Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 



The Truman Show


Milan Records (0731383585029)
Milan Records (0743216082223)
Milan Records (5050466302021)
Movie | Released: 1998 | Format: CD, Download
 

Subscribe now!

Stay better informed and get access to collectors info!





 

# Track   Duration
1.Trutalk1:19
2.It's a life1:29
3.Aquaphobia0:39
4.Dreaming of Fiji1:54
5.Flashback1:20
6.Anthem--Part 2 (from Powaqqatsi)3:51
7.The Beginning (from Anima Mundi)4:11
8.Romance - Larghetto10:42
9.Drive3:36
10.Underground0:57
11.Do Something!0:45
12.Living Waters (from Anima Mundi)3:48
13.Reunion2:26
14.Truman Sleeps1:51
15.Truman Sets Sail1:57
16.Underground/Storm3:37
17.Raising the Sail2:15
18.Father Kolbe's Preaching2:26
19.Opening (from Mishima)2:16
20.A New Life2:01
21.Twentieth Century Boy3:07
 56:27
Submit your review Hide reviews in other languages

 

The Truman Show - 07/10 - Review of Mattis B., submitted at (French)
Peter Weir a réalisé avec The Truman Show sans doute un de ses meilleurs films en racontant l’histoire de Truman, un homme ordinaire vivant dans une petite ville agréable et souhaitant découvrir de nouveaux horizons. Ce qu’il ne sait pas, c’est qu’un créateur d’une émission télé dirige sa vie en direct tel un pantin devant des millions de téléspectateurs. Alors que Truman fait son possible pour voyager, toute une équipe technique imagine toutes les solutions possibles pour l’en empêcher. Un film extrêmement original, drôle et émouvant, mettant en scène l’inimitable Jim Carrey dans le rôle de Truman. Le réalisateur souhaite vraiment faire passer un message d’alerte sur ce que peuvent faire les hommes uniquement pour se divertir. Tant pis sur ce que ça peut faire, du moment qu’on s’amuse ! La scène d’introduction avec le discours du créateur du Truman Show révèle bien ce problème de notre société. Peter Weir nous touche tout en nous distrayant dans ce film ambitieux et osé que je vous conseille de voir si ce n’est déjà fait. La musique a été confiée à Burkhard Dallwitz, un compositeur allemand ayant déjà composé pour certains films peu connus comme « Zone 39 », ainsi que pour quelques publicités. Mais c’est avec The Truman Show que Dallwitz a connu son premier grand succès en remportant le Golden Globe de la meilleure musique de film. Le film reprend aussi quelques compositions d’anciens travaux de Philip Glass présent dans la bande originale. Finalement, les deux compositeurs ont un style assez proche à tel point que l’on ne voit pas de différences entre une musique composée par l’un et une musique composée par l’autre. On a des compositions lentes, et répétitives, construites avec un apport important en synthétiseur. A première vu, rien de bien intéressant, et pourtant il y a quelques chose dans l’écriture de vraiment attachant. Certaines sonorités n’ont encore jamais été entendues, et on a plaisir à passer de pistes en pistes malgré quelques-unes un peu lassantes.

La plupart des morceaux sont assez émouvants, comme la piste d’introduction du film 'It’s a Life' par son piano attachant superposé à une ambiance synthétique calme. Il n’y a pas vraiment de thème principal propre au film, mais une diversité de petits thèmes qui apparaissent au fil des pistes. J’apprécie énormément celui de 'Dreaming of Fiji', composé par Philip Glass, qui avec son ambiance apaisante au synthétiseur nous charme. Le tragique 'Flashback' et son violoncelle nous touchera avec force malgré la simplicité de la musique. 'Reunion' reprendra ce même morceau en le prolongeant d’avantage dans un élan pour violons et piano d’un effet absolument sublime (un des meilleurs morceaux du score). Deux musiques proviennent du documentaire animalier « Anima Mundi » composé par Philip Glass, d’abord l’entraînant 'The Begining' puis le mystérieux Living Water. Ce qui est surprenant, c’est qu’ils ne collent pas tellement aux images du film. Peut-être est-ce pour montrer que l’on traite Truman comme un animal… 'Underground' est bâtit sur un motif entêtant soutenu par de lourdes percussions avec toujours cette ambiance synthétique en fond. La musique est plus menaçante puisqu’elle représente la tempête dans le film. Ce motif sera repris de la même manière sur 'Underground/Storm' avec en plus l’apparition d’une voix lyrique du plus bel effet. L’agréable 'Truman Sleeps' n’est constitué que d’un piano pour jouer à son tour un nouveau motif, de même que le dramatique 'Truman Sets Sail' aux violons mélancoliques. 'Raising the Sai'l et 'Father Kolbe's Preaching', tous deux composés par Philip Glass accompagne la scène de fin du film avec une délicatesse exemplaire. Après un 'Opening' issu du film « Mishima » très décevant vu la scène qu’il accompagne (je pense qu’il aurait mieux fallu composer une musique originale pour le film au lieu d’en reprendre une issue d’un autre film), arrive le morceau de fermeture : 'A New Life'. Un nouveau thème au piano fait son apparition avant de se terminer sur un magnifique solo de violon joué avec grande prouesse.

