Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 



Clownface


Wild Eye Releasing 19/07/2019 Descarga
Película Estreno de película: 2018
 

¡Subscríbete!

¡Manténgase informado y obtener mejor acceso a la información de los coleccionistas!





 

# Pista   Duración
1.He's Coming0:53
2.Zoe's Theme3:34
3.Clownface's Theme2:26
4.Misfortunes Of The Past0:53
5.In The Woods0:33
6.The Lair2:38
7.Hostage2:51
8.Pretty Face1:20
9.Stalker0:45
10.Encounter0:43
11.Owen's Story1:10
12.Zoe & Rick1:09
13.Failed Attempt1:57
14.It's True1:06
15.Game On0:23
16.Those Eyes1:32
17.Strangling0:52
18.Skinning1:40
19.What Are You Laughing At?2:08
20.New Mask0:47
21.Slitting, Stamping, Gutting1:50
22.You Kept Me Alive1:01
23.Axe & Knife0:40
24.Party Massacre6:06
25.In The Tunnels2:34
26.Axed0:36
27.Hide And Seek3:25
28.Zoe & Jenna1:27
29.I Only Hurt You If You Struggle4:28
 51:27
Manda tu crítica Ocultar reseñas en otros idiomas

 

Clownface - 08/10 - Crítica de Bruno Roberti, Publicado en (Neerlandés)
CLOWNFACE (Hans Michael Anselmo Hess)

Clownface is een onafhankelijke low-budget slasher-film over een of andere rare masker-dragende psychopaat genaamd Clownface. De film zelf is niet de beste die ik ooit in het genre heb gezien, maar ook ver van de slechtste. Laten we eerlijk zijn, de acteurs zijn niet erg overtuigend, ondanks enkele uitzonderingen zoals Zoe, een van de hoofdpersonages bijvoorbeeld en het verhaal heeft hier en daar wat plotgaten, maar het is nog steeds de moeite waard om te kijken, zij het voor een nogal verrassend einde. Ik zal niet het hele verhaal van de film vertellen, omdat het onderwerp van mijn recensie de muziek van Hess is, wat het beste element van deze film is.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik al verrast was door de eerste partituur van deze componist, Carnival of Sorrows. Zoals je misschien in mijn recensie hebt gelezen vond ik het heel leuk, maar het enige dat me stoorde was het 'plastic' geluid, ik miste echte instrumenten. Misschien luisterde Hess naar mijn mening. Deze score klinkt veel realistischer dan zijn voorganger, dankzij het gebruik van echte instrumenten in plaats van alleen toetsenborden en synths. Niet dat het symfonisch en zonder elektronische geluiden is, helemaal niet. Het is meer een succesvolle combinatie van beide werelden. En dat maakt deze score zo goed. Het heeft alles wat nodig is om een ​​goede score te behalen: zoals in 'CARNIVAL OF SORROWS', is er een sterke thematische aanpak, enkele echte instrumenten in combinatie met keyboards en synths, variatie, angstaanjagende griezelige geluiden en effecten die een must zijn in een horror filmscore.

