Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 



The Russia House


MCA Records European Union (0008811013622)
MCA Records Germany (0008811013622)
MCA Records US (0008811013622)
Movie | Release date: 12/11/1990 | Format: CD, Download
 

Subscribe now!

Stay better informed and get access to collectors info!





 

# Track Artist/Composer Duration
1.Katya3:57
2.Introductions3:12
3.The Conversation4:13
4.Training2:01
5.Katya and Barley2:32
6.First Name, Yakov2:53
7.Bon Voyage2:11
8.The Meeting3:59
9.I'm With You / What is this Thing called Love Cole Porter2:39
10.Alone in the WorldPatti Austin4:09
11.The Gift2:34
12.Full Marks2:27
13.Barley's Love3:24
14.My Only Country4:34
15.Crossing Over4:13
16.The Deal4:09
17.The Family Arrives7:38
 60:45
Submit your review Hide reviews in other languages

 

The Russia House - 08/10 - Review of Lammert de Wit, submitted at (Dutch)
De Amerikaanse spionagefilm The Russia House is geregisseerd door Fred Schepisi, op basis van een roman van John Le Carré en draait om de Britse uitgever Barley Blair (Sean Connery), die geregeld in Rusland ontmoetingen heeft met Russische schrijvers. Een van hen noemt zich Dante en hij heeft in het geheim een stuk geschreven over de Russische voorraden en opstellingen van kernraketten. Een vrouw, Katya Orlova (Michelle Pfeiffer) zal dit manuscript in handen spelen van Barley, maar ze kan hem niet vinden en om het stuk toch het land uit en in de handen van Barley te krijgen legt ze contact met een andere uitgever, die het stuk echter doorspeelt naar de Britse geheime dienst. Zij zoeken vervolgens Barley op, maar hij weet nergens van. Dan vraagt de geheime dienst hem om dit in Rusland voor hen uit te zoeken. En daarbij ontmoet hij ook Katya...

De score is van grootmeester Jerry Goldsmith, die voor de film een toepasselijke score heeft gecomponeerd. Een groot deel van de muziek is toegeschreven naar de beide hoofdpersonages in de film, Barley en Katya, waarbij de muziek voor Barley vooral een jazzy kleuring heeft en die voor Katya een Oost-Europese kleuring. En waar beiden samenkomen in de film laat Goldsmith ook de muziek samenvloeien. (In 'The Conversation' praten de saxofoon en de duduk als het ware met elkaar.)

Al is de jazzy kleuring van de muziek niet echt mijn smaak, toch is dit een erg knap gemaakte en prima beluisterbare score. De score bevat naast de jazz en de etnische kleuring ook vele spanningsmomenten. Toch is de score als geheel prima beluisterbaar en hangt er een bijna laid back sfeertje omheen. Ook de romantiek is door Goldsmith niet vergeten, want een behoorlijk aantal tracks hebben een romantische, bijna sensuele sfeer. Daar helpt die jazzy sound zeker ook aan mee, want die geeft er vaak niet zozeer dat echte jazz geluid, maar meer een soul kleuring aan.

Het hoofdthema is een mooi en bijna meeslepend thema op violen, die regelmatig in de verschillende tracks terugkomt. Dit wat weemoedige thema fungeert eigenlijk als basis voor de hele score en geeft aan de score als geheel daarmee ook een melancholieke sfeer, die het in de stijlvolle en strakke arrangementen en instrumentaties juist heel goed doet. In de openingstrack 'Katya' wordt dit thema slepend gespeeld op saxofoon, met piano en violen in de underscore, evenals een balalaika. Als hoge violen het thema overnemen is dat bijna een kippenvelmoment. Zo zijn er meer van die overgangen die bijna voor kippenvel zorgen.
Op de meer romantische momenten zijn het vooral de strijkers die voor de prachtige kleur van de muziek zorgen. In 'Bon Voyage', een van de mooiste tracks, speelt dan ook nog de sax door die violen heen en ook de balalaika speelt een mooie rol.

Het Russische kleurtje aan de muziek creëert Goldsmith via arrangementen en ook door het gebruik van speciale instrumenten, zoals de balalaika en de duduk.
Soms is de muziek nogal aan de minimalistische kant, maar weet Goldsmith er toch weer een pakkende draai aan te geven, onder andere door de toevoeging van elektronische klanken en elektronische ritmes. Die ritmes zorgen dan op een of andere manier voor een stuwende kracht en zijn licht en strak.

