Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 



Catch Me If You Can


DreamWorks US (0600445041028)
DreamWorks Germany (0600445041028)
Movie | Release date: 12/10/2002 | Format: CD, Download
 

Subscribe now!

Stay better informed and get access to collectors info!





 

# Track Artist/Composer Duration
1.Catch Me If You Can2:41
2.The 'Float'4:56
3.Come Fly With MeFrank Sinatra3:19
4.Recollections (The Father's Theme)5:16
5.The Airport Scene2:26
6.The Girl from IpanemaStan Getz, Joao Gilberto, Antonio Carlos Jobim5:15
7.Learning the Ropes8:44
8.Father and Son3:15
9.Embraceable You- Judy Garland2:50
10.The Flash Comics Clue1:47
11.Deadheading2:25
12.The Christmas SongNat King Cole3:10
13.A Broken Home4:25
14.Doctor, Lawyer, Lutheran3:12
15.The Look of LoveDusty Springfield3:31
16.Catch Me If You Can (Reprise and End Credits)5:14
 62:25
Submit your review Hide reviews in other languages

 

Catch Me If You Can - 08/10 - Review of Jose Komesu, submitted at (Spanish)
Catch me if you Can está basada en la vida de Frank Abagnale Jr., quien a los 16 años escapa de su casa. Se hace pasar por piloto, agente secreto, médico y abogado. Logra ganar varios millones de dólares con la falsificación de cheques. A los 19 años de edad es detenido, juzgado y encarcelado pero gracias a su habilidad y experiencia en el fraude bancario es reclutado por la FBI como asesor.

Fue dirigida por Steven Spielberg y protagonizada por Leonardo DiCaprio en el papel de Frank Abagnale Jr., Tom Hanks como Carl Hanratty, un agente del FBI y Christopher Walken como el señor Abagnale, padre de Frank.

A pesar de que se inspira en la vida de un personaje real, no puede considerarse una película biográfica, se trata de una comedia dramática con toques del género policial y de vez en cuando, comedia musical.
La banda sonora es, en su mayoría, música preexistente que por lo general se presenta en forma diergética a diferencia de la música original, incidental, a cargo del legendario John Williams.

La música preexistente fundamentalmente cumplen las siguientes funciones:

1- Al igual que la escenografía o el vestuario, la música nos sitúa en una época, evocando climas, recuerdos, emociones, etc, dándo al espectador una amplia gama de información que va desde lo emocional hasta lo intelectual. Es recibido de un modo casi inconsciente. En esta película suenan hits de los 60. Es un recurso eficaz para sumergirnos instantáneamente al espíritu de la época.

2- En varias escenas los personajes escuchan “Embraceable You”, la primera, cuando los padres del protagonista bailan en el living de su gran casa, Frank los observa admirado, será última navidad que lo pasará en familia. La segunda, como un eco lejano de la escena anterior, los suegros se balancean con felicidad al compás de la canción mientras lavan los platos, Frank observa iluminado por el recuerdo. Seguidamente vemos la imagen del señor Abagnale, solo y cansado, en la barra del bar, esperando a su hijo, a quien vemos entrar por la puerta. Allí también oímos opacamente el mismo tema. Todas las escenas ocurren en los 60 pero la canción es evidentemente, bastante anterior. En este caso no nos sitúa directamente en la época, lo hace mediante la melancolía de los personajes. Es la música que escuchaban sus padres y sus suegros de jóvenes y Frank de niño. En la actualidad del relato resuena de distinta manera en cada uno de los personajes.

3- Otro uso que hace con la música preexistente es crear un contraste emocional. El tema “The Christmas Song” acompaña a las escenas de Frank, capturado, escapa del avión y va corriendo hacia la casa donde vive su madre, allí comprueba con sus propios ojos y con decepción que ella ha formado una nueva familia. Se entrega definitivamente, es juzgado, condenado y encarcelado. La melodía navideña entonado con la suave y dulce voz de Nat King Cole, produce un contraste con las ásperas y amargas escenas. Provoca un impacto emocional en el espectador.
Podemos descubrir otra función de la música ya por su carácter diergético que es la de ubicarnos espacialmente. Por ejemplo la escena del hotel, allí escuchamos “Garota de Ipanema” en los parlantes de la piscina, a medida que el foco de la acción se va desplazando hacia los distintos espacios, del hall a la piscina y de ésta hacia la conserjería, de allí, atravesando nuevamente la piscina, hacia las escaleras y los pasillos, la música se escucha “lejos” o “cerca”, informándonos permanentemente a qué distancia de la fuente sonora se suceden los hechos.

