Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com

 

 



Sinbad: Legend of the Seven Seas


DreamWorks US (0600445045972)
Movie | Released: 2003 | Film release: 2003 | Format: CD
 

Subscribe now!

Stay better informed and get access to collectors info!





 

# Track   Duration
1.Let The Games Begin3:04
2.The Book Of Peace1:41
3.The Sea Monster3:32
4.Sinbad Overboard3:27
5.Syracuse1:16
6.Proteus Proposes1:12
7.Eris Steals The Book1:53
8.Lighting Lanterns1:29
9.The Stowaway2:35
10.Setting Sail1:40
11.Sirens3:22
12.Chipped Paint2:52
13.The Giant Fish1:05
14.Surfing3:04
15.The Roc2:00
16.Heroics2:11
17.Rescue!2:18
18.Is It the Shore Or The Sea?3:28
19.Tartarus10:12
20.Marina's Love/Proteus' Execution2:02
21.Sinbad Returns and Eris Pays Up7:45
22.Into The Sunset2:22
 64:30
Submit your review Hide reviews in other languages

 

Sinbad: Legend of the Seven Seas - 09/10 - Review of Lammert de Wit, submitted at (Dutch)
Begin deze eeuw timmerde Dreamworks flink aan de weg met hun animatiefilms, en nadat ze in 1998 enorm scoorden met hun hit AntZ kwam de studio met steeds weer frisse films 'in the picture'. Maar Disney ofwel Pixar zat niet stil en kwam in 2003 uit met Finding Nemo, terwijl Dreamworks uitkwam met Sinbad: Legend of the Seven Seas. Pixar won die strijd, maar Sinbad doet zeker niet onder voor Nemo, al is het een wat traditioneler verteld verhaal.
Voor Sinbad hebben de schrijvers geput uit de diverse verhaallijnen en daar een samengesteld nieuw verhaal omheen gemaakt. En het is een groots en meeslepend verhaal geworden. Daarover vertelt Stefaan Ghesquiere in zijn recensie.

Bij een groots en meeslepend verhaal hoort natuurlijk ook een grootse en meeslepende score. Er zijn genoeg componisten die dat prima aankunnen. Harry Gregson-Williams zou niet direkt mijn keuze zijn geweest, eerder John Debney of James Newton Howard. Maar...

Blijkbaar hebben de bazen van Dreamworks er meer verstand van dan ik. Want ze hebben een uitstekende keuze gemaakt. Wat een fantastische score heeft Gregson-Williams gecomponeerd voor deze animatiefilm! Groots en meeslepend, avontuurlijk en met aandacht voor details. De score is geheel orkestraal en prachtig gearrangeerd.
Dat Gregson-Williams wel met animatie-materiaal overweg kon, had hij natuurlijk al eerder bewezen, vooral met Chicken Run en Shrek. Die beide zijn ook van die fraaie scores, maar maakte hij samen met John Powell. Dat Harry Gregson-Williams echt bij de grote componisten hoort bewijst hij met Sinbad: Legend of the Seven Seas.

Voor deze film, die zich in een soort historische setting afspeelt heeft Gregson-Williams dan ook gekozen voor een ouderwets degelijke score. Hij had de beschikking over een groot orkest, compleet met koor. En hij weet beide perfekt in te zetten. De stijl van de muziek ligt in de lijn van de echte swash-bucklers, à la Debney's Cutthroat Island.

De score opent met het prachtige meeslepende thema, dat je in veel tracks terughoort, vooral in de grootse en avontuurlijke tracks. Gregson-Williams dirigeerde zelf het orkest en zal zich werkelijk uit de naad gezweet hebben, evenals trouwens de muzikanten, want het orkest heeft alle zeilen bij moeten zetten om de hyperactieve score tot het einde toe tot z'n recht te laten komen.
Het thema is melodieus en wordt vaak door hoge koperblazers gespeeld die daarmee prachtig boven de strijkers uitspelen.
De film vertelt een spannend verhaal, dus de score bevat ook veel spannende tracks. Die liggen niet allemaal even gemakkelijk in het gehoor, maar doen het toch goed. Ook de muziek die hoort bij godin Eris past goed bij het verhaal. Gregson-Williams past vrouwenstemmen toe om de verleidingen van Eris te vertolken, wat vooral in een track als 'Sirens' goed te horen is.

