy 
7.Smuglianka 
8.The Church 
9.You're Doing it For Us 
10.Betrayal 
11.Alexei and Olga 
12.The River 
13.The Race 
14.Madame Bovary 
15.I'll Never Forget You 
16.The Plan 
17.The Cliffs 
18.The Black Sea 
19.Nightingales 
20.La Mer 
21.You Must Stay Alive 
22.Farewell Tango 
23.The Escape 
24.Freedom 
25.The Land 
Introduisez votre critique Masquer les avis dans d'autres langues

 

[Est] Ouest - 09/10 - Critique de Lammert de Wit, ajouté le (Néerlandais)
In 1999 regisseerde Régis Wargnier de film Est-Ouest, een samenwerkingsproductie met vooral Frankrijk en Rusland, twee landen die ook een hoofdrol spelen in de plot. De film kreeg een Oscarnominatie voor 'Beste buitenlandse film' en diverse César nominaties en kreeg ook nominaties voor andere prijzen en won er een paar van.
Het verhaal speelt zich af direct na de 2e wereldoorlog en gaat over Alexei Golovine (Oleg Menchikov), die als kind van Rusland naar Frankrijk is verhuisd. Hij is arts en getrouwd met Marie (Sandrine Bonnaire), een Française. Samen hebben ze een kind, Serioja. De Russische leider Stalin heeft alle Russen in het buitenland uitgenodigd om in vrijheid terug te keren naar hun moederland om het na de oorlog te helpen opbouwen, en Alexei geeft gehoor aan die oproep en vertrekt met Marie en Serioja per schip naar Odessa. Daar aangekomen komt de wrede waarheid tevoorschijn en worden de passagiers opgedeeld om ofwel naar een heropvoedingskamp te gaan of te worden gedood, een keus die ze niet zelf kunnen maken. Maar de Golovines ontsnappen aan die keus, omdat Alexei arts is. Ze realiseren zich gevangen te zitten in een corrupt en onmenselijk politiek systeem, waaruit ze willen ontsnappen. Maar Alexei kan zich, gemakkelijker dan Marie, aanpassen aan de omstandigheden, waardoor ze ook nog uit elkaar dreigen te groeien...

De muzikale score is gecomponeerd door Patrick Doyle, die de vaste componist is van de films van Wargnier. Daarbij is Doyle er erg goed in om een pakkende sfeer neer te zetten in erg fraaie melodieën en dat doet hij ook hier. Daarmee is dit een score geworden die liefhebbers van Doyle's muziek zeker aan zal spreken, maar meer nog, die elke liefhebber van sfeervolle en semi-klassieke arrangementen en prachtige melodieën bijzonder zal aanspreken.

De score van Doyle is volledig orkestraal, zoals vrijwel altijd bij Doyle. Zijn arrangementen staan vaak in een positieve setting, waardoor veel van zijn muziek een soort romantische kleuring krijgt. Ook bij Est-Ouest hebben de meeste tracks die fraaie kleuring. Daarbij is Doyle een van die componisten die bijna altijd bijzondere melodieën weet neer te zetten.
Het thema voor de film komt regelmatig terug in de verschillende tracks en is aansprekend, evenals veel andere melodieën. Voor het eerst is dit thema te horen in 'Forgive Me', om op crusiale momenten steeds terug te komen. Ook het liefdesthema is erg fraai. Dit wat melancholieke thema komt prachtig naar voren in de track 'Alexei and Olga', waarbij de solo viool en cello af en toe voor kippenvel zorgen.
De klank van de score voelt weer bijzonder aangenaam, met warme strijkers, heldere koperblazers, enerverende percussie en volle orkestrale arrangementen, waarbij solo zang en stevige koorklanken niet ontbreken.
Ook de piano komt volop aan bod, op enerverende manier bespeeld door Emmanuel Ax. Soms klinkt die muziek als een pianoconcert, met solo gedeelten en dan weer met vol orkestrale begeleiding. 'The River' en 'The Race' zijn de eerste beide tracks waarin dit concert-gevoel naar voren komt, twee tracks die vrijwel naadloos in elkaar overlopen. Ook 'The Cliffs' en 'The Black Sea' zijn twee van deze typische pianoconcerttracks, met dezelfde thematiek en stijl als beide eerder genoemde tracks. Deze pianotracks hebben echter een wat spannende kleuring, waardoor de muziek wel enerverend, bijna heftig is en zeker niet saai en zonder meer knap gemaakt, maar de arrangementen hebben net even te weinig die optimistische kleuring om echt prachtig te zijn. Wellicht heeft Doyle z'n arrangementen meer gebaseerd op Russische componisten als Moessorgsky en Rachmaninov.