De algehele sfeer van deze soundtrack is erg donker, agressief maar toch met een paar momenten van rust om de luisteraars de gelegenheid te geven om diep adem te halen voordat ze weer duiken in de wereld van gekte van Clownface.
Na een korte duistere inleiding '' He's Coming '' krijgen we ons eerste thema, '' Zoe's Theme '' gevolgd door 'Clownface's Theme'. Later krijgen we zelfs een derde, '' Owen's Theme ''. De eerste twee thema's kunnen niet verder uit elkaar liggen. 'Zoe's theme' wordt prachtig door de componist zelf op klassieke gitaar gespeeld en is een soort intieme melodie, het blijft een tijdje in je hoofd hangen als je het voor de eerste keer hoort. Het komt terug in verschillende andere tracks zoals: 'Zoe & Rick', 'Those Eyes' en 'You Kept Me Alive'.
'Clownface's theme' is natuurlijk veel enger en beangstigender. Het herinnert me zelfs een klein beetje aan die oude klassieke monsterfilms: zwaar, donker, bombastisch, in een donkere afgrond van gekte. Dit thema komt ook terug en zelfs vaker dan 'Zoe's Theme' en in een aantal heel verschillende variaties. Er is zelfs een versie van de muziekdoos in 'Pretty Face', enkele hints ervan in 'Encounter'. In feite is het thema van onze hoofdpersoon overal op het album, als je echter goed luistert. Als je hem in volle glorie wilt horen, moet je meteen luisteren naar 'Party Massacre'. Het is echt eng. Het thema komt terug en het is een mooie lange track met rare effecten, met orkestrale bonken en Hess heeft wat geëxperimenteerd met traditionele instrumenten en dat is echt iets waar ik heel veel van hou, wanneer je een soort instrument hoort zonder een idee te hebben welk instrument dat is gebruikt om dat geluid te krijgen. Je zou echt verrast kunnen worden door wat je uit een normale piano of traditionele viool kunt halen, enz.
'Owen's Theme' krijgt daarentegen niet zoveel aandacht, maar hetzelfde geldt ook voor het personage. Hij is slechts een klein stukje van het verhaal, maar toch behoorlijk belangrijk. Het begint met zachte, mysterieuze pianoklanken vergezeld van houtblazers op de achtergrond. Het klinkt behoorlijk mysterieus en je weet echt nog niet wat je moet verwachten. Het is ook een beetje eenvoudiger dan beide andere thema's, die echt goed zijn uitgewerkt.
Er is ook niet-thematisch materiaal dat echt angstaanjagend en griezelig klinkt, zoals enkele huiveringwekkende geluidseffecten, een vervormde piano, veel lage snaren, zwaar bonzende percussie, enzovoort. Genoeg materiaal om de luisteraar gefocust te houden.

Dus, om deze review af te sluiten:
Clownface is een helse reis (bijna letterlijk) en ik bedoel het op een goede manier, natuurlijk! Het heeft alles wat een horrorfilm moet hebben. Is het gemakkelijk om te luisteren? Echt niet! En dat zou niet anders moeten zijn! Omdat geen enkele andere horrorfilm makkelijk te luisteren zou moeten zijn. Het is benauwend, op sommige momenten zelfs angstaanjagend, het kruipt onder je huid en sleurt je mee naar een wereld van waanzin. De wereld van Clownface!

Bedankt Hans voor deze bloedstollende score!
Een dikke 85/100!

Clownface - 08/10 - Crítica de Bruno Roberti, Publicado en (Inglés)
CLOWNFACE (Hans Michael Anselmo Hess)

Clownface is an independent low budget slasher movie about some kind of weird mask-wearing psychopath called Clownface. The film itself is not the best I’ve ever seen in the genre but far from the worst eiter. Let’s face it, the actors are not very convincing, despite some exceptions like Zoe, one of the main characters for example and the story has a few plot holes here and there but it still is worth watching, albeit for its rather surprising end. I won’t tell the whole story of the movie, because the subject of my review is Hess’s music which is the best element of this movie.

Let me start by saying that I already was surprised by this composer’s first score, Carnival of Sorrows. As you might have read in my review I quite liked it but the only thing that bothered me was the ‘plastic’ sound, I missed some real instruments. Perhaps, Hess did listen to my opinion. This score sounds a lot more real than its predecessor thanks to the use of real instruments instead of keyboards and synths only. Not that it’s a symphonic and without any electronic sounds, not at all. It is more a successful combination of both worlds. And that’s what makes this score so great. It’s got all it needs to be a good score: like in ‘CARNIVAL OF SORROWS’, there is a strong thematic approach, some real instruments in combination with keyboards & synths, variation, terrifying creepy sounds and effects which are a must in a horror movie score.