De score kent ook vele momenten waarin de muziek de suspence-kant op gaat. In de underscore komen dan vooral lage strijkers voor, maar ook met strakke pianoklanken weet Goldsmith de spanning op te voeren. En soms gaat die spanning zelfs samen met een licht romantische sfeer, die dan een donker randje heeft.
In die spannender tracks is het vooral de percussie die de vaart erin houdt, terwijl de underscore die donkere kleur blijft houden, met z'n lage klanken. In de score overheerst die spanning echter zeker niet, terwijl die meer geladen tracks meestal best wel prettig beluisterbaar blijven, vooral omdat Goldsmith geen atonale muziek of dissonante klanken toepast of chaotische muziek neerzet. De meeste van die spannende tracks zitten in de tweede helft van dit score-album, waarbij de suspence vaak binnen een track afgewisseld wordt met fraaie minder suspencevolle momenten.

De score bevat halverwege een song, gezongen door Patti Austin en dit is een heel aardige song, die soulfull en sensueel gezongen wordt, op een mooie vol orkestrale begeleiding.

Zoals gezegd is The Russia House een jazzy score en echte jazz ontbreekt dan ook niet. Een paar tracks kennen die typische jazz-stijl met een sax, een piano, een bas en een slepende drum. Dat zijn veelal de mindere tracks, zoals 'I'm with You/What is this thing called Love', en ook de afsluitende track bestaat voor een groot deel uit deze typische jazzmuziek. Maar die afsluitende track kent ook bijzonder fraaie momenten, vooral wanneer violen samen met saxofoon het meeslepende thema brengen.

Kortom, met zijn score voor The Russia House heeft Jerry Goldsmith een uitstekende score neergezet. Stilistisch van hoog niveau en met mooie arrangementen. Maar om te beluisteren is zeker niet alle muziek zo geweldig als het in de film zelf klinkt. Toch bevat de score genoeg om enorm van te genieten en zelfs de suspencetracks bevatten genoeg mooie momenten, zodat dit een score is die een luisterwaardering krijgt van 82 uit 100 punten, zelfs ondanks dat jazz mij niet ligt.
The Russia House - 09/10 - Review of FilmClassic , submitted at (French)
Tiré du roman de ‘John le Carré’, cette histoire d’espionnage a été la première grande production américaine jamais tourné sur place dans l’ex-Union soviétique. ‘The Russia House’ adapté au grand écran par ‘Fred Schepisi’ raconte l’histoire d’un éditeur britannique reconnu, ‘Barley Blair’ (Sean Connery) qui se rend en voyage d'affaires en URSS. Sur place, ‘Dante’ (Klaus Maria Brandauer), un auteur soviétique, tente de lui faire parvenir un manuscrit contenant des secrets militaires qui pourraient bien changer la face du monde. Mais les services secrets interceptent ce document et demandent alors à ‘Barley’ de vérifier la véracité de ces écrits sur le terrain. Aidé par la belle ‘Katya’ (Michelle Pfeiffer), il doit désormais devenir un véritable agent secret au péril de sa vie. Bien que les performances de ‘Sean Connery’ et ‘Michelle Pfeiffer’ ont été assez bien loués, le public n’était apparemment pas préparé ni à la morosité de l’histoire ni à la fin déformée et déroutante de son adaptation.
Probablement l’élément le plus tangible de ‘The Russia House’ est sa bande son extrêmement mémorable. Interviewé en 1987, ‘Jerry Goldsmith’ évoqua pour la première fois le beau thème de ce film et comment il a quitté ce projet en raison de différences créatives avec les producteurs. Il a ainsi retravaillé et adapté sa mélodie dans une partition électronique pour le film ‘Alien Nation’ l’année suivante. Mais finalement sa partition a été rejeté au profit de ‘Curt Sobel’ et ‘Goldsmith’ loin d’être déçu est retourné sur le plateau de ‘The Russia House’.
Hormis les séquences de suspense, ‘Goldsmith’ a su garder l’authenticité de l’intrigue, en prenant le pari de composer une atmosphère presque exclusivement jazzy, principalement sur l’intervention du saxophone, soulignant ainsi une atmosphère chic de bar. Pour aborder le concept d’espionnage, il a inséré une légère touche de l’instrumentation des films de ‘James Bond’, faisant un usage sobre mais intelligent des rythmes synthétiques. A ce propos, ayant mûri depuis l’époque expérimentale de ‘Legend’, ‘Goldsmith’ a introduit du son électronique au maximum, ce qui rend sa partition encore plus attrayante.
Pour faire face au danger de la romance, il nous offre un aperçu des cordes joué d’une façon sinistrement nerveuse et que le public finirait par entendre dans son intégralité en 1992 pour ‘Basic Instinct’. Évoquant la nécessité d’une légère influence soviétique sur la partition, il a également introduit le duduk (ou doudouk) et la balalaïka. Combinés avec le jazz, ces instruments nous mène à une musique très douce et écoutable.
Enfin, la version vocale du thème, interprétée dans la chanson ‘Alone in the World’ est interprétée par ‘Patti Austin’ et conserve une grande partie de la même instrumentation et le même caractère que la partition.
Tous réunis, ces thèmes sont le summum de l’ambiance thriller et de romantisme habilement maîtrisé que vous souhaitez entendre chaque fois que vous allez dans un bar haut de gamme.
Bien que d’autres compositeurs aient essayé de marquer des films avec le même accent jazzique, aucun n’a réussi avec le même sens distingué de la classe et le style que ‘Goldsmith’ accompli ici.
Un dernier avis avant de clôturer cette critique : Je vous conseille vivement la dernière séquence de ce CD où ‘Goldsmith’ a maintenu sa propre histoire d’amour pour ‘The Russia House’. C’est LE véritable point culminant de l’album pour lequel il a permis au trio de musiciens de jazz d’improviser plus de sept minutes de son couvrant trois des thèmes, conduisant à une conclusion agréable.

