Sherlock Holmes: A Game of Shadows

Sony Classical (0886979789029)
WaterTower Music (0794043156199)
Sony Music Japan International (4547366064032)
Movie | Release date: 12/13/2011 | Film release: 2011 | Format: CD, Download

Subscribe now!

Stay better informed and get access to collectors info!


# Track   Duration
1.I See Everything0:39
2.That Is My Curse Shadows – Part 1)1:51
3.Tick Tock Shadows – Part 2)8:13
4.Chess Shadows – Part 3)7:34
5.It’s So Overt It’s Covert3:19
6.Romanian Wind1:56
7.Did You Kill My Wife?2:42
8.He’s All Me Me Me1:58
9.The Mycroft Suite1:41
10.To the Opera!(incl. “Don Giovanni: A Cenar Teco” von Wolfgang Amadeus Mozart)4:03
11.Two Mules For Sister Sara (Ennio Morricone) – Movie Screen Orchestra2:34
12.Die Forelle (Franz Schubert) – Ian Bostridge & Julius Drake3:23
13.Zu Viele Füchse Für Euch Hänsel1:47
14.The Red Book4:00
15.Moral Insanity1:31
16.Memories Of Sherlock2:11
17.The End?2:26
18.Romani Holiday (Antonius Remix)5:40
19.Shush Club#3 (Digital Bonus Track)4:32
20.Beautiful Eyes (Digital Bonus Track)2:13
21.Just Follow My Lead (The Waltz) (Digital Bonus Track)4:45
Submit your review Hide reviews in other languages


Sherlock Holmes: A Game of Shadows - 05/10 - Review of Edmund Meinerts, submitted at (English)
The new millenium has seen some decidedly mixed fortunes for the ever-controversial Hans Zimmer, producing a handful of scores that have even his most die-hard fans - and fans of Hans Zimmer really do die hard - questioning his moves. Inception was loved by many, but found incredibly dull by just as many. Kung Fu Panda 2, though excellent, was absolutely saturated with John Powell's musical voice - I'd be surprised if there was more than five minutes of original Zimmer material on that album. And Rango did manage to offer a few minutes of fun, quirky spaghetti Western homage, but was largely marred by a terribly produced album that was brief, featured many fragmented cues and was riddled by source dialogue and songs. The real stinker of the bunch, though, was Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides, a score that left me baffled, dissatisfied and bitterly, bitterly disappointed.

I've always been a fan of Hans Zimmer's, and he was my favorite composer for a long time. It's he who first got me hooked on film music, and he has created some undoubtedly brilliant music in the past. His run of poor form over the last few years, however, culminating in the lazy, rehashed, phoned-in On Stranger Tides, has led to a serious disillusionment. This brings us to Sherlock Holmes: A Game of Shadows, a score that I tentatively approached with a make-it-or-break-it attitude: Would Zimmer finally deliver an enjoyable score? Or would I be treated to another frustrating album full of unnecessary source music, remixes and lazy rehashes from the previous Sherlock Holmes ?

Well, a word about the album first: it's rather a bizarre one in that it's highly compartmentalized. It opens with the bulk of the score's straight action material in four cues collectively termed 'Shadows', before shifting to five quirkier, ethnically saturated cues that recall the similar Gypsy-flavored material from the first score. Three source-like inclusions follow (two of which 'Zimmerified' adaptations of previous music), then another five regular score cues, and topped off by a remix at the end. To add even more confusion, three bonus cues are available for download via the CD's enhanced content. Zimmer's recent affinity for eclectic albums certainly shows no sign of abating.

The best thing to do is to discuss these sections' merits and weaknesses in turn, so nothing for it but to start at the beginning: the 'Shadows' cues. The first thing I noticed about this score is the brass contributions; they sound absolutely ATROCIOUS. Zimmer has always had a tendency to mix his brass with a thin-sounding synthetic edge, but never has it sounded so horrible and out-of-place as here. At least in Inception it was a stylistic choice; here, it's absolutely cringe-worthy. Fortunately, much of the action music is string- and percussion-driven (not to mention some bass woodwind writing, surprisingly dynamic for Zimmer), so that awful, cheap-sounding brass isn't a constant irritant, but in cues like 'That is My Curse (Shadows Part 1)', it's really bad. With that out of the way, the bulk of these two cues does actually feature some decent action writing, with 'Tick Tock (Shadows Part 2)' in particular conveying a sense of propulsive urgency. The ticking clock sound running through the second and third parts is a little gimmicky, but isn't too intrusive. Overall the action music is rather darker than in the first score and doesn't feature many references to the series' title theme; it's not as engaging as the lengthy 'Psychological Recovery: 6 Months' cue from Sherlock Holmes, but it's decently enjoyable - as long as that godawful brass stays out of the way!