De muziek is lang niet in alle tracks overdonderend en dat is maar goed ook. Gelukkig bevat de score ruim voldoende rustpunten en de variatie is groot. Dat maakt de score voor Sinbad: Legend of the Seven Seas tot een erg prettig beluisterbare score. De toonzetting is heerlijk consequent, waardoor je de muziek ervaart als een mooi bij elkaar passend geheel. En de score zakt ook nergens echt in; overal is de frisheid merkbaar.
Meer naar het einde van de score komen de melodieuze avontuurlijke tracks met vol orkestraal geweld en grootse koorklanken echt aan bod. De lange track 'Tartarus' kun je bijna zien als een soort suite van de score, waarbij veel van die meeslepende passages voorbij komen. Maar het hoogtepunt van prachtig orkestrale bombast vind je in de laatste beide tracks en daarmee sluit de score indrukwekkend af.

Kortom, met Sinbad: Legend of the Seven Seas heeft Harry Gregson-Williams aangetoond bij de grootmeesters te horen in meeslepende orkestrale scoring van films. En Sinbad hoort zeker bij de grotere scores, want het is een indrukwekkende muzikale reis en een absoluut hoogtepunt uit Gregson-Williams' carriere. De waardering is dan ook hoog: 94 uit 100 punten.
Sinbad: Legend of the Seven Seas - 08/10 - Review of Stefaan Ghesquiere, submitted at (Dutch)
Sinbad: Legend of the Seven Seas’ is een typisch heroïsche tekenfilm met de typische bad guy die figureert als de held en uiteindelijk toch nog een good guy wordt. Verder komen nog een vleugje romantiek en reminiscenties aan de antieke wereld aan bod.

Het verhaal komt in grote lijnen hierop neer: er heerst vrede tussen de Griekse stadssteden dankzij het ‘Boek van de vrede’, dat via een roterend systeem telkens in beheer van een stad is. Eris, godin van de tweedracht, wil niets liever dan het boek te ontvreemden om zo de steden tegen elkaar op te zetten. Hiervoor laat ze haar oog vallen op Sinbad, eeuwige piraat en vagebond. Door haar keuze slaagt ze erin extra tweedracht te zaaien aangezien Sinbad nog een jeugdvriend is van Proteus, kroonprins van Syracuse. Bovendien staat Proteus op het punt om de bloedmooie prinses Marina ten huwelijk te vragen. Wanneer Eris dan, vermomd als Sinbad, het boek steelt, wordt Sinbad ter dood veroordeeld. Proteus gelooft echter in de onschuld van Sinbad en stelt zichzelf als borg voor Sinbad, die dan op zoek moet naar het boek. Prinses Marina besluit mee te gaan om zeker te zijn dat haar prins niet onder de hakbijl terecht komt. Uiteindelijk wordt de film dus een soort roadtrip te water doorheen de mythische wereld.

De muziek voor de film toont de speelse Harry Gregson-Williams zoals we hem kennen van ‘Chicken Run’ en ‘Antz’: een belangrijke rol voor de blazers, ondersteund door het strijkorkest en duidelijke hoofdmelodieën die ritmisch en gevarieerd in de film verwerkt worden.

Een korte bespreking van enkele nummers:

‘Let the games begin’: bevat de grote elementen van de film en dé hoofdmelodie. Dit nummer geeft de blazers een prominente en laat een eerste keer de glissando’s van vrouwenstemmen die nog verschillende keren aan bod zullen komen.

Dé hoofdmelodie komt ook zeer vaak terug, gespeeld door verschillende instrumenten en in verschillende combinaties en ritmes (met als zeer sterke versies het ritmische ‘the Rescue’ en de slotscore ‘Into the Sunset’). De andere hoofdmelodie is een romantische thema gespeeld door verschillende soorten fluit.