Veel tracks hebben een aangename sfeer, hoewel het verhaal zeker de nodige tragiek en dramatiek bevat. Maar Doyle verstaat de kunst om via het arrangement een track allerlei verschillende eigenschappen mee te geven: spanning, melancholie, dramatiek, maar ook ontspanning en romantiek. En al die kleuringen komen terug in deze score.
De spannende tracks zijn daarvan duidelijk de minder aansprekende, hoewel nog steeds prima beluisterbaar. Maar de melodieën zijn wat vlakker en via het arrangement wordt dan de spanning opgevoerd.

Dat de film zich (grotendeels) afspeelt in Rusland is in de muziek goed te horen. Een aantal tracks zijn opgezet als traditionele Russische songs, waarin ook Russisch gezongen wordt, terwijl donkere basstemmen het tegenwicht bieden op het bekende typerende slavische ritme. Soms varieert Doyle dit tempo, door de zangers steeds sneller te laten zingen. Met name in een track als 'Smuglianka' is dit goed te horen, maar ook 'Farewell of a Slav', 'Nightingales' en 'The Land' zijn typisch Russische zangtracks.

De score sluit af met 'The Land', een van de hoogtepunten van de score, wat een melancholieke Russische song is, gezongen door Anatoly Fokanov op Doyle's hoofdthema van de score. De solozang van Fokanov wordt prachtig ondersteund door koorklanken van mannen en vrouwen en vanaf halverwege door het orkest. In de laatste minuut komt dan alles bij elkaar en sluit de score prachtig af. Dramatische klanken waar volop hoop doorheen klinkt.

Kortom, met Est-Ouest heeft Patrick Doyle een prachtige orkestrale score afgeleverd. Met volle orkestrale klanken weet hij een wat zwaarmoedige sfeer neer te zetten, die toch steeds positief klinkt. Wellicht is dat beeldend voor het Russische aspect in de score. De songs die op deze score zijn meegenomen versterken dan nog die Russische sfeer, door solo en koorzang met veelal donkere en diepe stemmen. De vaak erg fraaie melodieën met mooie arrangementen en volle orkestrale klanken maken veel tracks tot een heerlijke luistertocht. Ondanks een aantal mindere tracks is dit gewoon weer een uitstekende score van Doyle met een waardering van 86 uit 100 punten.
[Est] Ouest - 08/10 - Critique de Tom Daish, ajouté le (Anglais)
After completing scoring duties on his fantastic score to Great Expectations, Patrick Doyle was suddenly diagnosed with leukemia. This was obviously a huge shock to him and his fans, however he survived, even managing to compose his (as yet not fully released) score to the animated feature Quest for Camelot. To the huge relief of lovers of his fantastic music, he has recovered and has now returned to writing more of the splendid music that has put him at the top of the list of today's best young composers.

EsEst Ouest is his third collaboration with French director Regis Wargnier and while I wouldn't necessarily put his two other efforts as Doyle's absolute best scores, they have none the less been his finest work outside of working with Kenneth Branagh. EsEst Ouest is a French film about an escape to the West from communist Russia. Of course, the great slavic composers such as Tchaikovsky, Rachmaninov, Prokofiev and at least another half a dozen other greats, were invariably associated with a similar time in history (perhaps a little before I suppose) and so their music was often commissioned by the Tsar (or whoever, I'm no historian) to commorate Russia's greatness. Doyle, of course is far too good a composer to merely emulate these leading romantic composers, but their dynamic presence can be felt in the style that Doyle uses. Most notably in the sections which feature virtuoso pianist Emanuel Ax; Rachmaninov perhaps being the obvious model. Indeed, Rachmaninov's love of making the pianist charge up and down the piano is present in several key passages of the score.