Where this score does manage to excel beyond its predecessor is in the quirky, ethnic material, for which Zimmer flew out to Slovakia to meet and record with local performers. The pairing of 'It's So Overt, It's Covert' and 'Romanian Wind' will likely be the highlights for listeners less interested in Zimmer's bass-heavy, synthetically-'aided' action style. The former contains one of the sequel score's three full performances of the title theme with the first score's familiar accordeon, fiddle and banjo accents gracing a gradually accelerating oompah rhythm. The latter continues to accelerate, reaching an absolutely breakneck pace by the end. The absolute highlight of both these cues are the spirited clarinet and fiddle performances that dance up and down dizzying scales with nearly as much spirit as John Williams' The Terminal. 'Did You Kill My Wife' is an amusingly dour performance of the title theme's B phrase (best summarized in the final two minutes of the first score's 'Catatonic') by a brass quartet - you know, the sort you usually hear playing Christmas carols and raising money for the Salvation Army out in the street around this time of year. 'He's All Me Me Me' is the second full performance of the main theme, with eccentric fiddle improvisation over the top and, curiously, a snippet of studio dialogue between Zimmer and the Slovakian performer at the end. 'The Mycroft Suite' closes this portion of the album with a daintily mysterious (but ultimately silly) little woodwind march.

The next three cues represent the adaptation of previous material into this score, and range from redundant to outright painful. 'To the Opera' adapts the aria 'Don Giovanni! a cenar teco m'invitasti' from Wolfgang Amadeus Mozart's opera Don Giovanni into an action cue, and to hear this gorgeous, delicately classical piece of music underpinned by the brute foghorn blasts of Zimmer's Inception-style brass is really quite hideous. Even worse is the addition of droning synthetic overlays to Franz Schubert's 'Die Forelle', which even distorts the singer's voice. Sandwiched in between these most unfortunate cues is a piece from Ennio Morricone's 1970 score Two Mules for Sister Sara, and while its quirky tone isn't too out of place within these scores (and Zimmer hasn't mutilated it), it's a somewhat pointless inclusion.

Thankfully, the real score starts up again afterwards, but there's nothing really remarkable left to tell. A few uneventful action cues are followed by an extremely sparse rendering of the theme's B phrase on honky-tonk piano and zither in 'Memories of Sherlock', before 'The End?' offers the score's final main theme statement in a full, slightly-altered reprise of the first score's 'Discombobulate' cue. The 'Antonius Remix' that follows, 'Romani Holiday', is nowhere near as insufferable as any of the seven included on the score album for On Stranger Tides, and retains cohesion with the rest of the score thanks to the carrying over of the gypsy elements, but it's too long for its own good and likely to be skipped by most score fans. Apparently, Zimmer failed to realize after On Stranger Tides that the vast majority of his fanbase simply isn't interested in these remixes.

The three bonus cues that follow are not really worth much fuss. 'Shush Club #3' and 'Beautiful Eyes' are further evidence that Zimmer had a lot more fun flying to Slovakia to have jam sessions with local musicians than he did composing new material for the score proper, and will both remind of the somewhat obnoxious 'I Never Woke Up in Handcuffs Before' cue from the original Sherlock Holmes. Somewhat more interesting is the waltz in 'Just Follow My Lead', which begins as a fairly standard affair but spins off into ominous waters halfway through, even ending on a few chords reminiscent of Gladiator. This would be rather impressive if it wasn't for the fact that Zimmer (aided by Klaus Badelt) pulled a similar trick in the cue 'Gourmet Valse Tartare' from Hannibal.

So, in the end, where does all this leave us? Unfortunately, somewhat disappointed. Zimmer has managed to avoid repeating the disaster of the most recent score in the Pirates of the Caribbean franchise, but it's a tentative step forward only, not a giant leap. This new score doesn't even feature any proper new theme for Holmes' archnemesis Moriarty (or, indeed, at all). There's a vague low-register figure heard at the outset of 'Tick Tock (Shadows Part 2)' and again in 'The Red Book', but that's just an inversion of the Cutler Beckett ostinato from Pirates of the Caribbean: At World's End - not exactly a satisfying new identity, not even as interesting as the Westminster Chimes motif used in the first score.