En cuanto a la música de John Williams, llegar a estar a la altura de sus mejores obras, hace gala de su enorme oficio como compositor, los temas resultantes son de gran efectividad.

El tema principal, el de los créditos iniciales está ligado a Carl, a su obsesión por atrapar a Frank. Lo escucharemos cada vez que se produce una persecución o cuando el agente descubre algo y sonará al final de la película como apoderándose del destino de Frank, en efecto, de alguna manera, Carl se adueña persuasivamente del destino del joven.
Transcurrido 15 minutos de película, se presenta tímidamente el próximo tema original, en la escena donde el señor Abagnale, acosado por las deudas y luego de que el banco le negara un préstamo por sus antecedentes que lo incriminan como responsable de defraudación al fisco, se ve obligado a vender su auto y su gran casa para pasarse aun modesto departamento. Luego se desencadena en el divorcio, la madre de Frank, más motivada por recuperar el estatus social que por sostener una familia en franca decadencia económica, se hace amante de un amigo rico del señor Abagnale. Es una melodía triste (en tonalidad menor y un tempo lento), nos trasmite frustración, pues nos remite al fracaso del padre de Frank.

El tercer tema en orden de aparición, y segundo en importancia, se insinúa cuando Frank pasa las hojas de la chequera que le acaba de obsequiar su padre como regalo de cumpleaños. El tema se oirá cada vez que Frank logre consumar una estafa o logre escabullirse de Carl.

El tema de Carl como el de Frank empiezan con el mismo motivo rítmico a modo de llamada o leiv motiv, reforzando el vínculo afectivo que se irá creando entre ambos personajes. Está compuesto en modo menor, a pesar de ello no es triste, todo lo contrario, es rítmico, ágil y dinámico, muy adecuado como tema de persecución. El tema de Frank a su vez, está compuesto en modo mayor (lidio) que le confiere un aire infantil, ingenuo o fantasioso, después de todo, así es el personaje. En el caso de Frank, la finalidad del fraude no es la codicia, sino el afán de ganar la aprobación de su padre y, a su vez, ayudar a éste a reconquistar a su esposa a quien el Sr Abagnale ama profunda y resignadamente. Cuando Frank se entera de que su madre se ha vuelto a casar, que ha comenzado una nueva familia y que la posibilidad de la reconquista se ha cerrado, determina que no tiene motivos para seguir, se rinde y se va dejando atrapar por Carl.

Como conclusión diremos que la música evidencia la existencia de una trama subterránea que se despliega bajo el argumento evidente. Es la lucha interna que se produce en Frank a partir de que debe decidir, luego del divorcio de los padres, con quién quedarse. Él opta por escapar (de la elección), en la impostura y el engaño encuentra una esperanza de reconstrucción familiar, cuando cae en la cuenta de que es en vano, el perseguido decide terminar con la persecución interna y acepta ser atrapado.
Catch Me If You Can - 10/10 - Review of Mitchell Tijsen, submitted at (Dutch)
John Williams, een levende legende als je het mij vraagt.
Hij wist ons te verassen met prachtige Scores zoals E.T, Jaws, Indiana Jones, Hook, Schindler's List, Jurassic Park, Saving Private Ryan, Star Wars en ga zo nog maar een héél tijdje door want hij heeft er inmiddels al heel wat op zijn naam staan. Toen ik de trailer van de film zag en later de demo's van John Williams beluisterde wist ik gewoon dat dit géén flop zou worden waar ik overigens wel bang voor was. Want Williams maakte voor 2002 werkelijk alles, van Fantasiefilms tot oorlogfilms van de Science Fiction tot aan de drama. Maar kon Williams wel een komische film begeleiden, maar niet zomaar een komische film, het is nog waargebeurd ook! En het antwoord krijg je dan ook nu van mij te horen...