The overall mood of this soundtrack is very dark, tenebrous, aggressive but still with some moments of rest to give the opportunity to the listeners to take a deep breath before diving again in the Clownface’s world of madness.
After a short dark introduction ‘’He’s Coming’’ we get our first theme, ‘‘Zoe’s Theme’’ followed by ‘Clownface’s Theme’. Later on, we even get a 3rd one, ‘’Owen’s Theme’’. The first two themes couldn’t be more different. ‘Zoe’s theme’ is beautifully played by the composer himself on classical guitar and is some sort of intimate melody, it stays in your head for a while when you hear it for the first time. It gets back in several other tracks like: “Zoe & Rick”, “Those Eyes” and “You Kept Me Alive”.
Clownface’s theme” is much more creepy and frightening ofcourse. It even reminds me a tiny bit of those old classic monster movies: heavy, dark, bombastic, in a dark abyss of madness. This theme also gets back and even more frequently than “Zoe’s Theme” and in a bunch of very different variations. There’s even a music box version in “Pretty Face”, some hints of it in “Encounter”. In fact our main character’s theme is all over the album, if you listen carefully though. If you want to hear him in full glory, you should listen to rightaway to “Party Massacre”. It’s truly creepy. The theme gets back and it’s a nice long track with weird effects, banging orchestral hits and Hess did some experimentation with traditional instruments and that’s really something I’m very keen of, when you hear some kind of instrument without having a clue which instrument has been used to get that sound. You could get really surprised what you can get out of a normal piano or traditional violin, etc...
“Owen’s Theme” on the other hand doesn’t get as much attention, but the same goes for the character. He’s only a small piece of the story, but nevertheless pretty important. It starts with soft, mysterious piano notes accompanied by woodwinds in the background. It sounds pretty mysterious and you really don’t know what to expect yet. It’s also a bit more simple than both other themes, which are really well elaborated.
There is also non-thematic material that sounds truly terrifying and creepy, like some chilling sound effects, a distorted piano, a lot of low strings, heavy banging percussion, and so on. Enough material to keep the listener focused.

So, to conclude this review:
Clownface is one hell of a trip (almost litteraly) and I mean it in a good way, obviously! It has everything such a movie should have. Is it easy to listen? Hell no! And it shouldn’t be! As no other horror movie should be easy to listen either. It is frightening, at moments even terrifying, it creeps under your skin and drags you into a world of madness. The world of Clownface!

Thank you Hans for this blood-curdling score!
A well deserved 85/100!
Clownface - 09/10 - Crítica de Sybren van der Schoot, Publicado en (Inglés)
CLOWNFACE

After great critical acclaim for Hess’ music on the movie Carnival Of Sorrows, wich earned the movie an Award for best feature film and best musical score at the LA Film Festival in 2018, Hess now returns for another, even richer score to the 2019- slasherfilm CLOWNFACE wich just recently won its 3rd(!) Award at the Latitude Film Awards
This time around Hess goes even bigger with instrumentation and multi layers of sound and ambiance. For this slasherflick Hess composed a beautiful and melancholic theme for its lead character ‘Zoe’: with accoustic guitar he approaches the start of the movie with a warm and tender feel to it. The theme returns two or three times, but always with a little twist.
For the theme of the antagonist and titulair character ‘Clownface’ we hear the dark and threatening low key arrangement that for any listener tells us all we need to know: a dark, twisted and above all deadly presense is hovering over the teenagers that all too soon start to dissappear in the old fashioned 80’s slasher-way. Hess uses both acoustic and electronic instruments, that colour every track with a kind of freshness and surprise. At times you feel like you’re recognising little pieces of music that remind of Steve Jablonsky’s Texas Chainsaw Massacre (2003) Marco Beltrami’s Scream (1996) or even John Carpenter, when it comes to ‘Zoe’s Theme’, that of being a simple but recognisable piece of music.
The score to CLOWNFACE consists of 29 short tracks, but with one longer piece to build tention and really getting into the vibe of the scene, wich happens to be a complete group of party people getting offed by the psycho: ‘Party Massacre’ has synth strings, cello, pizzicato, percussion all blend into a 6:06 min. sequence. The shortest track, ‘Game On’, with a total of only “0.23 seconds has to be the ultimate nodge to the 80’s. With its old school-style synth/percussion it’s like a brief moment of joy throughout the dooming vibe the album depicts. All hell breakes loose on ‘Failed Attempt’ like a big cluster of whaling strings, heavy drums and sizzling sharp sounds that build up to a climax.
Hans Michael Anselmo Hess mentioned in an interview once, how much he enjoys composing multi layered pieces of music that can bring every listener their own experience on what could happen in that particulair piece of music and even making music that is strong enough to stand on its own.
My overall conclusion to CLOWNFACE: the composer seems to have been given more carte blanche in choosing the instrumantation, wich results in a bigger than life power-score, with this time more accoustic instruments like cello, guitar flute and a rich full soundscape that keeps you on edge throughout the whole album. There were a few moments where Hess’ score almost sounds too grand for the images of the movie it was composed for. But it also gives the movie some extra cache ( who remembers Christopher Young’s contribution to ‘Hellraiser’ (1987) and ‘Hellbound: Hellraiser II (1988) that provided more impact then it would have had without his beautiful and iconic score) That same class and energy, Hess brings to CLOWNFACE.




Notificar un error o enviar información adicional!: Iniciar