Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 



Sin City


Colosseum (4005939664428)
Varèse Sarabande (0030206664423)
Película | Fecha de estreno: 29/03/2005 | Estreno de película: 2005 | Medio: CD, Descarga
 

¡Subscríbete!

¡Manténgase informado y obtener mejor acceso a la información de los coleccionistas!





 

# Pista Artista/Compositor Duración
1.Sin City Robert Rodriguez1:55
2.One Hour To Go Robert Rodriguez2:12
3.Goldies's Dead Graeme Revell2:16
4.Marv Graeme Revell & Robert Rodriguez2:10
5.Bury The Hatchet Graeme Revell2:40
6.Old Town Girls Graeme Revell & Robert Rodriguez0:45
7.The Hard Goodbye Graeme Revell4:32
8.Cardinal Sin Graeme Revell & Robert Rodriguez2:15
9.Her Name is Goldie Graeme Revell1:01
10.Dwight John Debney2:11
11.Old Town John Debney & Robert Rodriguez3:16
12.Deadly Little Miho John Debney & Robert Rodriguez2:58
13.Warrior Woman John Debney2:19
14.Tar Pit John Debney2:12
15.Jackie Boy's Head John Debney0:36
16.The Big Fat Kill John Debney3:17
17.Nancy Robert Rodriguez1:34
18.Prison Cell Robert Rodriguez1:49
19.AbsurdFluk3:41
20.Kiss of Death Robert Rodriguez1:58
21.That Yellow Bastard Robert Rodriguez1:36
22.Hartigan Robert Rodriguez1:44
23.Sensemaya Silvestre Revueltas5:59
24.Sin City End Titles Robert Rodriguez3:16
 58:12
Manda tu crítica Ocultar reseñas en otros idiomas

 

Sin City - 08/10 - Crítica de Adam Andersson, Publicado en (Inglés)
Three completely different storylines, only loosely tied together by the fact that they all take place in the same town - can that work as a film? And three different composers scoring each of the three storylines, only loosely basing their music on the same themes - can that work as a score? An impossible mix, it may seem, that could never result in a good movie, or at least not in a coherent one - but be surprised: it did. Robert Rodriguez’ faithful adaptation of Frank Miller’s wonderfully dark graphic novel series Sin City is a very well held-together movie, despite its apparent schizophrenia both story and score-wise. The scene of the movie - Sin City itself - gives both film and score the unity it needs and as a whole, Sin City is a film experience that ultimately feels like one story - the story about a town gone bad - a town where everything can happen...

Robert Rodriguez already before filming started to write on the main theme of the film, but as time went by, he realised that he could not score Sin City entirely by himself. So he called in two composers he has worked with before: John Debney (Spy Kids) and Graeme Revell (From Dusk till Dawn) to compose the music for two of the three storylines, while Rodriguez would take care of the third storyline himself, as well as provide some overarching themes for the film as a whole. The collaboration seems to have been a close one, because even if the three parts are different in many ways, they are connected in the very dark character and a modern film noir feel - it is one score, not three, no doubt about it, and within it there is a lot to enjoy. With classic film noir elements such as saxophones and trumpets together with ordinary symphony orchestra accompaniment, as well as more modern elements such as electric guitar, bass and synths, a truly enchanting picture of the darkness of Sin City is painted before us. Indeed, this music is Sin City.

It all begins with Rodriguez’ exciting main title cue, "Sin City”, with saxophone solos over a drum beat and a bass line, presenting the main theme for Sin City. I must admit though that I have a little bit of a problem really identifying this theme, which does not seem to resurface many times either. Nevertheless, the main title sets the tone in an excellent way, and tells you what you’re in for: a modern film noir score that is quite remarkable. Rodriguez has opted to use a rather traditional orchestra (though lacking all woodwinds except for the saxophones) for his part of the score, and the same goes for Debney’s part - in terms of instrumentation, Revell’s part is the really interesting one. Revell’s score begins in the third track of the CD, and while being in the same overall tone as both Rodriguez’ and Debney’s music, it is apparent from the start that this is something special indeed. With saxophone and trombone solos, female voice and synths (percussion as well as other synthesised instruments) Revell creates an incredibly low and to me very exciting score for his episode. It is filled with clanging, metallic synthetic sounds, underlined by more ordinary percussion and bass, with sax and trombone solos taking the lead. Two notable themes unify the episode: a low sax theme for the storyline’s protagonist, Marv (“Marv”), and a haunting female vocal motif for the woman he sets out to avenge, Goldie (“Goldie’s Dead”). Especially this vocal motif is notable when it appears in the midst of the harshness of the other music, like a vague remembrance of something that once was. Revell must be commended for his treatment of the thematic material here – it is impressively done, and a treat of this score.