John Williams was net klaar met zijn verpletterende Score: A.I. (Artificial Intelligence) toen hij al weer aan de slag moest met deze, ook Harry Potter and the Sorcerer Stone was al voorzien van zijn prachtige muziek maar kon hij nog wel meer verzinnen? Zaten er nog wel wat Themes in zijn hoofd want hij moest immers nog Harry Potter and the Chamber of Secrets maken en ook Minority Report stond op zijn lijstje want ja, Spielberg gaat maar door met regiseren en met het produceren van films. Maar gelukkig heeft John Williams thema's genoeg rond zwerven in zijn hersenen waarbij hij telkens opnieuw mensen weet te amuseren en nog steeds awards verdient of een nominatie... Deze Score heeft een beetje invloeden waarin de film ook afspeelt en daarmee bedoel ik de tijd van de: Jazz. Williams speelde voordat hij the Sugarland Express maakte en natuurlijk Jaws in verschillende nachtbandjes om zijn brood te verdienen want hij was nog helemaal niet bekend in de Filmindustrie sterker nog niemand wist van hem. Maar dit ging spoedig veranderen. Om terug te komen op de Score Catch me if you Can, ik bedoelde dus dat Williams al enige ervaring had met de Jazz wereld van zijn vroegere tijden want natuurlijk een enorm voordeel voor hem was! Hij gebruikt mooie thema's tijdends de Score en soms hoor je weer een zangnummertje er doorheen wat ik voor het eerst niet erg vind. Normaal ben ik niet van Soundtracks maar ben ik juist wel van de Scores. Maar deze Soundtrack bevat naar mijn mening ook fantastische zangnummers die overigens ook erg goed bij de film paste. Williams gebruikt ook het instrument genaamd:'de hand' ja mensen, gewoon de hand van jezelf in track 1 hoor je namelijk soms een klik van knipende vingers wat ik erg leuk bedacht vind maar de uitvoering was ook perfect. De uitvoering van het klikken met de vingers is gewoon uitgevoerd door de orkestleden zelf, dit zag je op de special edition van de film waarbij Williams ook vertelt dat hij het een leuk thema vond. Maar niet alleen de jazz invloeden beschrijven een film. Er moeten ook andere motieven inzitten en daarom schrijft John Williams ook het prachtige nummer genaamd: The Float. In dit nummer hoor je de prachtige xylofoon klanken (wat ik prachtig vind want ik vind het 1 van de mooiste instrumenten) maar ook: Learning the Ropes is een perfect geschreven nummer met aan het begin mooie vioolklanken maar ook met weer de xylofoon erin verwerkt. Maar niet alleen de xylofoon komt aanbod, ook de piano heeft zo zijn eer bij deze Score. De End Credits vind ik ook prachtig gecomponeerd want toen ik de zaal uitliep hoorde ik dat vrolijke toontje weer die me weer deed terug denken aan de film zelf (overigens was ik op die leeftijd nog niet geintereseerd in filmmuziek en dus ook niet in John Williams) maar nu besef ik wel wat voor een impact filmmuziek maakt bij een film. Want zonder muziek is een film helemaal niks want zonder muziek géén sfeer zeg ik maar. Deze film is ook niks zonder de muziek, de film mag dan nog zo mooi zijn...zonder muziek is het niks. Daarom mag Steven Spielberg ook van geluk spreken dat hij John Williams als vaste componist heeft, tenminste...componist? Hij beschouwt hem nu niet meer als zijn componist maar John Williams is nu een soort familielid van Spielberg geworden wat best mooi is om te zien hoe zo'n band groeit. In Catch me if you can is de muziek weer prachtig gecomponeerd door Williams en wat kan ik nou zeggen over deze Score? Dat zijn 2 cijfers: 10. Want dat geef ik voor deze Score die ik persoonlijk ook bij Williams zijn top reken want deze Score vind ik persoonlijk beter dan Stepmom, Angela's Ashes, Far and Away & Always. Gewoon een 10 en daar heb ik niets meer aan toe te voegen!
Catch Me If You Can - 08/10 - Review of Tom Daish, submitted at (English)
After two differing adventures into the future, Steven Spielberg has turned to recent history to tell the true story of Frank William Abagnale Jnr. who conned his way into jobs and out of other people, a lot of money. The retrograde setting has thus allowed John Williams to steer away from his fantasy heavy scoring of the last few years and onto something completely different. It should be remembered that John(ny) Williams originally made his name as a composer for light comedies and wrote many light, jazzy efforts for films such as Penelope and The Paper Chase. Spielberg's film, by contrast, has somewhat more dramatic weight and so Williams' job is to carefully balance a lightness of touch with music of consequence.