FilmClassic
The Russia House - 08/10 - Review of Joris Kessels, submitted at (Dutch)
Echt Jerry Goldsmith, maar toch ook niet. Ik zou hem nooit in verband brengen met jazz, maar de manier waarop de muziek in elkaar zit is echt typisch Jerry Goldsmith. Het fijne vaak door saxofoon ten gehore gebrachte hoofdthema komt mij een beetje triest over, maar is aan de andere kant toch ook weer zwoel, met name als de melodie wordt opgepakt door de strijkers.

In de score spelen de saxofoon, de piano en de contrabas de hoofdrol vaak op een laag van strijkers. Jerry Goldsmith gebruikt verschillende elektronische geluiden om spanning aan het geheel toe te voegen. Daarnaast wordt in deze score de duduk (Armeense dubbelrietfluit) veelvuldig gebruikt, maar op een veel onomwonden manier als in veel andere scores, alsof het een saxofoon is. De duduk zorgt voor een mysterieuze tint aan het geheel. Verder komt er een hoog klinkende balalaika (driehoekige gitaar met drie snaren) aan te pas, hoewel het een Russisch instrument is, komt de manier waarop deze wordt gebruikt erg Venetiaans over.

In het midden van de soundtrack is de bijbehorende song ‘alone in the world’ te horen die helemaal één is met de score. Al met al is dit een heel lekkere relaxte score, maar is jazzy romantische suspense niet helemaal mijn ding.
The Russia House - 06/10 - Review of Tom Daish, submitted at (English)
A different score to the usual thing I like. This mixes 'midnight jazz' (as my friend Paul likes to call it) with an orchestra in places. It is primarily sultry saxophone (played by Branford Marsalis) over either a usual jazz style orchestra or with a more 'normal' orchestra. The effect is excellent a evokes a wonderfully sultry, but sexy mood. I would have difficulty in remembering the theme and for that reason I feel it starts to sound a little samey in places as well. Although, that is probably my ignorant attitude to jazz more than anything else really. The song is fine and fits in fairly well with the rest of the score. I would say that this isn't my kind of score, not enough orchestral moments really, but is certainly a very good score with a solid jazz basis.
The Russia House - 10/10 - Review of Arvid Fossen, submitted at (Dutch)
The Russia House, romantische suspense, een typische Jerry Goldsmith score, maar die thematisch sterker is dan zijn andere scores. The Russia House is een zwoele jazzy soundtrack, met charming en tintelende melodieën, voortreffelijke sax en piano solo's. Ongetwijfeld een van de beste van Jerry Goldsmith.


Report a fault or send us additional info!: Log on