La musique de Truman Show marque surtout par sa simplicité. Comme sait si bien le faire Philip Glass, on a des thèmes qui se répètent jusqu’à ce qu’ils s’enracinent en nous et qu’on ne puisse plus s’en débarrasser. Cette émouvante B.O. est parfaite pour ceux qui recherchent de l’originalité et des sons encore jamais entendus. Certaines musiques peuvent cependant lasser par leur rabâchage excessif (Living Water est absolument insupportable sur la longueur). Il ne faut donc pas s’attendre à une grande B.O. symphonique, plutôt à quelque chose de plus simple mais d’une grande efficacité.
The Truman Show - 08/10 - Review of Andreas Lindahl, submitted at (English)
One of the many things that made The Truman Show such an amazing and wonderful film was it's useage of music. I will take the scene where Truman reunites with his "father" as an example. As the scene gets more emotional - thanks to Christofs' (the shows' creator and director, played by Ed Harris) genius - so does the music, which is performed by a musician (played by composer Philip Glass, by the way) live in the control room. Perhaps we didn't noticed that our emotions were being manipulated, with the help of sweeping strings, until Christof orders the music to reach it's souring climax. That's what is so wonderful with the music for The Truman Show - that you don't know whether you are listening to the score for the movie The Truman Show or the score for the TV show, with the same name.

To quote the director Peter Weir in the liner notes: "Due to the round-the-clock nature of the show, I determined that Christof would play either pre-recorded music (as a DJ might do) or, if events called for it, improvise with one of the musicians who worked in several shifts". For the pre-recorded music Weir - or Christof? - used existing film music by Philip Glass and Wojciech Kilar, as well as Mozart and Chopin. More about those cues later. The task to compose the "improvised" music went to German/Australian composer Burkhard Dallwitz, with assistance from Philip Glass, who also composed a couple of new cues for this film. The music is primarily electronical - after all it is being improvised for the TV show... - and is very good, works great in the film (or TV show), as well on CD and is very varied. "It's a Life", the main theme, for instance, is a relaxing cue with synthesized voices and piano. "Dreaming of Fiji", composed by Philip Glass, is also slow and a little sad, synthesized cue while "Drive" is a percussive track, with dark strings and electric guitar, used in the film when Truman tries to leave Seahaven by car for the first time. And then we have the already mentioned "Reunion" music, which is a traditional dramatic Hollywood cue, with piano and emotional string crescendos, which leads directly into "Truman Sleeps", a beautiful piece performed in the film by the composer - Philip Glass - himself on the piano. "Truman Sets Sail" is, like "Reuonion", very heavy on slow strings, while "Underground/Storm" is very dramatic, with it's repeated bass line, percussion and synths.

OK, let's mention the pre-recorded music by Glass and Kilar. The cues by Glass, taken from the scores for Powaqqatsi, Anima Mundi and Mishima are of variuos styles. "Anthem - Part 2" (from Powaqqatsi), for instance, is a great dramatic piece, with a pounding bass line, percussion and synths, while "The Beginning" (Anima Mundi) is a very percussive, rather boring track, to be frank, with this almost ticking omnipresent rythm. Kilar's contribution concists out of a cue titled "Father Kolbe's Preaching" - a very beautiful piece with sweeping strings and piano.