What Zimmer desperately needs to do is realize that he is a film composer first, and a fosterer of talent second. These recent score albums all feature a mind-boggling array of different artists (and that's not even getting into the whole ghostwriter issue), whether in performance, composition or (sigh) remixing duties. What Zimmer is trying to do is certainly admirable in spirit, but if the scores that result from these mega-collaborations continue to be as disjointed and unsatisfying as they have been of late, I can see even his unusually large and unusually devoted fanbase start to drift away.

Still, it's far from being a complete loss. Some of the action music, particularly 'Tick Tock (Shadows Part 2),' is enjoyable enough, and it's hard not to appreciate the spirit of a few of the ethnic pieces. Overall, if you enjoyed the first score, here's a lot less of the same.
Sherlock Holmes: A Game of Shadows - 06/10 - Review of Jason FLZ, submitted at (English)
After the successful venture into the world of Holmes (in 2009)it was obvious that audiences and studios were hungry for more adventures. This could be attributed to the masterful script, excellent direction by Guy Ritchie, a wonderful cast, and an impressive score to boot. Hans Zimmer's work for Sherlock Holmes was definitely a step outside the composers' usual comfort zone. It contained an eclectic mix of jaunty Irish pub music, gypsy instruments, and a clever action environment. To sum it up, Zimmer nailed Holmes.

On Game of Shadows, Zimmer returned to the scene with not only the same elements as last time, but an additional recording group of Slovakian musicians and an even better knowledge of the time period represented. Still, there was some hesitation among fans regarding the score. After Zimmer failed miserably with not only Rango but the fourth Pirates installment, there was concern over whether he could bring back the creative force which propelled the first Holmes film.

There are 2 primary new ideas introduced for this installment, both opening the album in the lengthy (and connecting) 'Shadow Suites'. First is Moriarty's theme, a subdued idea usually played out on woodwinds. While subtle, the theme lacks the strength of Blackwood's idea from the first film. Secondly introduced is the main 'action' idea for the score. While not as prevalent as Moriarty's theme it does manage to sustain itself for most of 'Tick-Tock' and is far more memorable. Sadly though, neither idea nor any of the action tracks really do hold a candle to the previous score. It all just sounds tired and generic, a trait that has plagued Zimmer since Inception. Aside from the Shadow cues, there are also some additional tracks that further expand the ideas introduced but, outside of 'Moral Insanity', it's nothing worth writing about.

While the action tracks make up a lengthy part of the album, the main display here is the Gypsy music. Much like 'On Stranger Tides', most of the music presented on the album regarding the Slovakian source cues doesn't actually end up in the film. While it's a nice touch to add some culture to the score, Zimmer's well intentioned efforts come across as more of a marketing ploy and an excuse not to include music actually HEARD in the film on album. Still, to be fair, the source cues are nice. 'Romanian Wind' is a fast paced dance piece, 'It's So Overt It's Covert' is a fun take on the Holmes theme, and so on. While unnecessary, one of the cues even contains some studio noise of (Zimmer?) talking to one of the musicians. You can either take it as sloppy or clever.

The third element to the score extends to the straight up source pieces heard in the film. 'To The Opera' takes a rendition of Don Giovanni and adds score elements like a powerful intro fanfare and the secondary action motif to close it out. Purists will hate it but, in my personal opinion, it is one of the better things actually on album. Likewise is the 'Die Forelle' cue, with layers dissonant horror, suspense, and loud stingers over a nice recording of the song. The Vienna Blood Waltz even receives it's own makeover. 'Two Mules For Sister Sara' is the only one left untouched, thank god. It's a decent recording as is.

Last but not least comes the returning music from the previous entry. A number of themes do make their way into Game of Shadows, although Zimmer never does go overboard with reusing previous ideas ala 'On Stranger Tides'. Of Course, first up are both phrases of the Sherlock theme which do receive minor treatment throughout the score and Gypsy pieces before closing off with familiar renditions in 'Memories of Sherlock' and 'The End?'. Also, curiously enough, Blackwood's idea is also brought back in 'Chess' and 'The Red Book'. It may be to represent Moriarty as well, but still might cause head scratching for those who notice it. Another idea heard in the first score (heard throughout 'Is It Poison, Nanny') makes a return, seemingly also representing Moriarty. Regardless, the return of the Holmes themes is nice even though they never do receive the attention they deserve or even receive a makeover.