Perhaps the only recent example the style that Williams employs here is in the somewhat unfairly maligned Sabrina, although that was ostensibly a romantic score and Catch Me If You Can is essentially a cat and mouse chase, but with the serious edge of exactly why Abagnale did what he did. The brief opening cue introduces the jazz element with a sax solo, performed by Dan Higgins, which threatens to mutate into an edgy and suspenseful chase cue, with restless strings and flute taking the sax's lead. The 'Float' develops this music further into one of the highlight tracks of the score that introduces one of the main themes, a fairly playful, almost Christmassy melody that represents the chase element. Some of the distinctive harmonic twists of Sabrina are quite evident on a number of occasions, although there is the feeling of more dramatic weight here.

The Father's Theme (the subtitle of the cue, Recollections), is the second notable melody of the score and is much more somber and sobering. The album version perhaps overplays the improvisational sax solo which leads the arrangement, the result being that the quite lovely melody is obscured a little. Call me old fashioned, but in some ways I can't help feel that a more traditional strings version might have been more engaging. Both this and the chase theme appear on numerous occasions, although are offered in surprisingly few variations. The chase theme is always perky and the Father's theme is always on sax and quite somber. Although neither is developed a great deal, they appear infrequently enough to avoid seeming overused. The incidental moments are always engaging, particularly the tense Airport Scene, even if it does seem to surprisingly echo Minority Report's terse opening.

The period songs actually break the score up in a good way and I can't complain as Come Fly With Me is probably my favourite song by Old Blue Eyes. The titular finale cue reprises the major material into a two part arrangement that doesn't seem to resolve as strongly as it might, but still makes for a decent enough concert presentation. One pleasing aspect is the transparency of orchestration; Williams' recent efforts have had very rich and broad arrangements which results in a thick texture, but even the heavier passages of Catch Me If You Can have a gentle grace. A charming change in direction for Williams and an interesting chance for him to return to the time before his grand symphonic writing became de rigeur and for, of all things, a Spielberg film. Surprising fun.
Catch Me If You Can - 06/10 - Review of Andreas Lindahl, submitted at (English)
John Williams returns to his jazz roots with the score for Steven Spielberg's Catch Me if You Can, starring Leonardo DiCaprio as the con artist Frank Abagnale Jr. and Tom Hanks as FBI agent Carl Hanratty hot on his trail. Catch Me if You Can is not the typical John Williams score for a Spielberg movie. The bombastic music and the memorable, lyrical themes are gone, replaced by a low key and, at times, minimalistic score that relies heavily on jazz, highlighted by piano solos, but above all Dan Higgins' saxophone solos.

Apart from the jazz elements, Williams also makes extensive use of the kind of minimalistic, rythmic John Adams inspired writing that many of his latest scores, such as A.I. Articifial Intelligence and Minority Report, have been full of. The title track "Catch Me if You Can", which also opens the soundtrack CD, is an excellent example of this kind of writing, as is "The 'Float'", with their quick, repeated musical figures. It's certainly effective in its way of creating a sense of motion and excitement and works great together with Williams' "traditional" scoring style (which is far from entirely absent from this score), as well as the scores' main theme, which is an upbeat melody that sticks, despite the fact that it actually isn't especially good or memorable. It goes through several transformations and alterations throughout the score, from a rather shy carachter performed by woodwinds, to a rather bold theme performed by the entire orchestra (this is where the traditional, familiar Williams shines through) and also receives a very dreamy and, what seems like, a very improvised treatment by Dan Higgins' saxophone. The scores' other big theme, the "Father's Theme", gets its best rendition in "Recollections". It's a rather introvert and quiet theme, but Higgins' sax solos manage to make it interesting and memorable.