I think seeing the film is of great help to really appreciate the Truman Show soundtrack. This is of course not something that's unique for this particular soundtrack and film, but with The Truman Shows I think this is especially important. So much of the listening experience lies in knowing what happened in the film, when listening to the music.
The Truman Show - 08/10 - Review of Tom Daish, submitted at (English)
This was Jim Carrey's first big break as a 'serious' actor and while I would suggest that he was excellent, I don't think he's likely to knock off the top serious actors of our time just yet. The intruiging concept had Truman Burbank, played by Carrey as someone who appears, unknowingly in a real life soap opera. Of course, things start to go wrong and that's what makes the film so interesting. For the score, a rather than less than conventional approach was taken; I have never heard of Burkhard Dallwitz otherwise, although to be fair, his score doesn't take up the largest proportion of the album. After the brief, voice over opening cue, there is what might be deemed the main theme which is a wonderful piano melody, sadly not deployed noticably anywhere else. It is certainly a good start, but after that I think that Dallwitz's music gets rather swamped by the tracks cued in from various Philip Glass scores. In fact, some cues were written by Glass for the film especially and also stand out as noticably good. Of Dallwitz's other contributions to the score, Drive and Underground - Storm are definte highlights with some pulsing, minimalist drumming, synthesised as far as I can tell, but superbly written and using the synth pallette to the maximum.

Of course Philip Glass is a minimalist composer par excellence and he has written some of the most notable minimalist scores, including his very famous Koyanisqqatsi (although nothing from that score features here). Anthem Part 2 from Powaqqatsi is a marvellous choral/orchestral effort with some gorgeous harmonic progressions and was one of the most notable cues in the film, as I recall. The Beginning from Anima Mundi is a much more ethnic based cue, featuring a background of tribal drums, digaradoo effects, some synth effects and the occasional incredible vocal effect. Living Waters from the same score is a lot more subdued, but no less impressive. Of Glass' original contributions to the film, Truman Sleeps is a definite highlight, this is much more in the vein of Dallwitz's contributions, featuring a gorgeous piano style... somewhat reminiscent of Beethoven perhaps. This is actually performed onscreen by Glass himself, just have to look out carefully! The other miscellaneous tracks, such as the Chopin and Kilar tracks don't really mesh terribly well with the rest of the score's texture. Surprisingly, the other cues do blend pretty well and while lacking strong themes on their own, make strong enough statements, while having the same minimalistic tendacies to blend reasonably well together.

This is a somewhat unique score, almost like hearing the temp track in a lot of ways, but evidently they wanted the cues they picked by other composers or, rather unlikely I would suggest, Dallwitz's music just wasn't exactly what they were looking for. Much though I liked hearing all the Glass cues (it makes for a good, yet brief sampling of his work), I think that Dallwitz would have written an excellent entire score. Even those who aren't terribly fond of more minimalist music will delight in most of the selections since the endless variation of the musical loops are fascinating and some of the orchestration is experimental, but without just sounding desperate for something new.
The Truman Show - 08/10 - Review of Lammert de Wit, submitted at (Dutch)
Het verhaal van The Truman Show is even intrigerend als sterk. Het draait om een personage die als baby geboren wordt in een soort tv-reality show. Die show volgt verder z'n hele leven, dat zich in feite afspeelt op de paar honderd vierkante meter van de koepelvormige studio. In de echte wereld buiten de studio, zitten de kijkers aan de buis gekluisterd, vooral ook omdat het 'echt' het leven van Truman is, gestuurd en gecontroleerd door de studio. En Truman weet ondertussen niet beter dan dat zijn leven echt is. Tot hij volwassen wordt en vragen gaat stellen die ook de studiobazen niet meer kunnen beantwoorden. Dan loopt Truman letterlijk en figuurlijk tegen de randen van zijn wereld aan, terwijl half Amerika voor de buis zit...