Overall, A Game of Shadows is certainly not the mess it could have been. The biggest faults lie with the fact that music is just unmemorable this time around. There are no strong themes worth humming or thinking about. The album presentation doesn't help either. Once again Zimmer sacrifices a majority of the film's true score in favor of suites and source tracks that actually have nothing to do with the film. About a quarter of the music heard in the movie is actually featured here, and at times they aren't even the same. Worth mentioning are three bonus tracks added on which extend the Slovakian feel but do little to actually improve the album. A Game of Shadows is a major let-down, not because the score is bad (although it is forgettable), but because of the standards it had to live up to and the presentation of the music overall. Zimmer fans may enjoy it at face value but, for everyone else, it's a pass.

Sherlock Holmes: A Game of Shadows - 07/10 - Review of Mitchell Tijsen, submitted at (Dutch)
Een raadselachtige score van Zimmer want wat de man hier doet had ik deels wel maar ook deels niet verwacht. Zimmer levert een normale score af, geen uitzonderlijke voor deze geheime detective. De detictive verdient natuurlijk heerlijke muziek en vooral verrassende muziek die je constant opnieuw wil beluisteren. Sherlock Holmes dee 1 was een geweldige film met muziek die naadloos bij alle gebeurtenissen in de film hoorde. Het was muziek waarbij je weer terug de film in werd gezogen en daarom had ik hoge verwachtingen bij deze 2e film over de geheime detective: Sherlock Holmes!

Maestro Zimmer heeft ons een score afgeleverd met 2 kanten: een postieve en een negatieve.
Ik zal beginnen met de negatieve kant van de score.

Naar mijn mening is Zimmer het een beetje kwijt aan het raken wat betreft zijn energie. Zijn tracks zijn allemaal weer zo cliché, zo Zimmer. Hij blijft hier net zoals bij Pirates of the Carribbean weer keurig binnen de lijntjes. Nergens neemt hij risico en nergens doet hij iets wat ik echt geweldig vind. Er zijn bepaalde tracks die ik oversla omdat ik ze niet om aan te horen vind. Zo is er een track bij die me doet denken aan een jammerende kat, geen probleem natuurlijk want het zal wel bij de film passen. Maar om dit soort tracks los te gaan beluisteren, nee!
Ook leunt hij wel heel erg op zijn deel 1, daar is natuurlijk niets mis mee, maar alles is weer een kopie. Natuurlijk zijn er ook vernieuwende tracks zoals track 11 die ik echt heerlijk vind. Maar het zijn er dit keer maar een paar (tracks) die mij ervan kunnen overtuigen dat Zimmer het weer super heeft gedaan. En normaal is dat helemaal niet zo, normaal is hij altijd van de verrassingen en details. Details zitten er echt genoeg in maar helaas kunnen ze mij niet allemaal bekoren.

Gelukkig zijn er ook een aantal goede punten aan de score, hij mag wel niet verrassend zijn maar hij is op sommige punten erg goed om naar te luisteren. Vooral “Tick Toch” is een geniale track die me telkens weer terug brengt naar de soundtrack. Constant als ik deze track luister wil ik meer!!
Maar mijn ‘meer’ wordt niet beantwoord door Hans Zimmer omdat hij geen ‘meer’ lijkt te geven op deze score. “Chess”, is ook een leuke track waarin Zimmer weer terug valt op zijn score van de eerste film. Daar is niets mis mee maar toch komt het niet aan. En dat is met heel veel dingen die op deze score staan, het is leuk maar binnen een paar minuten ben je het vergeten. Maar ik was niet de negatieve punten aan het benoemen, ik was juist bezig met het benoemen van de positieve punten!
Track 14 is ook een aardige track en met track 17 wordt het Zimmer-gedeelte van de score afgesloten. Naar mijn mening ook een aardige track die zeker de moeite waard is om naar te luisteren.