Debney’s episode is more of classic film noir scoring, so to speak, with its use of an ordinary orchestra with saxophone and trumpet solos. It has a modern touch with a lot of percussion and synthetic sounds though, and merges well with Revell’s preceding cues, as well as with the following music by Rodriguez, which is rather similar to Debney’s in many ways, even though Debney more clearly turns to the classic “film noir feel” with his long, dark lines in both sax, trumpet and strings. Debney also uses a strong theme (once again on sax) for the prostitutes of Sin City, the “Old Town Girls”, a theme that was introduced already in Revell’s episode (in “Old Town Girls”). When characters of the three storylines interact, so does the music, and it is most obvious with this particular theme. This is a nice feature, which helps give the three storylines a feeling of unity. Debney’s part culminates in “The Big Fat Kill”, a definite highlight of the score with its dramatic character, culminating in first trumpet then saxophone solos over a string and piano background. A wonderful cue.

After the high mark of “The Big Fat Kill”, Rodriguez music follows. Frankly, I find that it has troubles reaching the same heights as the preceding tracks, lacking a unifying theme. It remains good noir film music, but comes a little bit in the shadow after Revell’s and Debney’s efforts. But “Prison Cell” for instance is a brilliant piece, opening with harp arpeggios followed by dark strings and brass. There is less of the electronic percussion and effects in Rodriguez music, and much of it is powerful action music with a lot of brass, while the rest is quite emotional strings and piano music, like “Kiss of Death” which begins with this emotional piano music and culminates in aggressive brass music. To round things off, there is a great end titles cue - more or less a rock piece that features all the subthemes of the film as well as the main theme which finally gets a thorough reading. Within Rodriguez’ part there are also two non-original pieces, the rock song “Absurd” and the classical piece “Sensemaya” by Mexican composer Silvestre Revueltas. While Revueltas’ piece fits quite well into the character of the score, since it so obviously has been a major inspiration for Rodriguez’ music, the rock song feels extremely misplaced in my opinion and disrupts both feel and pace of the score, and should be skipped.

Both Debney and Revell managed well to incorporate their separate parts in the soundscape established by Rodriguez with his main title, and further developed in the final part of the score, and all of it comes off as a unified film noir score, with a very modern feel. The three parts are so stylistically entwined that when listening casually, you will not notice when one composer’s episode starts and another begins. It is a fact though, that Rodriguez own part is less heavy with the smouldering saxophones of the main title that both Revell’s and Debney’s, and in parts it feels as if Debney and Revell actually did a better job in merging with the style of the main title than Rodriguez did himself. Rodriguez part is still very film noir in its feel though with the piano writing, but is clearly more influenced by Revueltas’ “Sensemaya” than any traditional film noir scoring. In the end, Debney’s part is the one that comes across as the most well-written music, especially “The Big Fat Kill”, but actually in my mind Revell’s part is what stays the longest, with its interesting instrumentation and great thematic treatment.

Credit must go to Rodriguez however, who managed to hold all of this together, both film and score, and create much of the thematic material. With Debney and Revell he has created a great film noir score for the 21st century - and that is no small accomplishment. There are a lot of unusual things in this score, and all might not become as caught by it as I was, but I wholeheartedly recommend you to give it a try. Allow yourself to be immersed in the dark, dark world of Sin City. It is quite a journey.
Sin City - 07/10 - Crítica de Lammert de Wit, Publicado en (Neerlandés)
In de negentiger jaren van de vorige eeuw schreeft Frank Miller zijn stripverhaal Sin City. Het werd een succesvolle stripserie en in 2005 zijn een aantal verhalen uit die serie omgevormd tot een film, waarbij Miller zelf, samen met Robert Rodriguez de regie voerde. De film heeft een nogal somber karakter, wat versterkt wordt door de opvallende kleurstelling in de film. Deze is namelijk vooral zwart-wit, waarbij steeds enkele zaken er in kleur uitgelicht worden, waardoor de makers de aandacht van de kijker heel precies konden sturen. De film was een groot succes, zowel bij critici als bij het grote publiek.
In de film zijn een aantal verhaallijnen, die apart verteld worden, met elkaar verweven, waarbij de criminele familie Roark een centrale rol speelt. In de verhalen wordt dood en verderf gezaaid in de stad Basin City, waar criminaliteit, prostitutie en corrupte politie de boventoon voeren en waar vooral wraak het motief is voor orgie's van geweld. Ik heb een stukje van de film gezien en was er al snel klaar mee.