Deze prachtige en tegelijk ontluisterende film is van muziek voorzien door Burkhard Dallwitz en Philip Glass. Er is ook ruim geput uit bestaande muziek, vooral van oudere scores van Glass, maar ook een paar klassieke werken komen voorbij, waarvan alleen een deel uit het eerste pianoconcert van Chopin op het album van de score staat, wat dan ook gelijk ruimschoots de langste track is.
De muziek van de score is overwegend ontroerend en romantisch getint, waar zowel Glass als Dallwitz voor tekenen. Dallwitz heeft echter ook een aantal tracks gecomponeerd die bij spannende scenes horen en die niet erg fraai klinken, zoals Aquaphobia, Drive, Underground en Do Something!. De titel van die laatst track is een uitroep van een studiobaas om in te grijpen wanneer Truman anders handelt dan ze in het voorbedachte scenario voorzien hadden.
Een van de mooiste tracks is niet van Dallwitz of Glass, maar van een collega van hen, Wojciech Kilar, die Father Kolbe's Preaching componeerde.
De score sluit af met een sixties rocksong van Marc Bolan, gezongen door The Big Six. De song past helemaal niet in de score, die vooral rustig en romantisch-melancholiek klinkt. Je moet ook van deze stijl houden om dit te kunnen waarderen en ik beschouw het als een afsluiter met een kater.
The Truman Show - 09/10 - Review of Wim Minne, submitted at (Dutch)
The Truman Show was een film waaruit latere originele programmamakers het leuke idee kregen om mensen 24 uur op 24 te laten volgen. Een concept ontsproten uit een film die er kritiek op geeft, hoe cynisch kan het zijn?
De grote dosis kritiek wordt natuurlijk ook gedragen door Jim Carrey, de bekkentrekker.

De muziek is heel geslaagd, het ligt lekker in het gehoor, en eigenlijk bevat de score een ongekende pracht voor dit type film. Het is een trage score, vrij dramatisch maar echt mooi om naar te luisteren.
Vooral de score van Dallwitz blijft hangen: Dat is dus de mooie dramatische muziek. Philip Glass zorgt voor een rustpunt in de score, brengt als het ware verlossing met zijn Anthen - Part 2 en zijn " the beginning". Dan komt de langste track, die van Rubenstein. Een klassiek stuk, dat eigenlijk helemaal in de geest van de score past. Rustig, emotievol, mooi, stijlvol, je geniet ervan. Romance - Larghetto is een hoogtepunt van deze score. Eerdere hoogtepunten waren It's a life, dreaming of Fiji.

De score kabbelt rustig verder, en je geniet. Dit is eens een score die er uit springt door zijn stijl. Het is een typische stijl, maar atypisch voor dit soort film. Knap hoe de componisten erin geslaagd zijn elk afzonderlijke werken te maken (Dallwitz had het grootste aandeel) maar toch één geheel krijgen EN dat geheel nog eens perfect bij de film doen passen. Echt knap.

Maar natuurlijk zijn er de minpunten: Als je de film nog niet gezien hebt, bekijk die dan eerst voor je de score beluistert. Want dan krijgt de score pas zijn waarde. Je zal waarschijnlijk vinden dat die muziek niet bij de film past of andersom. Maar juist daarom is deze score zo speciaal: De componisten durven anders te zijn, wat overeenkomt met de inhoud van de film. En met anders bedoel ik: een score toevoegen bij een film die niemand verwacht had. En dat maakt deze score speciaal.

Toch een negen ;-)
The Truman Show - 10/10 - Review of Arvid Fossen, submitted at (Dutch)
The Truman Show is wat mij betreft een van de meest vindingrijke en boeiende films van de laatste jaren. De hoogtepunten van Truman Burbanck's leven werden door de editors nog wat aangedikt met een filmistisch muziekje. De Truman show soundtrack is een interessante CD alleen al omdat we er werk van verschillende componisten op terug vinden. Zo zijn er enkele nummers uit bestaande soundtracks van Philip Glass gebruikt waaronder Powaqqatsi een van zijn beste ost's ooit is. Burkhard Dallwitz is een componist die naam maakte met zijn muziek voor de Australische film "Zone 39" en zo de aandacht van regisseur Peter Weir trok. Peter Weir kon voor dit verhaal geen betere muziek indenken : eenvoudige, niet te bombastische, maar toch diepgaande melodieën om de emoties wat te versterken. Kwaliteit wordt beloond. Burkhard Dallwizz mocht een Golden Globe in ontvangst nemen voor deze score.
Golden Globes: Best Original Score (Winner)


Report a fault or send us additional info!: Log on