Natuurlijk zal al deze punten hierboven slechts een mening van 1 persoon, en die persoon ben ik.
Een persoon die erg kan genieten van prachtige filmmuziek, zeker die van Hans Zimmer. Maar dit keer iets minder dan anders en dat vind ik gewoon jammer omdat ik Pirates of the Caribbean 4 op sommige punten ook vond tegenvallen. Hopelijk komt Zimmer met iets verrassends wanneer hij de muziek zal verzorgen van The Dark Knight Rises. Misschien zijn het wel de hoge verwachtingen die ik steeds heb bij scores van Zimmer, Howard en Williams...
Misschien moet ik mijn verwachtingen minder hoog stellen want Zimmer lijkt er weer niet overheen te komen (over mijn verwachtingen). Desalniettemin een leuke score om te beluisteren maar om te hebben? De echte Zimmer-fans zullen deze score natuurlijk al in hun collectie hebben maar mijn vraag aan hen is of ze ook echt de muziek vernieuwend vinden ten opzichte van de eerste film. Of ze echt de muziek gekocht hebben vanwege het feit dat ze hem mooi vinden of juist omdat de naam van de componist erop staat. Een cijfer geven is natuurlijk altijd lastig, het ene moment vind je hem een dikke voldoende maar het andere moment denk je aan een magere voldoende.
Er staan echt een paar leuke tracks op maar het wordt allemaal zo standaard dat het niet realistisch zou zijn als ik hier een 7,5 voor zou geven. Mijn twijfel gaat eigenlijk tussen een 6 of een 7 maar dan kies ik toch voor de 7 omdat ik het niet kan maken tegenover de leuke tracks die hier op staan.
De score past denk ik veel beter dan de film dan los daarvan, daarom een keurige 7 omdat Zimmer volledig binnen de lijntjes componeert maar ook die 7 omdat er heerlijke tracks op staan die je lekker hard kan zetten zodat ook de buren kunnen meegenieten met Sherlock Holmes: A Game of Shadows!
Sherlock Holmes: A Game of Shadows - 08/10 - Review of Sander Neyt, submitted at (Dutch)
Are you sure you want to play this game?
I'm afraid you'd lose.


Deze citaat vat heel de film : Sherlock Holmes: A Game Of Shadow, samen. Een kat en muis spel tussen de twee slimste personages in de literatuurgeschiedenis. Sherlock Holmes neemt het op tegen professor James Moriaty in een spannende en spectaculaire film. De film zit boordenvol Engelse humor, mooie historische plaatsen, en het belangrijkste: vol met actie.

Robert Downey Jr en Jude Law komen terug als respectievelijk Holmes en Doctor Watson. Ook Guy Ritcie is terug op de regisseursstoel. Maar de belangrijkste persoon die terug komt in het Holmes universum is natuurlijk Hans Zimmer, die net zoals deel één, de score schreef voor deel 2.

Ik ben een grote fan van het eerste deel. Die score is één van de betere werken die Zimmer ooit geschreven heeft. En ook in dit tweede deel maakt hij gebruik van het nieuwe geluid dat hij gecreëerd heeft. Dat was een grote geruststelling.

Het bekende thema van Holmes komt gelukkig terug, en wordt in een gehele nieuwe instrumentatie gespeeld in de track ‘It’s So Overt, It’s covert’, wat direct één van de betere tracks is van het album. Het hoofdthema komt in nog bepaalde tracks voor, maar dat vind ik een positieve zaak. Zimmer steunt inderdaad op zijn oude thema’s maar dat hoort zo in een vervolg. Herkenning is een belangrijk iets in een trilogie. He’s A Pirate komt in alle Pirates Of The Caribbean films voor. Hedwig’s theme komt in alle Potter films voor. De muziek van een filmserie moet een rode draad hebben, en in de Holmes franchise is dat het Holmes theme.

Maar Zimmer heeft natuurlijk ook andere nieuwe geweldige muziekstukken geschreven. Met als hoogtepunt: het shadows drieluik.
De track ‘That Is My Curse ( Shadows part 1) is verrassend donker, en vrij zwaar om naar te luisteren. En het fungeert als thema van de boosaardige James Moriarty. De blazers zijn zwaar, de percussie levert het nodige werk. En het thema ademt echt kwaadaardigheid uit. Wat natuurlijk moet bij een villain van het kaliber van de professor.

‘Tick Tock’ (shadows part 2) is dan weer het actiethema van de score. En wat voor een actiethema. Het werkt briljant in de film, maar ook losstaand van de film, luistert het thema lekker weg. Het is een thema voornamelijk gespeeld op strijkers; met het nodige synths er doorheen. Je bent direct terug in de film als je dit terug beluisterd, wat natuurlijk de bedoeling is. Het stuk is een soort wals, dat perfect de situatie van de twee hoofdpersonages beschrijft. Ze spelen een spel, niet wetende wie er gaat winnen. Maar ze zijn zeker aan elkaar gewaagd.