Robert Rodriguez had als regisseur een flinke vinger in de pap voor wat betreft de score voor de film. Hij is zelf ook een ervaren filmmuziekcomponist en nam de thema's, de omlijstende muziek en de muzikale invulling van een van de verhaallijnen voor z'n rekening. Daarnaast heeft hij twee collega's gevraagd om mee te werken. Daarbij heeft Graeme Revell de muziek voor een andere verhaallijn ingevuld en John Debney de muziek voor de derde verhaallijn. Alle drie hebben ze hun eigen invulling daaraan gegeven, waardoor hun muziek ook nogal wat verschillen bevat. De tracks van de drie componisten staan keurig gegroepeerd op het album.

De muziek is gemaakt in de stijl die perfect past bij een film noir, met veel donkere klanken, waar regelmatig jazzy tonen aan toegevoegd zijn. De muziek is redelijk melodieus, maar de vele klanken in de lagere regionen zorgen voor die donkere sfeer van de muziek, die daardoor vaak behoorlijk aan de grimmige kant is. De lage koperblazers versterken die kleuring en zorgen zo voor extra spanning in de muziek.
In de tracks die door Graeme Revell zijn gecomponeerd is de muziek duidelijk minder melodieus en vaak wat ijler gekleurd, met wat losse pianomotieven of een saxofoon en andere koperblazers die klinken alsof ze in een verder weg gelegen grote ruimte worden bespeeld. Ook de percussie is duidelijk afwijkend van de muziek van Rodriguez of Debney en heeft wat meer een 'drumklank' of aparte ritmische klanken. Ook past Revell veel elektronische non-melodieuze klanken, geluiden en effecten toe in zijn tracks, waarmee hij vooral een bepaalde donkere en dreigende sfeer probeert neer te zetten.
De muziek van Revell op dit album is nauwelijks melodieus en bestaat vooral uit een aantal melodieuze motieven, aangevuld met allerlei elektronische geluiden en koperblazers, waaraan de nodige effecten zijn toegevoegd. Het zijn vooral de waterig klinkende piano en de galmende sax die er dat typische 'film noir stempel' op drukken.

Waar de muziek van Revell vooral elektronisch is, daar past John Debney veel vaker orkestrale en akoestische klanken toe, met strijkers en koperblazers. Vooral de lage koperklanken zorgen bij Debney voor die donkere kleuring, die samen met de saxofoon voor de 'noir-kleuring' zorgt. Daarbij is de muziek van Debney redelijk melodieus en daardoor aangenamer om naar te luisteren dan die van Revell. Ook Debney past overigens volop elektronische klanken en effecten toe om de dreiging en spanning te versterken. In sommige tracks past Debney zelfs klanken toe die tegen het chaotische aan hangen, zoals in 'Deadly little Miho' of 'Warrior Woman'.
Een aparte track van Debney is 'Jackie Boy's Head', die een duidelijk veel jazzier kleuring heeft, met een snel spelende saxofoon. De daarop volgende track 'The Big Fat Kill' is overigens een van de meer prettige tracks van dit album, en dan met name het laatste deel van die track.

Net als Debney is ook de muziek van Rodriguez zelf vooral orkestraal gecomponeerd, ook weer aangevuld met de nodige elektronische klanken, geluiden en effecten. Maar opvallend bij de muziek van Rodriguez is het vele gebruik van strijkers en piano, en de soms nogal grillige en grimmige arrangementen, die de muziek meer thrillerachtig maken. In een paar tracks hoor je ook nog een gitaar voorbij komen. Elektrische gitaren spelen vooral een rol in de afsluitende 'End Titles' en zorgen voor een stevige, maar prima te verteren muzikale beleving.

Naast de muziek van de drie componisten staat op het album nog een niet zo prettige song van de acid-rock band Fluke van hun album Risotto uit 1997 en een klassieke compositie van de Mexicaanse componist Silvestre Revueltas, die hij in 1937 componeerde. Deze modern klassieke compositie komt nogal grillig en grimmig over en past daarmee wel bij de scoremuziek.