The rest of the score isn't that interesting, since there's a lot of rather uninteresting underscore, that unfortunately loses its purpose and meaning on CD. The score tracks are also interrupted by songs a little too often. No matter how good these classic songs are - and they really are - they sort of ruin the score, which, with its quiet and introvert nature, just can't compete with songs such as "Come Fly With Me", "The Girl From Ipanema" and "The Look of Love". And no matter how good the score is in the film, I find it hard to really enjoy and pay attention to the score on CD.

Interestingly enough, this score marks Williams' 42nd Academy Award nomination, which means that he now is only four nominations from beating composer Alfred Newman's record of 45 nominations. I say "interestingly" because in my opinion Williams has written far better scores' than Catch Me if You Can this year. Minority Report, for example, which is excellent. But I suppose that Catch Me if You Can got so much attention, and its nomination, simply because its not your typical John Williams/Steven Spielberg score. That, however, doesn't mean that it's Oscar worthy material.
Catch Me If You Can - 09/10 - Review of Arvid Fossen, submitted at (Dutch)
In Catch Me If You Can spelen Leonardo DiCaprio en Tom Hanks een kat-en-muis-spelletje met elkaar: Frank Abagnale (Leonardo DiCaprio) is in staat om cheques verbluffend goed na te maken en zich uit te geven voor eender wie. Zo schreef hij voor 2,5 miljoen dollar aan cheques uit en werkte hij achtereenvolgens als co-piloot, dokter en advocaat en dat alles voordat hij 21 wordt. FBI-agent Carl Hanratty (Tom Hanks) komt de bankfraude op het spoor en zal deze oplichter kost wat kost achter de tralies zal zetten, maar Frank is hem telkens een stapje voor. De klopjacht wordt meer en meer een tweestrijd, en elke keer weer spoort Frank Abagnale FBI-agent Hanratty ertoe aan om de jacht met nieuwe energie en grotere intensiteit voort te zetten ...
De film opent in een schitterende nostalgische stijl, alsof het een film is van de periode waarin de film zich afspeelt betreft, de jaren 60. Deze openingsscène krijgt karakter door een jazzy en luchtige suspense/chasing soundtrack. De muziek wordt gebracht in een afwisselende orkestratie van strijkers met saxofoon, fluit en vibrafoon solo's. Als een motief in het constante kat en muis spel komt de intro jazz muziek steeds terug, wat een zeer amusant effect heeft in de film. Er is een prachtige wisselwerking tussen film en muziek in die zin dat Spielberg's film eerder vertrekt vanuit het dramatisch standpunt, waar dit wordt gebalanceerd door de lichte en eerder upbeat klinkende score van Williams. De songs uit die periode komen als een goede afwisseling tussen de score. Zo is er Frank Sinatra's Come Fly with Me en The Look Of Love van Dusty Springfield, songs die maar blijven terug komen in films, recent nog in Two Weeks Notice. Catch Me If You Can, is eens een andere Spielberg, en ook John Williams bewijst zijn diversiteit met deze lichte en sfeervolle jazzy soundtrack. Eigenlijk is het voor Williams een terugkeer naar zijn stijl uit het begin van zijn carrière waar hij jazzy scores voor lichtvoetige komedies schreef.
Catch Me If You Can - 06/10 - Review of Joris Kessels, submitted at (Dutch)
Nietszeggend. Dat was m’n eerste indruk en houdt ondanks een wat genuanceerde blik nog steeds stand. Het concept en de structuur van de soundtrack is goed: een jazzy sound, een lichtvoetig thema afgewisseld met jaren-60 hits, waarbij de lijn van de soundtrack niet uit het oog verloren wordt. Toch doet mij deze soundtrack niets.