“The Chase (shadows part 3)’ is het derde een laatste muziekstuk van de shadowstrilogie. Het kent een prachtig begin. Synths geweld, maar daartussen flarden van het hoofdthema. Geweldig gevonden. De rest van de track kent een spanningsopbouw, zoals we die gewend zijn van Zimmer. Om op je nagels te bijten.

Nog een track die ik graag zou vermelden is ‘To the Opera’. Dit is geen werk van Zimmer natuurlijk, maar het past geweldig in de film. Tijdens de opera scene zal je op je nagels bijten van spanning. En ik waardeer de keuze van Zimmer om het muziekstuk van Mozart in de film te steken, tijdens desbetreffende scene.

To The Opera is niet het enige klassiek stuk dat op deze cd staat. Ook ‘Die Forelle ‘ van Schubert vind je op deze score. Misschien een beetje een rare keuze, maar zodra je de film hebt gezien, ga je weten waarom dit nummer erop staat, en dan gaat je het zeker waarderen.

Tot hier toe heb je mij nog niet op één woordje kritiek kunnen bespeuren. Maar die zijn er jammer genoeg wel. De Slavische invloed, hoewel dat het perfect past in de film, vind ik een groot minpunt op deze score. Sommige mensen gaan het natuurlijk waarderen als ze deze geweldige score beluisteren, maar ik ben niet zo’n grote fan van dit soort muziek. Net zoals Mitchell Tijsen hierboven al vermeldde, klinkt het als een valse kat. Jammer.

Zimmer heeft het weer klaargespeeld. Hij heeft een prachtige score geschreven voor een prachtige film over ’s werelds bekende detective. Een score met verschillende invloeden. De Slavische invloeden waardeer ik niet, de klassieke invloeden des te meer. Ze passen griezelig perfect in de film. Deze score van Zimmer verdient een dikke 8!
Sherlock Holmes: A Game of Shadows - 07/10 - Review of Damien , submitted at (French)
Le succès inattendu de 'Sherlock Holmes' en 2008 appelait inévitablement une suite. Deux ans plus tard, c'est chose faite. C'est sans surprise qu'on retrouve Hans Zimmer à la musique, son travail pour le premier volet ayant été grandement apprécié, jusqu'à recevoir une nomination à l'Oscar de la meilleure musique de film (récompense élogieuse, bien que souvent liée à l'appréciation du jury sur le film et non sur sa musique).

Le premier volet avec marqué par son côté folklorique et très naturel, voire désinvolte, à l'image du Sherlock de Robert Downey Jr. Zimmer avait pour l'occasion déniché des artistes hors du commun, qui ont su conférer à l'ensemble un aspect artisanal et authentique. Ici, le compositeur s'est tourné vers des gitans de Slovaquie, rencontrés au cours d'une campagne humanitaire l'année dernière. Appréciant leur sens de l'improvisation et leur conception de la musique, le compositeur a enregistré avec eux toutes sortes de variations sur les thèmes principaux du film, qu'on peut retrouver sur six pistes de l'album... dont une seule est présente dans le film ('Romanian Wind'), tout comme c'était le cas avec Rodrigo y Gabriela sur 'Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides'.

L'utilité de ces pistes 'folk' sur cette bande originale, est donc très limitée. On retrouve sur le reste de l'album les compositions de Hans Zimmer, à commencer par les trois pistes 'Shadows', qui forment une belle suite de plus de 17 minutes, rassemblant la majorité des thèmes de ce 'Game of Shadows'. L'ambiance y est plus sombre que dans le premier film, on perçoit une réelle tension, renforcée par des bruitages comme le 'tic toc' d'une horloge.

Comme on pouvait s'en douter, le fameux thème principal de 'Sherlock Holmes' est récurrent, réduisant les nouvelles mélodies au statut de thèmes secondaires, et donc plus difficiles à cerner et loin de l'éclat auquel Hans Zimmer nous a habitués. Cela n'empêche pas les pistes d'action de se montrer explosives, à l'image de 'Zu Viele Füchse Für Euch Hänsel' ou encore 'The Red Book'. On retrouve la puissance des cuivres et les synthétiseurs chers au compositeur, mais on constate un manque de renouveau. Hans Zimmer qui devient la caricature de lui-même. Le résultat fonctionne toujours à merveille, mais la surprise n'est plus au rendez-vous.