‘Sirens’: zeer speciaal maar heel geslaagd nummer waarbij de sirenes proberen de zeevaarders (en dus in dit geval ook de luisteraars) te verleiden en op de kliffen te doen stranden. Het nummer kenmerkt zich door een spel van vrouwenstemmen en glissando’s. Dit effect wordt bovendien ook in andere fragmenten gebruikt. Het symboliseert dan vaak het mythische en verleidelijke van de godin Eris, maar toch ook haar schimmige (en gluiperige) kant. Dergelijke combinaties van de vrouwenstemmen behoren zeker tot de sterkste aspecten van deze film:

Enkele minpunten aan deze soundtrack:
- de hoofdmelodie herhaalt zich misschien net iets te vaak;
- Sinbad als stuk op zich (het is dan wel filmmuziek maar toch…) laat zich wel beluisteren, maar de verschillende korte fragmenten maken het minder tot één geheel.
- sommige fragmenten (zoals ‘Lighting Lanters’ of het einde van ‘Chipped Paint’) neigen in de richting van de muziek van ‘Dinousaur’ (James Newton Howard) en enkele andere naar ‘Legends of the Fall’ (James Horner)

Kortom: ‘Sinbad: Legends of the Seven Seas’ is zeer speelse en vrolijke muziek die perfect bij zijn film past en enkele verrassende momenten heeft. Verwacht er geen grote wonderen van, maar geniet gewoon van dit fijne stukje muziek.
Sinbad: Legend of the Seven Seas - 08/10 - Review of Andreas Lindahl, submitted at (English)
Harry Gregson-Williams is probably one of the most underrated composers working in Hollywood today. Mention his name and most people will probably think of action packed scores with the well-known Media Ventures sound (it's interesting to note that most of the Media Ventures composers claim that there is no such sound - some even hate when people mention it. Who can blame them? Can't be fun to have their music labelled like that). It couldn't be further from the thruth. Scores such as Antz and Chicken Run (co-composed with John Powell) and the soft and absolutely beautiful The Magic of Marciano, as well as the charming music for The Tigger Movie, are clearly products of a versatile composer with a distinct sound of his own. And the score for Dreamworks' animated film Sinbad: Legend of the Seven Seas just makes this more obvious.

One of the most entertaining scores so far this year, Sinbad: Legend of the Seven Seas is a swashbuckling adventure score with just the right amount of action, comedy and gentle underscore. And practically no annoying mickey-mousing at all. Woho! Performed by a large orchestra (for a change conducted by Gregson-Williams himself) and choir we are given a score that is guaranteed to entertain the listener. It's not really groundbreaking material Gregson-Williams has come up with here, but it's darn good. Especially for fans of the scores for Antz and Chicken Run. Sinbad features the cool, laidback music from the previous film and the upbeat, brassy elements from the latter.

Dominated by brass and plenty of appearances by choir, Sinbad features its fair share of swashbuckling themes. The main theme is appropriate for the genre and is a strong element throughout the entire score, but best heard, performed by full orchestra, in cues such as the opening "Let the Games Begin". There's also a lighthearted little reoccuring theme performed by bouncy woodwinds (especially basoon and flutes). Add to this some excellent female vocals in tracks like "Eris Steals the Book" and a couple of other themes and you've got the thematically rich score that Sinbad undoubtly is. As for memorable and stand out cues, "The Stowaway", owing a lot to the score for Antz, with its soft, groovy guitars, percussion and fiddle like strings, augmented by soft woodwinds. "Sirens" is one of the most entertaining and strange cues on the album, with its whimsical, almost a little Elfmanesque, female voices. Very seductive, over the top and fun. It's also one of the more original tracks on the soundtrack CD. "Lighting Lanterns" includes some excellent writing for choir, percussion and strings. Very mysterious stuff. "Is it the Shore or the Sea?", on the other hand, includes some beautiful writing for flute and soft strings. And when it comes to action, there's plenty. "The Sea Monster", with its racing strings and triumphant brass, is worth mentioning, as is the ten minutes long "Tartarus". Entertaining adventure music at its best.