The Opening Titles are fairly portentous, while remaining well below being horribly overblown, featuring bold horn and brass parts that introduce the main theme. This is also performed in a much more romantic, but ultimately melancholy way several times through the score. While it's a lovely theme, I wouldn't honestly put it down as one of his most memorable, it is too quietly complex to just stick out hum along memorable, but sets the tone of the film splendidly. Along with that are the usual rolling string arppegios that Doyle is so fond of, but in this instance reflect the movement of the sea rather nicely; especially as many of the cues appear to be associated with water (the album cover is a picture of crashing waves). It is rather a shame, it has to be said that Doyle's ace piano soloist Emanuel Ax doesn't appear a few more times as his playing as illuminates every track where it is featured. It's also nice to hear a piano part in a score that isn't done a la Gump, ie. twinkling and sentimental, but one that weaves in and out of the orchestra in the best tradition of Rachmaninov. What is even more impressive to note is that Ax performed his cues on the other side of the planet and it is a testament to the production and performance that it sounds so 'live' in the sense of the entire thing just playing as if it were a concert.

Several of the tracks feature stirring Russian songs (not by Doyle) which don't sound entirely out of place, although I think I would have preferred them all at the end since none of the rest of the score bar the final track features choir. Given Doyle's superb track record for writing choral music (Henry V's Non Nobis Domine and the songs from his bouyant Much Ado About Nothing), it does make you wonder why he wasn't asked to write songs that could have contained motifs from the score. Ah well.At least Doyle does get a chance to flex his considerable talent for vocal writing with the somewhat poignent, yet gently stirring finale song The Land. Anatoly Fokanov's name can be added to the incredibly diverse, yet top notch list of soloists that Doyle has employed to perform his scores. His rich baritone voice is just perfect and with the choir in the background makes a fitting finale to an excellent score.

I'd suggest that EsEst Ouest is not one of Doyle's high impact, easy to appreciate first time scores. The music doesn't quite reach the dizzy exhileration of his work for Branagh. I guess this what happens as a composer matures, the approach becomes a lot more complex, but in the end more fulfilling and profound listening experience. Incidentally, don't panic that the orchestra doesn't perhaps appear to be one of the world's top orchestras. The performance and recording are both excellent and the conducting is handled splendidly by James Shearman. The score and film were originally released in France, but is available more widely as Sony Classical has now given the album a much wider release. Doyle fans will love this, lurkers will certainly love moments, but may find it less of an easy listen than usual. However, definitely a great score that is definitely worth picking up.
[Est] Ouest - 08/10 - Critique de Arvid Fossen, ajouté le (Néerlandais)
EsEst Ouest is de eerste ost van Patrick Doyle voor 1999. Het is niet de eerste Franse film waarvoor hij componeerde. Eerder al werkte hij samen met Régis Wargnier aan Une Femme Française en Indochine. Het is sinds Great Expectations in 1997 een sterke comeback. Dit doet hij door een unieke score met een Westers/Russische klank, uitgevoerd wordt door orkest en piano. In deze cd zijn duidelijk invloeden uit eerdere werken van PD merkbaar. Zo horen we vrij duidelijk het voortreffelijke drama thema uit Great Expectations opduiken, doet de piano ons wat aan Carlito's Way denken, maar ligt de klank eerder in de aard van Dead Again. De uitwerkingen zijn echter zeer goed en zulke verwijzingen naar vorige werken zijn hoogstwaarschijnlijk door de regisseur aangebracht. Zij die de erg korte piano stukken in Carlito's Way zeer goed vinden, worden hier wel verwend daar de scènes waarin de personages hun vlucht zoeken in het zwemmen in de stijl van piano concertos werden gecomponeerd, met aan de piano Emanuel Ax. Naast de instrumentale muziek, krijgen we een aantal Russische songs. Daar hou je van of niet. Dit laatste betreft slechts enkele nummers en zij die al hebben gezien hebben dat het label Sony is, weten dat deze score wat langer dan gemiddeld moet zijn: met 53 minuten voldoende materiaal dus. De verwachtingen waren hoog gespannen bij PD fans en wat mij betreft zijn deze ingelost.


Signaler une erreur ou envoyer des infos supplémentaires!: Connexion