On mentionnera cependant le merveilleux 'To The Opera!', mélange détonnant des thèmes de la saga avec l'opéra 'Don Giovanni: A Cenar Teco' de Mozart. Une musique diablement efficace pour une scène impressionnante de tension. On retrouvera par la suite Ennio Morricone et encore Schubert.

L'esprit du premier 'Sherlock Holmes' est toujours bien présent, même si Hans Zimmer l'a en quelque sorte poussé à ses extrêmes: davantage de musique folklorique (si extravagante qu'elle n'a visiblement pas trouvé sa place dans le film), et davantage de tension et de noirceur dans l'action. Une bande originale pas aussi inventive que celle du volet précédent, mais qui tient une place impeccable tout au long du film.
Sherlock Holmes: A Game of Shadows - 08/10 - Review of Thomas-Jeremy Visser, submitted at (Dutch)
Na een heerlijke eerste Sherlock Holmes film werd het natuurlijk al snel tijd voor een nieuwe, en zo zagen we eind 2011, twee jaar na het vorige deel, Sherlock Holmes: A Game of Shadows. Een sterkere film dan zijn voorganger, net als de score die Zimmer voor dit deel heeft geschreven ook gewoon net even wat beter is dan zijn toch al heerlijke score uit 2009.

Wat enorm opvalt is de beduidend donkerdere tint die Zimmer dit deel meegeeft. De thema's en motieven worden trouw meegenomen, maar worden gebracht door een donker, haast aards klinkend stel blazers, die zwaarder klinken dan in Zimmers eigen Inception. De grootste nieuwe bijdrage is Shadow-thema: een zwaar, naargeestig thema dat wel wat wegheeft van dat van Blackbeard van Pirates 4.

Er is al zoveel geschreven over de 'Zimmer-Sound' dat iedereen er iets anders in hoort. De ene persoon hoort het aan de zware synths, de ander aan de blazers, de ander aan de popinvloeden of de opbouw: het maakt voor deze score niet uit. Want de 'Sound' zit door de hele score heen. Iedere instrument klinkt op ieder moment honderd procent Zimmer, en dat zorgt ervoor dat de ene de score bij voorbaat al niet gaat beluisteren, de ander juist alleen maar vaker.

Maar het zou overigens zonde zijn om de score vanwege zo'n argument te laten liggen. Want naast sterke thematiek (dat Sherlock-Holmes hoofdthema is in de loop van de tijd alleen maar beroemder geworden) en enkele ingenieuze motieven is het gewoon een hele leuke score. En dat terwijl het een stuk somberder is dan zijn voorganger. Het nieuwe hoofdthema wordt schaamteloos geëxploiteerd in de derde, vierde en vijfde tracks, die allemaal al even schaamteloos lang duren. De opbouw, de intermezzo's: Zimmer moet even veel lol hebben gehad in het schrijven als de liefhebber er plezier aan heeft om het te luisteren.
Nog zo'n nieuw element aan de score is de Slavisch-klinkende sfeer, die zowel aansluit bij de houding van de film als de score zelf. Ook hierin laat Zimmer zich compleet gaan, en gaat er dan nog even overheen.

Wat deze score dan uiteindelijk zo goed maakt komt neer op afwisseling (tussen al die bombastiek van 2011 was een iets 'drogere' score wel even welkom) en gewoon de luchtigheid, haast sarcasme wat in alles is terug te horen. Tel daarbij de toch al sterke thematiek van Zimmer en zijn heerlijke 'sound' bij op en je hebt een verdomd leuke en sterke score.
Sherlock Holmes: A Game of Shadows - 05/10 - Review of Thomas Jenkins, submitted at (English)
The textbook definition of a mixed bag.
The good stuff is easily the incredibly authentic and well-performed ethnic music, along with reprises of the off-kilter nature of the original. The action, however, falls flat on its face. A new, very fun action motif is introduced, but fails to make itself heard. The mix of the brass is hideous, and the warped mutilations of Mozart and Schubert will turn off most casual listeners and send classical enthusiasts into a fury. The album presentation is too short and often incorrectly labels tracks (for example, Did You Kill My Wife has literally nothing to do with the mentioned scene). But the highlights are enough to merit a listen. Go through, pick out the stuff you like, and throw the rest to the dogs.

Other releases of Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011):

Sherlock Holmes: Game of Shadows (2011)
Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2020)

Report a fault or send us additional info!: Log on