Sinbad is a really excellent score and everything I hoped it would be, and as close to a five star rating as it's possible for a four star score to be. It's been a long time since I had so much fun listening to a film score. One of the best scores of 2003 so far.
Sinbad: Legend of the Seven Seas - 06/10 - Review of Tom Daish, submitted at (English)
I don't know if I'm just getting more fussy or other film music reviewers are getting less critical, but the lavish outpourings that have greeted Harry Gregson-Williams' latest opus for this (spectacular looking) animated take on the Sinbad legends seem just a touch ambitious. I'm sure there are plenty who think I'm just being a meany, but it's one of those scores that is almost all gloss and no substance; loud enough to be hard to ignore, but not memorable enough to stake an indelible claim to the aural consciousness. This is not to say that Sinbad: Legend of the Seven Seas is an unenjoyable adventure score, but for all its monumentally mounted heroics, and the occasional neat touch, it seems rather unremarkable when all the bombast and excitement is stripped away.
The score opens quite inauspiciously with some bouncing woodwinds for Let the Games Begin, but it's not long before Gregson-Williams unleashes the full power of the London musicians. The score's most enjoyable and memorable invention is a female close harmony group singing staccato 'ahh's' that gives the score a little exoticism that the purely orchestral tracks generally lack. Most of the time they sound acoustic, but on occasion lead to the conclusion that they have been sampled and overlaid in post production, but a nice idea all the same. Naturally enough, their most prominent appearance is during Sirens, when they are added to the crunching action music most effectively. Much of the music is big and booming, probably with a Mahlerian size orchestra and more often than not with the full chorus thrown in for good measure. Lighting Lanterns and Rescue! add in modern pulsing percussion, which is effectively propulsive, but feels a little incongruous, especially when some banging on 'authentic' acoustic percussion would have a similar driving feel and be more in keeping with the rest (especially since bongos or similar make a few appearances during the quieter moments).

Although a logical precedent for comparison could be Herrmann's classic scores for the Ray Harryhausen films, this is a different style of scoring, for a different era of movie making and a different type of fantasy. This Sinbad is more fantastical pirate adventure, than ancient myth and legend. However, even compared to recent swashbuckling efforts such as Debney's Cuthroat Island and James Newton Howard's uneven, but occasionally masterful Atlantis, it just doesn't have the clearly memorable episodes of those scores and is severely hampered by a surprisingly generic main theme. One need only compare his work with John Powell on Chicken Run and its almost annoyingly memorable collection of themes and Sinbad's tunes just don't make the grade. However, for all that, it is undeniably terrific fun at the time; this is an album to enjoy, with enough enthusiasm and propulsion throughout that I can't not recommend it. Ideal popcorn movie music - it's not good for you, but you still like it.
Sinbad: Legend of the Seven Seas - 09/10 - Review of Grégoire Gosse, submitted at (French)
Harry Gregson-Williams et les films d'animation... Shrek, Chiken Run.....et Sinbad: Legend Of The Seven Seas!

Le cd commence par le thème d'Eris, avec un basson solo suivit par le thème de Sinbad (thème que l'on va retrouver dans le cd à de nombreuse reprise, mais jamais de la même façon. Un thème magnifique, entrainant (Let the Games Begin), grandiose (Syracuse)...

Ajoutant des choeurs à l'orchestre, ce score est d'une richesse incroyable.

Pour moi un excellent travail de notre cher Harry Gregson-Williams.

A ne pas manquer!

Sinbad: Legend of the Seven Seas - 07/10 - Review of Thomas Jenkins, submitted at (English)
A bit repetitive with its main theme, but it's a really strong theme, and the score overall is quite entertaining.

Soundtracks from the collection: Animation

Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole (2010)
Titan A.E. (2014)
Magic Sword, The (1998)
To Infinity and Beyond! (2000)
Furchtlosen Vier, Die (1997)
Snowman, The (1996)
Kung Fu Panda 2 (2011)
Dragonlance: Dragons of Autumn Twilight (2008)
Van Helsing: The London Assignment (2004)
Alice im Wunderland (2004)

Soundtracks from the collection: Kids

天空の城ラピュタ (1993)
Antz (1998)
Moi César, 10 ans 1/2, 1m39 (2003)
Bolt (2008)
Spy Kids (2001)
Beauty and the Beast (1991)
Planes (2013)
Ice Age (2002)
Harry Potter and the Chamber of Secrets (2002)
Monsters, Inc. (2002)


Report a fault or send us additional info!: Log on