Kortom, met dit album van de muziek van Sin City hebben drie componisten samengewerkt, waarbij regisseur Robert Rodriguez de hoofdmoot van de score gecomponeerd heeft. Zijn muziek is orkestraal en nogal donker en grimmig gekleurd, maar wel redelijk melodieus. Dat geldt evenzo voor de muziek van John Debney, die daarbij veel meer jazzy elementen toevoegde, waardoor zijn aandeel van de score wat meer een film noir kleuring heeft. Ook de muziek van Graeme Revell heeft die typische film noir kleuring, maar zijn muziek is vooral elektronisch en veel minder melodieus. Toch passen de drie verschillende muzikale stijlen goed bij elkaar en verklanken ze eenzelfde sfeer. De song van Fluke en de klassieke compositie van Revueltas zijn duidelijk minder aantrekkelijk, maar ook van Rodriguez, Debney en met name Revell staan minder aangename tracks op dit album, waardoor de algehele waardering uitkomt op 71 uit 100 punten.
Sin City - 07/10 - Crítica de Tom Daish, Publicado en (Inglés)
There are two things you seem to be able to guarantee with a Robert Rodriguez film; one, the man himself will take on half, or more, of the leading offscreen jobs (director, editor, composer etc.) and second that the composing will be by committee. The latter comment may sound disingenuous, but Rodriguez generally gets fine results from his composing team, even if the group is rather unwieldy due to its size. Rodriguez had originally intended to take on scoring duties for his comic book noir Sin City alone, but time ran short and so drafted in regular collaborator John Debney, together with Graeme Revell to help out. In this instance, having three composers actually works in the film and score's favour since each composer is tasked with one of the story threads and, in any event, the results are surprisingly coherent.
Rodriguez sets the tone in his titular opening cue and if the theme itself isn't hugely memorable, the grungy, noir-ish feel is instantly conjured. The shifts in tone between composer are probably more obvious for the track by track credits, but in truth there is no more eclecticism as one might find in the average Thomas Newman or Elliot Goldenthal score. However, those composers do have strong musical personalities and Rodriguez, Debney and Revell aren't exactly obvious (indeed Debney is one of contemporary film scoring's ultimate chameleons). However, it's not difficult to figure that Revell's sound world is industrial and percussive as Goldie's Dead moves away from the more orchestral music of Rodriguez's opening cues. All three composers include an extremely sleezy saxophone and in Revell's portions, almost to the point of parody. Some of the ensuing cues join Rodriguez's melodies onto Revell's percussion but, again, this is surprisingly seamless.

Although probably a trait desired of directors and producers, John Debney's generally anonymous musical presence renders some of his soundtrack albums rather forgettable. However, here he absorbs the styles of his co-composers and turns it into something far superior and winds up producing the most engaging and memorable material on the album. Old Town sees Debney combining racing percussion, seedy sax and strings into a dizzying musical concoction and adding barking horns to the mix in Deadly Little Miho is equally effective. Tar Pit is a more anguished slice of drama and the crazy saxophone of Jackie Boy's Head is thrillingly breathless; Debney is, if nothing else, a consummate craftsman and this adds considerable impact as, by this point, Revell's industrial percussion alone might have started to wear a little thin. Having said that, after the horrible Absurd by Fluke, three fine cues by Rodriguez appear in succession, notable That Yellow Bastard which contains some fine action scoring.