Dat begint eigenlijk al met het openingsstuk waarin de saxofoon de hoofdrol speelt, te droog en niet pakkend. Het thema die voor het eerst in ‘the float’ te horen is heeft wel potentie om zich te ontpoppen tot iets moois, echter weet de sax in combinatie met de contrabas hier een stokje voor te steken. In het verdere verloop van de soundtrack wordt het allemaal nog meer ingetogen en oninteressant. Hierdoor zijn de jaren-60 hits een enorme opluistering voor de score en een verlevendiging bij het luisteren. Met name Frank Sinatra, Nat King Cole en Dusty Springfield zijn erg lekker om naar te luisteren, waarvan ik trouwens de nummers voor het eerst op een soundtrack aantref en het dus geen probleem vind als deze in andere soundtracks ook al gebruikt zijn. Bij de beoordeling van de soundtrack gaat mijn aandacht echter vooral uit naar de gecomponeerde stukken van John Williams.

Ik ben geen groot Williams fan, en zal dat door deze soundtrack ook zeker niet worden.
Catch Me If You Can - 10/10 - Review of Lennart de Wilde, submitted at (Dutch)
Geweldige film en een geweldige soundtrack! Steven Spielberg heeft zijn best voor de film gedaan en John Williams voor de muziek. Deze score is zijn tien meer dan waard.
Er is een heerlijke, jazzy opening. Daarop volgen rustige nummers. 'Recollections (The Father's Theme)' is van uitstekende kwaliteit. Ik vind het heerlijk als John Williams jazzy doet, hij vindt jaz geweldig en dat hoor je in de muziek.
Zoals ik al zei: de nummers zijn erg rustig, zonder echt veel opzwepende stukken erin. Ik kan er heerlijk bij lezen.
de liedjes die erop staan luister ik wel, maar het is niet helemaal mijn smaak.
'Reprise/End Titles' is een compilatie van de main title 'Catch Me If You Can' en 'The "Float"'. Een waardige afsluiter. Goed gedaan, John Williams!

Lennart de Wilde
Catch Me If You Can - 07/10 - Review of Gudo Tienhooven, submitted at (Dutch)
Na het zien van (de overigens zeer vermakelijke) Catch me if you can, verheugde ik me enorm op de soundtrack. De parmantige, jazzy deuntjes van Williams ervaarde ik al in de bioscoop als een aangename verrassing en afwisseling op de laatste, nogal zware, werken van Spielberg's vaste componist. Toch blijkt de muziek zonder de bijbehorende beelden nogal snel te gaan vervelen. Normaal zeg ik dat niet snel, maar het lijkt alsof de score toch in combinatie met de film beter uit de verf komt.
De soundtrack is in z'n geheel een aangename luisterervaring, maar is net iets te simplistisch en onopvallend om echt te beklijven.
Catch Me If You Can - 08/10 - Review of Rob van den Berg, submitted at (Dutch)
Williams goes Jazz. Yeah.
Misschien een beetje te ver gezocht maar het hoofdthema is zo orgineel en goed bedacht. Inderdaad.... Catch me if you can.... tellen jongens. :-)
Goede heldere thema's. Mooie Williams-orchestraties. Goede stijl periode vermenging in samenhang met de film. Super opnames. Typical John. Zeker de moeite waard om aan te schaffen en eens een avondje te beluisteren.
Catch Me If You Can - 09/10 - Review of the lord africanus, submitted at (Dutch)
zeer toffe varierende film en je kan hetzelfde zeggen van de muziek.Zeer luchtige, wegdromdende jazzy muziek met mooie saxofoonsolo's en andere schitterende muziekinstrumenten!Het betere werk van williams.
Catch Me If You Can - 10/10 - Review of Paul Smolenaars, submitted at (Dutch)
Net zoals de film een feel good geval geen woorden meer over vuil maken .
Oscars: Best Original Score (Nominee)
World Soundtrack Awards: Best Original Soundtrack of the Year (Nominee)


Report a fault or send us additional info!: Log on