The album rounds out with Sensemaya by Silvestre Revueltas, which is melodically stronger than the score itself and a fine addition, followed by Rodriguez's End Titles. While Rodriguez's contribution isn't insignificant, he clearly sets the tone, and Revell's solo and combined entries are a cut above some of his solo work, it is Debney's material that takes pride of place. It is often the case that scores peak early, but in the case of Sin City, the first few tracks are interesting, but then Debney's material kicks in and the sophistication and invention kicks up a level. Pretty well every track that catches the ear is by Debney. If only he could produce such fine and interesting work for all of his projects. Sin City has a strong personality, albeit one interpreted three ways and, as such, worthy of attention.
Sin City - 08/10 - Crítica de Arvid Fossen, Publicado en (Neerlandés)
Filmmaker Robert Rodriguez begon zijn carrière met thrillers en horror films zoals Desperado, From Dusk Till Dawn en The Faculty. Op zijn naam staan echter ook de Spy Kids trilogie. Zijn nieuwste film Sin City ligt in het verlengde van zijn eerste hits: een misdaad thriller, maar dit keer verpakt in een modern film noir concept. Sin City is gebaseerd op het stripverhaal van Frank Miller, zich afspelend in het fictieve Basin City. De film vertelt drie aparte verhalen, die zich tegelijkertijd afspelen en die raakvlakken hebben met elkaar. Dit concept doet meteen denken aan Pulp Fiction. De cast is veelbelovend, met in de hoofdrollen onder andere Bryce Willis, Mickey Rourke en Benicio Del Toro. Sin City werd verfilmd in een speciale zwart-wit sfeer met hier en daar wat kleur. Critici hebben de film al ontvangen als een van best geslaagde adaptaties van een strip verfilming.

Robert Rodriguez is niet alleen filmmaker, hij componeert vaak zelf zijn muziek. Zo componeerde hij recent voor Once Upon A Time in Mexico een echt een knappe moderne en originele versie, met een knipoog naar Ennio Morricone’s Once Upon A Time in the West.

Misschien wel een vrij unieke benadering voor de soundtrack van deze film is dat Rodriguez heeft gekozen dat elk van de hoofdpersonages en verhalen door een andere componist werden gecomponeerd. Voor dit werkte hij samen met John Debney, met wie hij op Spy Kids al werkte en van de set van From Dusk Till Dawn kende hij Graeme Revell. Zelf scoort hij ook een verhaal en de algemene thema’s voor de film. Elk van de componisten gebruikte doelbewust een eigen richting van orkestratie. Zo zal Graeme Revell volledig met synthesizers, saxofoon, trombone, electro-bass en een solo vrouwen stem werken, waar John Debney het klassieke film noir gevoel in de score legt met een stijl zoals we dat kennen van de muziek van Bernard Herrmann, hier dan ook met een groot symfonisch orkest en jazzy elementen. Rodriguez zelf gebruikt orkest, componeerde meer thriller-suspense gericht, waar de tracks met solo sax en elektrische gitaar er duidelijk bovenuit springen.

Maar het gaat nog verder, wanneer de verhalen elkaar passeren, zal ook de muziek interageren, door motieven van elk van de verschillende scores te mengen: Rodriguez’s sax, Revell’s electro-brass en Debney’s trumpet-and-orchestra. In de schitterende End Titles track komen alle elementen zowat samen!

De meest boeiende bijdrage vind ik die van John Debney, die er perfect in slaagde om dat klassieke film noir gevoel te creëren, en die van Graeme Revell die misschien wel de meest sfeervolle en duistere kant van Sin City laat horen.

Sin City is een soundtrack die niet alleen goed doordacht is, de stijlen sluiten goed bij elkaar aan en de sfeer die gecreëerd wordt is uniek!
Sin City - 06/10 - Crítica de Grégory Ramat, Publicado en (Francés)
Dès les premiers accents et sur l'ensemble de l'album, cette B.O. lorgne ouvertement du côté du polar bien noir avec atmosphère poisseuse à la clé sublimée par un saxo un peu redondant mais qui fait son effet.
Si le cahier des charges est respecté de ce côté, on regrettera le manque d'ampleur de la plupart des morceaux. Il est vrai que c'est loin d'être une partition conventionnelle et elle ravira surtout les mélomanes avertis. Mais de ce fait il n'y a guère que quelques titres qui marquent véritablement l'oreille. On pense au final de The big fat kill - où le mélange saxo/violon fait merveille - au lyrique Her name is Goldie (hélas beaucoup trop court) et aussi à sensemaya qui a l'envergure d'un morceau de classique.
A noter la participation de Fluke (qui s'était déjà fait remarqué sur matrix Reloaded) avec un son un peu techno qui tranche efficacement.
Sin City fait sans doute partie de ses B.O. un poil trop illustrative pour emporter une totale adhésion et qui s'apprécie donc davantage en images.
La música de este soundtrack fue utilizada en:

Sin City (Trailer)

El tráiler del soundtrack contiene música de:

Yards, Amon Tobin (Trailer)
Cells (Instrumental), The Servant (Canción(es))
Sin City (2005), Robert Rodriguez (Película)




Notificar un error o enviar información adicional!: Iniciar